อย่างไรก็ตามครูอ้อยก็ชอบว่าตัวเองไว้ก่อน....ก่อนที่คนอื่นจะมาว่าครูอ้อย
ช่วงระยะนี้  ครูอ้อยจะทำความคุ้นเคยกับลุกสาวคนใหม่  ก็คือ.....  น้อง acer 
ค่อยๆรู้จักไปทุกๆวัน  วันละนิดหน่อย   ครูอ้อยเชื่อฟังผู้ที่มีประสบการณ์สูงบอกสอน  ตลอดจนแนะนำ  เรื่องการใช้  notebook  ซึ่งเป็นเรื่องใหม่สำหรับครูอ้อย  จึงเกิดบันทึกแบบคนไม่รู้ว่า .....เพิ่งรู้ว่าตัวเอง...โง่สุดสุด 
และยังมีความเปิ่นของครูอ้อยอยู่หลายตอน 
ทั้งนี้ทั้งนั้น  เพราะเนื่องมาจากความที่ไม่รู้....  แต่อยากรู้  เกรงและกลัว  คนอื่นจะมากล่าวเอาได้  เลยว่าตัวเองก่อน  ว่า...โง่ 
จนมีมิตรรักท่านหนึ่งสงสัยว่า...ทำไมว่าตัวเองว่า...โง่...
ก็ด้วยเหตุดังที่กล่าวมาแล้ว  ก็คือ  กลัวคนอื่นมาว่า  ครูอ้อยโง่  มันเจ็บปวดมากกว่า 
คำพูดว่า..ไม่รู้  เพราะความไม่รู้   และทำให้ตัวเองรู้จากการเพิ่มประสบการณ์  เพิ่มความชำนาญให้ตัวเอง 
เรื่องของความโง่  จะหมดสิ้นไปหรือไม่   อย่างไรที่เรียกว่า....โง่  
ความโง่นั้น  เป็นสติปัญญามาตั้งแต่เกิด  
แต่ความไม่รู้นี้  เพราะไม่ได้เรียน  และไม่มีประสบการณ์เสริมเพิ่มเติม  .....  จึงทำให้ไม่รู้ 
ดังนั้น ไมรู้กับโง่.....  เป็นคนเรื่องกันเลย  
เรื่องที่ไม่รู้คือ  ครูอ้อยไปแอบเห็น  การทำงานหลายหน้าต่าง   เพื่อความรวดเร็วในการทำงาน   โดยเฉพาะการเขียนบันทึกลงในบล็อกนี้ 
ถ้ามีการทำงานหลายๆหน้าต่าง  ก็จะทำให้สะดวกมากยิ่งขึ้น  วันหนึ่งครูอ้อยก็นั่งทำงานที่ห้องทำงานนั้น  ครูอ้อยกดอะไรพลาดไป  หน้าจอก็เกิดการเปลี่ยนแปลง  ครูอ้อยอดทนทำไปแบบไม่มี ไอคอนเลย  รู้แต่ว่า  คลิกหาในเมนูต่างๆก็ได้  
จนกระทั่งผู้รู้ท่านหนึ่งมาจัดการเปลี่ยนแปลงให้  นี่เป็นตัวอย่างของคนไม่รู้  ไม่ใช่โง่  
แต่ครูอ้อยก็ยืนดูการทำงานของครูคอมพิวเตอร์คนนั้น  และเห็นการทำงานหลายๆหน้าต่าง  จึงลองทำดู  และก็รู้หลายๆอย่างจากการสังเกต  นี่เป็นตัวอย่างของการหาประสบการณ์เพิ่ม   เพื่อป้องกันการโง่ 
มิตรรักใน G2K หลายท่าน  ได้ชี้แจงให้ครูอ้อยได้รู้  จะได้ไม่โง่หลายท่าน 
จึงขอขอบคุณมา  ณ ที่นี้ 
จำไว้  ไม่รู้กับโง่...มันคนละเรื่องกัน