ความรื่นรมย์ดำเนินไปราวกับยกบ้านทั้งหลังมาไว้ในรถยนต์ และเปลี่ยนสถานะของรถไปเป็นบ้านที่มีวิถีชีวิตอยู่บนท้องถนน

ผมสัญญากับลูกชายคนโตว่าสงกรานต์ปีนี้จะพาไปเที่ยว “สวนน้ำ”  ที่จังหวัดขอนแก่น  แต่พอผมไม่มีทีท่าว่าจะพาไปเที่ยวเล่นตามคำสัญญาลูกผู้ชายที่ให้ไว้  น้องแผ่นดินก็ออกอาการงอนขนานใหญ่ 

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเคยพยายามอธิบายว่า (วันที่ 16  เมษายน)  วันสงกรานต์ได้ผ่านพ้นไปแล้ว  ใครต่อใครก็เลิกเล่นน้ำกันหมดแล้วเช่นกัน  กระนั้น  ก็ยังไม่เป็นผลใด ๆ  จำต้องเก็บข้าวเก็บของขึ้นรถและออกเดินทางไปตามคำสัญญาที่ให้ไว้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สงกรานต์..  ชีวิตของผมเต็มไปด้วยการเดินทางแบบชนิดวันต่อวัน  จังหวัดต่อจังหวัด  เหนื่อยล้าพอ ๆ กับความสุขที่ทะลักล้นเข้ามาสู่ทุกห้องหัวใจ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ชีวิตของผมและคนในครอบครัวที่ผมมักเรียกเสมอว่า “คนของความรัก”  เกิดขึ้นและดำเนินไปอยู่ภายในรถยนต์ส่วนตัว  เป็นเสมือนชีวิตของคนที่มี “ครอบครัวอยู่กลางถนน”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นานมาแล้วผมเคยได้อ่านหนังสือรวมเรื่องสั้นชุด “ครอบครัวกลางถนน”  อันเป็นวรรณกรรมซีไรต์ของศิลา  โคมฉาย  ซึ่งเรื่องราวได้สะท้อนภาพชีวิตและสถานการณ์ชีวิตของคนในกรุงเทพฯ  ที่เผชิญกับภาวะรถติดและติดกันอย่างยาวนานและแสนนาน  ถึงขั้นช่วงเวลาที่รถติดยังสามารถทำอะไรต่อมิอะไรได้อย่างหลากหลาย  และนั่นก็เป็นเสมือนภาพของคนกรุงที่มีเสี้ยวชีวิตของครอบครัวอยู่กลางถนนนั่นเอง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ช่วงเทศกาลน้ำชีวิตของผมก็ดำเนินไปไม่ต่างจากตัวละครในเรื่อง “ครอบครัวกลางถนน”  เพียงแต่สภาพชีวิตของเรารถราไม่ติด  เราขับแล่นตะบึงได้ตามอัธยาศัย  สัญจรไปสู่ความสุขโดยมีคนที่เรารักร่วมเดินทางไปกับเราด้วย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ทันทีที่รถวิ่งเข้าสู่ตัวเมืองกาฬสินธุ์  ริมถนนบางแห่งยังคงพบคนเล่นสาดน้ำกันบ้างอย่างประปราย  ซึ่งน้องแผ่นดินก็ยังไม่วายชี้ให้ผมดูราวกับต้องการจะย้ำว่า “นี่ยังเป็นสงกรานต์  ..เห็นมั๊ยคนยังเล่นน้ำกันอยู่เลย…สัญญาต้องเป็นสัญญา” …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p>บรรดาลูก ๆ  กินข้าว กินน้ำ  ..  ร้องรำทำเพลง  นอนพักและตีลังกา ท้าตะวันกันในรถคันเล็กของเราอย่างเบ็ดเสร็จ  เหนื่อยก็หยุดพัก  เพลงก็เปิดอยู่อย่างไม่รู้จบ  …  ความรื่นรมย์ดำเนินไปราวกับยกบ้านทั้งหลังมาไว้ในรถยนต์  และเปลี่ยนสถานะของรถไปเป็นบ้านที่มีวิถีชีวิตอยู่บนท้องถนน  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่คือภาพส่วนหนึ่งอันน้อยนิดที่เกิดขึ้นในระหว่างการเดินทางของครอบครัวกลางถนนของผม…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เป็นการเดินทางเมื่อเทศกาลน้ำซาตัวลง  แต่คำสัญญายังต้องเป็นคำสัญญา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>