อ่านแล้วรู้สึกเหมือนคุณแผ่นดิน มองเห็นลูกชายในอนาคตเลยนะครับเนี่ย

ผมมีลูกเมื่อไหร่ คงต้องกลับมาศึกษาวิธีการ ของคุณแผ่นดินอย่างจริงจังอีกหน เพราะผมสงสัยว่าทำไมน้องๆ ทั้งสามถึงเล่นไม่เบื่อ ทั้งที่สมัยนี้ของเล่นล่อใจมีมากมาย สังคมกำลังขยายช่องว่างของคนรวยคนจน จนคนชั้นกลางกระจุกเล็กๆ อย่างผมรู้สึกอึดอัด การมีครอบครัวเป็นที่พักพิงสุดท้ายนั้นสำคัญที่สุดครับ 

อีกอย่างนะครับ ผมว่าการทำตัวเหินห่างจากบ้านใน วัยหนุ่มสาวเป็นเรื่องจำเป็นเสียด้วยซ้ำ ในวัยของการค้นหานั้น การออกไปเห็นโลกกว้างเป็นสิ่งสำคัญ แม้สุดท้ายแล้วจะพบว่าจุดหมายสุดท้ายอยู่ที่บ้าน แต่ก็เป็นบ้านที่เราเห็นคุณค่า และรักมันมากกว่าเดิมจริงไหมครับ

(เขียนข้อคิดเห็นนี้ ตอนกำลังจะกลับบ้านพอดีเลยครับ เลยขออินด้วยคน)