ผมมีความสุขกับภาพชีวิตของลูก ๆ ที่ถูกผลิตซ้ำอยู่อย่างไม่รู้จบ

ระยะหลังผมกลับบ้านบ่อยครั้งและถี่ครั้งขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน  ไม่ใช่เพราะลูก ๆ  อยู่ที่นั่น  แต่ก่อนหน้านี้ผมก็พาลูก ๆ กลับไปเล่นที่บ้านอยู่เสมอ  อย่างน้อยก็ไปค้างคืนสักคืน  แล้วค่อยจรลีกลับมาพักตัวเตรียมเข้าสู่การงานในรุ่งเช้าของวันจันทร์ ...

  

บ้าน -  ไม่เคยเคลื่อนกายหนีห่างออกไปจากชีวิตผม  แต่เป็นผมต่างหากที่เคยทำตัวเหินห่างไปจากบ้านอย่างไม่น่าให้อภัย ! 

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">บ้าน -  ไม่เคยเปลี่ยนแปลงผู้รอคอย …   ทั้งพ่อ แม่ ญาติพี่น้องยังคงรอคอยการกลับไปเยือนของผมเสมอ  และยิ่งวันนี้ลูก ๆ ได้ไปใช้ชีวิตท่องเล่นอยู่ที่บ้านเกิดอันไกลโพ้นจากตัวเมืองเช่นนี้  ยิ่งตอกย้ำให้ผมตระหนักถึง “บ้าน”  และ “การรอคอย”  อย่างที่สุด</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p>วันนี้  เป็นอีกวันหนึ่งที่เราเริ่มต้นเช้าใหม่เป็น “เช้าชื่นแห่งความรัก”  ของคนในครอบครัว…  เพื่อนชีวิตของผมเข้าครัวตอนไหนผมไม่อาจรู้ได้  มารู้อีกทีก็ตอนที่เธอมาปลุกให้ตื่นไปล้างหน้าแปรงฟัน  และเตรียมตักบาตรร่วมกันที่หน้าบ้านของเรา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เดิมทีผมงอแง  อิดออดอยู่ไม่น้อย  จากนั้นเธอเปลี่ยนแผนไปชวนเจ้าน้องแดน หรือเจ้าจุกแสนซนคนดื้อที่กำลังนอนดูดขวดนมอยู่อย่างรื่นรมย์   แต่เจ้าตัวก็ดูจะอิดออดในทำนองเดียวกับผม</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เธอ.. ยังไม่เปลี่ยนใจเอาง่าย ๆ  แต่พลิกแผนไปเปรยปลุกเจ้าแผ่นดินที่หลับอยู่ข้าง ๆ  กายของผมแทน  ซึ่งก็ประสบความสำเร็จดังใจหมาย  เจ้าตัวขานรับและลุกขึ้นอย่างฉับไว  พร้อมหันกลับมากระตุ้นผมกับเจ้าจุกให้ไปเป็นส่วนหนึ่งของการตักบาตรร่วมกัน !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เราทั้ง 4 คนพ่วงด้วยน้องหินกลิ้ง (ลูกชายตัวเล็กของหลานสาว)  ร่วมตักบาตรอย่างสบายใจในเช้าใสๆ  ที่ลมร้อนพัดผ่านหมู่บ้านอย่างเป็นกันเอง   ขณะที่ “พ่อ”  ยังคงปฏิบัติกิจวัตรอันเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของท่านอย่างไม่ขาดเขิน  ด้วยการไปถวายภัตตาหารเช้าที่วัดเหมือนทุกครั้งและทุกวันอย่างไม่ยอมว่างเว้น</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หลังการตักบาตรผ่านพ้นไป  ผมก็ไม่ได้กลับเข้านอนตามที่ตั้งใจไว้  แต่ภารกิจสำคัญคือการเล่นกับลูก ๆ  รวมถึงการเตรียมตัวเป็นผู้ร่วมชมละครจักร ๆ วงศ์ ๆ  เป็นเพื่อนกับน้องดิน </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p>หลังละครจักร ๆ วงศ์ ๆ  จบลง  ผมก็ไม่ได้มีส่วนต่อการเข้าไปร่วมเล่นกับลูก ๆ อีกต่อไป   เพราะ “น้องอาย”  ลูกสาวของญาติที่อยู่ข้างบ้านได้มาร่วมวงไพบูลย์เล่นกับลูกชายแสนรักแทนที่ของผมอย่างลงตัว</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมสังเกตอยู่เป็นนานว่าพวกเขาจะคัดเลือกเกมส์   