ความหรูหราในชีวิตที่มีทุกวันนี้ คือเวลา ที่สามารถ"ช้า"ได้

วันนี้พาขึ้นบันไดสูดกลิ่นหอมของดอกรสสุคนธ์ และชมสวนครัว สวนผักธรรมดาๆกันนะคะ

บันไดขึ้นบ้านด้านหน้า มี 9 ขั้น ในปีพ.ศ.2545 น้ำท่วมสูงเหลือบันไดอยู่แค่ 3 ขั้น ปีพ.ศ.2549 น้ำสูงไม่เท่าปีแรก ยังเหลือบันไดอยู่ตั้ง 5 ขั้นแน่ะ ทั้งๆที่เป็นปีที่ปัญหามีความรุนแรงมากกว่าเมื่อครั้งแรก

<h4 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></h4> <h2 style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> ตอนน้ำท่วมเอาเรือมาเทียบเกยบันได พายออกไปขึ้นรถที่จอดที่ถนนหมู่บ้าน บ้านเหมือนลอยอยู่กลางน้ำ ตอนน้ำท่วมสวยมาก ไม่ได้ท่วมทุกปีด้วย ชวนคนกรุงมาเที่ยวมีแต่คนกลัวไม่กล้ามา เราอยู่บ้านตลอดไม่ได้หนีน้ำไปไหน <p> </p> <h4>ซุ้มต้นรสสุคนธ์ข้างบันไดขึ้นนอกชาน เลี้ยงมานานจนเลื้อยพันขึ้นไปถึงหลังคา ช่วงที่ผลิดอก จะบานในตอนเช้า กลิ่นหอมเข้มและหวานกำจายไปทั่วบริเวณ</h4> <p></p><h3></h3>

ทางลงสู่ท่าน้ำ สองข้างปลูกพืชผักกินได้สลับสับเปลี่ยนกันไป ป้านวลใช้น้ำจากแม่น้ำรดต้นไม้ทั้งบ้าน เวลาพืชผักถึงเวลาให้เก็บกินได้ เราชอบเก็บเองแล้วเอามาปรุงอาหารเองแบบปลื้มที่สุด ยิ่งมีคนกรุงเทพมาทานข้าวด้วย ยิ่งภูมิใจที่ได้อวดสิ่งที่มาจากแผ่นดิน สายน้ำ และดูแลโดยป้านวลผู้ที่ยังมีความเคารพธรรมชาติเต็มเปี่ยม มีคุณธรรม มีจิตใจดี

รู้สึกเป็นความโชคดีในชีวิตที่ได้รับความประณีตในทุกสิ่งรอบตัวที่มาจากความธรรมดา พื้นๆ และมาจากภายในจิตใจ

มีแต่พืชผักธรรมดาๆ เช่น พริก มะกรูดมะนาวกะเพรา โหระพา ใบแมงลัก ใบยี่หร่า ตะไคร้ บวบ แตงกวา ถั่วฝักยาว ฟักทอง น้ำเต้า มะเขือเทศลูกเล็กๆ  เจ้าถั่วพู ถั่วลันเตาเพิ่งหมดรุ่นไป ผักบุ้งกำลังออกให้เด็ดได้เกือบทุกวัน แคขาวต้นไม่ใหญ่แต่ออกดอกให้เก็บกินได้ตลอดเช่นกัน เมื่อวานยังเก็บมาหั่นใส่ไข่เจียว ใครที่ยังไม่เคยลองสูตรนี้ น่าลองนะคะ อร่อยมาก

หลังน้ำท่วมครั้งนี้ปลูกพืชผักแบบไม่ได้จัดการด้านความงาม เรียกว่าปลูกไปเรื่อย งามแบบรกๆ

มีไก่แจ้ฝูงหนึ่ง15 ตัว และเพิ่งได้ลูกเจี๊ยบใหม่อีก 5 ตัว ออกไข่มาเรื่อยใบน้อยๆน่ารัก เลยไม่กล้ากิน แต่พอไก่มันฝูงใหญ่ขึ้นๆ ต้องบอกให้ป้านวลกับพี่น้อยให้ช่วยเอาไปกินกันบ้าง น้องหมาก็ชอบกินข้าวผัดใส่ไข่เหมือนกัน

เมื่อวานตาหลบ คนในหมู่3 ด้วยกันมาหาแต่เช้ามาขออ้อยไปใช้ในงานแต่งงานลูกชาย (พร้อมส่งการ์ดเชิญ)  อ้อยที่มีอยู่ทนทานสู้ชีวิตผ่านน้ำท่วมมาได้ทั้งสองครั้งและยังงอกงามดีเหลือเชื่อ เป็นอ้อยที่ใช้ในครั้งพิธีลงเสาเอกของบ้าน ตอนน้ำท่วมกอเน่า ลำอ้อยหลุดไปกับสายน้ำ แต่พอดินเริ่มฟื้นตัวก็แทงหน่อออกมาใหม่

มีความสุขสงบที่ได้อยู่ใกล้ชิดธรรมชาติ  คนกรุงชอบถามว่า"ไม่เหงาหรือ" จะเหงาได้อย่างไร มีอะไรให้ทำตั้งเยอะ

ความหรูหราในชีวิตที่มีทุกวันนี้ คือเวลา ที่สามารถ"ช้า"ได้ ทำให้ได้สังเกตธรรมชาติที่เป็นไปและน้อมเข้ามาเตือนสติไม่ให้ติดอยู่ในความสุขสงบจนกลายเป็นคนขี้เกียจ

ธรรมชาติคือการให้ แต่ละสิ่งต่างเกื้อกูลกัน ดินดี น้ำดี อากาศดี พืชพันธุ์ดี คนที่อยู่แวดล้อมดี เราเป็นใคร อยู่ตรงไหนของธรรมชาติและนิเวศน์รอบตัวและที่ห่างออกไป จะทำอะไรได้บ้างเพื่อแสดงว่ารู้คุณ ไม่เฉพาะที่ตรงบ้านเรา บ้านเราคงอยู่อย่างสงบไม่ได้หากสังคมรอบข้างยังทุกข์ตรม ก็ทำตามศักยภาพและแนวทางของตนเองเท่าที่จะสามารถ...ทำชีวิตให้เป็นธรรมชาติ ในทุกๆวัน

  

</font></span> </h2></span>