การขอ..และการให้..ที่ไม่น่าเกลียด
การขอ..และการให้..ที่ไม่น่าเกลียด
- ฟังดูอาจจะเป็นเรื่องที่ธรรมดา....แต่ทำไมจะต้องการเสนอ
- เรื่อง การขอ.และการให้..ที่ไม่น่าเกลียด...น่าละลาย .และเป็นการให้ที่ไม่สิ้นเปลือง..............
- การขอที่ไม่ละอายและไม่เป็นเครื่องหมายของความยากจน คือ การขออภัย
- การให้ที่ไม่สิ้นเปลือง คือ การให้อภัย
- การขออภัยเป็นการสำนึกใน.... ความผิดพลาดของตนที่ได้พลั้งเผลอไปแล้ว
- การให้อภัย... เป็นการยอมรับความผิดพลาดของผู้อื่นแล้ว ไม่ถือโทษ
- ผู้ที่อยู่ร่วมกันย่อมมีความผิดพลาดพลั้งล่วงเกินกันบ้างเป็นธรรมดา... เพราะความประมาท ขาดสติบ้าง ความไม่รู้บ้าง..เข้าใจผิดคิดไปเองบ้าง.แต่เมื่อผิดพลั้งไปแล้ว ก็ไม่ควรละเลยหรือถือเป็นเรื่องเล็กน้อย....ควรรีบขอโทษเขาในทันที
- ส่วนผู้ที่ถูกล่วงเกินก็เช่นกัน คือ เมื่อเขาขอโทษแล้วก็ไม่ควรจะโกรธพยาบาท จองเวรเขาเอาใจเขามาใส่ใจเราก็คงผิดพลาดได้
- การให้อภัย แสดงถึงความเป็นผู้มีจิตใจสูง ประกอบด้วยเมตตาเป็นกัลยาณมิตร
ให้อภัยเถิด.......แล้วท่านจะได้รับการอภัยเช่นกัน
การขอที่ไม่ละอายและไม่เป็นเครื่องหมายของความยากจน คือ การขออภัย
การให้ที่ไม่สิ้นเปลือง คือ การให้อภัย
ค่ะ...เห็นด้วยค่ะ ...การที่ให้อภัยคนเดิมๆ เรื่องเดิมๆ จะทำให้เขาไม่ได้รับการเปลี่ยนแปลงและปรับปรุงตนเองให้ดีขึ้นเลย คงจะต้องแยกแยะและพิจารณาไปรายๆไป
ขอบคุณมาก คุณแผ่นดิน