หรือการละเล่นใดมาเป็นเวทีของการสร้างความสุขในเช้าของวันนี้ –</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมแอบมองอยู่อย่างเงียบ ๆ  และเงี่ยหูฟังอยู่ทุกระยะ  จนท้ายที่สุดน้องแผ่นดินก็เป็นผู้สรุปเองว่า  “เล่นเป็นพระ  เป็นเณร  เป็นแม่ออก  คือเก่าเน๊าะ”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">น้องแดนขานรับอย่างรวดเร็ว  ส่วนน้องอายเปรยขึ้นมาเช่นกันว่า “เอาอีกแล้วเหรอ … เล่นแต่เรื่องพระ ๆ  เณร ๆ อีกแล้ว..”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">น้องอายถูกสอนให้พูดด้วยภาษาไทยกลาง  และชอบที่จะแวะมาเล่นที่บ้านผมแทบทุกวัน  ซึ่งก็น่าเห็นใจอยู่ไม่น้อยกับความเป็นผู้หญิงที่ต้องทนเล่นกับกิจกรรมของเด็กผู้ชายอยู่อย่างไม่เปลี่ยนแปลง  อีกทั้งถ้าไม่มาเล่นที่บ้านของผม  น้องอายก็จะต้องติดตามพ่อกับแม่ไปตามทุ่งนาป่าไร่    ซึ่งบางครั้งก็พ่วงเอาเจ้าดินติดท้ายไปด้วยเหมือนกัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ระหว่างเจ้าดินและน้องอายเติบโตมาด้วยกัน  วิ่งเล่นและเติบโตมาด้วยกันเสมอ  มีห่างกันแต่เฉพาะเมื่อเปิดเทอมเท่านั้น  เพราะน้องแผ่นดินมาเข้าโรงเรียนที่มหาสารคาม  ส่วนน้องอายก็เข้าเรียนที่ตัวเมืองกาฬสินธุ์…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมนึกขำอยู่คนเดียวเงียบ ๆ  ..ขำพฤติกรรมการเล่นของลูกชายที่วนเวียนเล่นแต่เฉพาะเรื่องพระเรื่องเจ้าอย่างไม่รู้จักเบื่อ  ไม่รู้จักเซ็ง ! </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เดี๋ยวก็ห่มผ้าเป็นพระบิณฑบาต ,  นั่งฉันข้าว,  สวดมนต์เสียงดังใส,  ให้พรและสวดบทกรวดน้ำ  หรือไม่ก็ปะพรมน้ำมนต์แก่ผู้คนอย่างมีความสุข</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p>นี่คือพฤติกรรมและสถานการณ์ชีวิตของลูกชายที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง  …  ผมไม่จำเป็นต้องเปลืองเงินซื้อของเล่นที่ทันสมัยให้กับลูก ๆ  เท่าใดนัก  เพราะส่วนใหญ่วัตถุดิบรอบตัวที่เกลื่อนบ้านอยู่นั้นก็ล้วนนำมาประยุกต์เป็นจีวร, บาตร , ตาลปัตร,  ฯลฯ  ได้อย่างง่ายดาย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมมีความสุขกับภาพชีวิตของลูก ๆ  ที่ถูกผลิตซ้ำอยู่อย่างไม่รู้จบ  ไม่รู้สึกเบื่อต่อภาพชีวิตเหล่านั้น  พอ ๆ  กับที่ลูก ๆ  ไม่ไม่รู้สึกเบื่อ หรือเซ็งกับการละเล่นของพวกเขา !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และถ้าวันหนึ่งใครสักคนจะเลือกเส้นทางชีวิตด้วยการครองผ้าเหลือง  ผมก็จะไม่รู้สึกเสียดายและเสียใจ …  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และวันนี้ผมก็ยังมีความสุขกับภาพชีวิตของลูก ๆ  ที่เกิดขึ้นและดำเนินไปอย่างซ้ำ ๆ  เดิม ๆ  และคาดว่าสัปดาห์หน้าพวกเขาก็ยังจะเล่นในกิจกรรมนี้เหมือนเคย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>