สวัสดีค่ะ

ดีใจที่พี่อ้อยไม่เป็นอะไรมากนะคะ

เห็นด้วยกับคุณแผ่นดินค่ะว่าดูเหมือนความคิดถึงที่ชาวบล็อกมีต่อกันจะกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเราไปแล้ว..การที่ได้สัมผัส ความคิด ความเป็นตัวเองของกันละกันผ่านตัวอักษรก่อให้เกิดความผูกพันที่ลึกล้ำเพราะเราต้องเข้าไปยืนในฝั่งของเขา เพื่อที่จะเข้าใจกันและกัน

ขอบคุณมากค่ะที่นำบันทึกความอบอุ่นดีๆมาสู่ G2K