เหมือนเป็นชีวิต เคยชินกับการได้พูดคุย กับญาติสนิทมิตรสหาย กับพี่กับน้อง มีความสุขจึงอยากจะคุย
ทำอะไร  ที่ไหน  อย่างไร  เป็นต้องคิดถึง โกทูโน  ไปเสียเกือบทุกเรื่อง  เฝ้าสังเกตตัวเองมานานพอสมควร 
จะเห็นได้ชัดเจนในวันนี้ที่ไปหาหมอ  เมื่อครูอ้อยไม่สบาย   ตั้งแต่การขับรถไปโรงพยาบาล  ก็คิดถึงเรื่องในบันทึกของ ดร.กมลวัลย์  ที่เล่าเรื่องจะบวกกับรถมอเตอร์ไซค์  ซึ่งเมื่อรถมอเตอร์ไซค์วิ่งผ่านไป  ก็คิดถึงท่านแล้ว 
เมื่อไปถึงโรงพยาบาล   นั่งรอการเข้าห้องหมอ  ก็คิดถึงคุณหมอนนท์  เพื่อนร่วมทาง ที่เตือนเรื่อง  คุณหมอสั่งอะไรให้จำและนำมาปฏิบัติ  
พอกลับบ้านเดินผ่านต้นไม้ที่มีรังผึ้ง  ก็คิดถึงคุณ  beeman น่าจะอยู่แถวนี้จะได้กรุณามาจัดการกับกลุ่มผึ้งเหล่านี้
เมื่อขึ้นมาถึงบ้านก็รีบรายงานความเคลื่อนไหวให้ได้รู้ว่าเป็นอะไร   และก็ไม่ผิดเป้าหมาย  มิตรรักได้เฝ้าติดตามถามอาการเจ็บป่วย  เมื่อรู้ว่าไม่เป็นอะไร  ก็โล่งใจกันไปทุกคน   คิดถึงท่านสิทธิรักษ์  ที่ปลอบใจในยามเจ็บป่วยได้ดี
วันนี้ที่บ้านครูอ้อยจะมีอาหารว่าง  ก็คือ....นมเปรี้ยวโยเกิร์ต  ครูอ้อยคิดจะนำนมเปรี้ยวโยเกิร์ตมานั่งกินไปด้วยและอ่านบันทึกไปด้วย  ก็คิดถึง  น้องบูบี้จัง  ที่เตือนครูอ้อย  ไม่ให้กินอะไรที่เครื่องคอมพิวเตอร์  เพราะมดอาจจะทำลายเครื่องได้  
จะทำอะไรก็คิดถึงคนในโกทูโนจริงๆ  ไม่ว่าเป็นเรื่องการเรียน  วิชาสถิติ  ก็จะคิดถึงคุณไมโต  จะถ่ายรูปดอกไม้ก็ไม่ลืมที่จะใช้โปรแกรมดอกไม้  ...ที่คุณแป๋ว...paew สอนมา
เรื่องความรัก  ก็คิดถึง....นาย ขจิต ฝอยทอง  ก็โพสต์บันทึกเรื่อง....เหงา 
หรือ มิตรรักต่างประเทศ  ก็จะคิดถึงคุณเม้ง   เม้ง สมพร ช่วยอารีย์ ---------> http://www.somporn.net ---------> http://www.schuai.net  
จะอ่านเรื่องธรรมะ  ครูอ้อยก็ชอบการแสดงความคิดเห็นของท่าน ธรรมาวุธ  จะคุยกันถึงกิจกรรมนักเรียนก็คิดถึงอยากปรึกษา  คุณแผ่นดิน
คิดถึงน้ำตก  อยู่ที่ทางเหนือ  ก็จะคิดถึง  น้องอึ่งอ๊อบ  จะทำอะไรก็ให้คิดถึงไปหมดเลย  ญาติในโกทูโนมากมายเหลือที่จะนับได้ 
ครูอ้อยเห็น หมู หมา กา ไก่  ก็จะคิดถึงครูบาสุทธินันท์ 
ธรรมชาติป่าเขาลำเนาไพร  คิดถึง  ท่านบางทราย 
คนทางใต้  คิดถึงหลายๆท่านทีเดียว  น้องย่ามแดง  น้องจิ๊บเมตตา   คุณอัมพร  ..... 
แม่ครัวที่ทำอาหารเก่งๆ  ไม่มีใครเกินครูอ้อยก็จะคิดถึง.....  คุณองุ่น  หวานใจครูเสือ 
เห็นผู้หญิงที่อ้วนก็ไม่มีใครจะสวยเท่าคุณแป๊ด  รัตติยา  เขียวแป้น  
จะทำอะไร  ครูอ้อยก็คิดถึงคนในโกทูโน  ยังมีอีกหลายท่าน  เกรงว่าคืนนี้ไม่ได้นอน 
ทั้งๆที่เพิ่งจะเข้ามาใน โกทูโนเพียงแค่ 11เดือน 
สงสัยเหมือนกันว่า  ทำไมไม่คิดถึงคนที่โรงเรียนบ้าง  ทั้งๆที่อยู่ด้วยกันมาตั้ง 10 กว่าปี  แปลกจริงหนอ....