มีความสุขกับการทำงานเล็กๆ...ที่ไม่ใหญ่..
บันทึกนี้เกิดความรู้สึกอยากเขียนหลังจากที่ได้เข้ามาเจอความเห็นของคุณหมอปฏิภาคย์
เลยเกิดการมองย้อนเข้ามาหาตนเองทันที... จริงๆแล้วตนเองก็ค่อนข้างเบื่อหน่ายการทำพัฒนาคุณภาพ.. ที่ไม่ใช่คุณภาพจริงๆ แต่เป็นคุณภาพที่อยู่บนกระดาษ และรายงาน และแฟ้ม...ที่เวลาผู้ประเมินมาประเมิน... ท่านก็ช่างถามหาเหลือเกิน แต่ของจริงที่เป็นจริงๆ ที่คนเป็นๆ... ทำกันอยู่นั้น.. เป็นเพียงองค์ประกอบย่อยๆ...ก็ไม่ค่อยจะมีใครมาสนใจหรอกค่ะ
ดิฉันสงสารคนทำงานค่ะ... ที่ทำงานแล้วยังต้อง มานั่งปั่นรายงานว่าสิ่งที่ตนเองทำนั้น เป็นคุณภาพหรือเปล่า... เอ๊ะบางทีดิฉันก็สงสัยเหมือนกันว่า...ไอ้ที่ดิฉันทำงานทุกวัน...ทุกวัน..เป็นไปตามเกณฑ์มาตรฐาน หรือตัวชี้วัดที่ว่ากันนี่...มันเป็นคุณภาพจริงหรือไม่...
ทำไปทำมา...เบื่อค่ะ.. ไม่สนใจแล้วค่ะ... สนใจแต่ว่าตนเองมีความสุขในการทำงานหรือไม่ และคนที่มารับบริการจากเรานั้น มีความสุขพึงพอใจหรือเปล่า แค่นี้แหละค่ะ... ดิฉันจะเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่า หากใจของคนทำงานมีความสุขในการทำงานแล้ว... สิ่งอื่นๆ ก็จะตามมาเอง รวมไปถึงทั้งการพัฒนาคุณภาพในงานที่ตนเองทำ โดยไม่ต้องมาเปิดตำราหรอกค่ะว่า หากจะได้ชื่อว่าคุณภาพต้องทำอย่างไร... ก็ทำอย่างง่ายๆ คือ งานที่เราทำมันดีขึ้นกว่าเดิม เราเองก็มีความสุข คนมารับบริการจากเราก็มีความสุข ..
เหมือนการทำงานพัฒนาคุณภาพสู่งานวิจัยนี้ ดิฉันมองว่า...เป็นงานเล็กๆ ที่อยู่ในตัวเราที่เราทุกวัน ทุกวัน คิด ค้น แก้ปัญหา... หาคำตอบแก่ตนเอง ในงานที่เราทำ ทำไปตรวจสอบไป ... โดยใช้กระบวนการวิจัยมายืนยันสนับสนุนการหาคำตอบ... ที่เราคิด เราค้น เราแก้ไขไป...ทำของเราไป... คนไข้หนึ่งคนมาหาเรา เราเกิดสงสัยอะไรบางอย่าง เราก็หาคำตอบแห่งความสงสัยนั้น... เรื่อยๆ ทำไปจนรู้สึกว่าเป็นความคุ้นชินในการทำงาน ดิฉันว่าก็มีความสุขดีนะคะ... ซึ่งจริงๆ แล้ว... หลายคนในองค์กรก็ทำ แต่ทำแบบไม่รู้ตัวเองว่าตนเองกำลังทำ...
เมื่อ พฤ. 19 เม.ย. 2550 @ 23:46 จาก 125.24.193.193
บล็อกเดิมผมปิดชั่วคราวครับ ช่วงที่ผ่านมาจิตเกิดครับ เบื่อหน่ายกับการทำงาน(พัฒนา)
ช่วงที่ผ่านมาได้อ่านอะไรดีๆและได้แนวคิดอะไร และลองมาทำดู ก็ดีนะครับ แต่ไม่เก่งครับ(ฝึกดูจิต)
แต่ผมมักเข้ามาอ่านของพี่ๆคนโน้นบ้างคนนี้บ้างเกือบทุกวันแหละครับ (เหมือนยาเสพติด..อิอิ)
รู้สึกว่ามีความสุข หรือบางทีรู้สึกเท่านี้ก็คิดว่าน่าจะมีความสุข
ทราบดีว่าไม่มีมาตรฐานใด หรือว่าระบบใดวัดได้หรอกครับ แต่...บางครั้งรู้สึกเหมือนว่า เรายัดเยียดหรือขืนใจมากกว่า
เหมือนการตัดเกรด ช่วงแรกเราจะตั้งไว้ที่ 80 % ให้ A (ผมอาจจะบอกว่า เป็นความสุข) แต่พอปลายภาคแล้วสูงสุดที่ได้ ก็ไม่ถึง 80 % (ก็ไม่มีความสุขสิ) ไม่หรอก ที่เราทำก็คือ บอกใหม่ว่า 70 % ก็ได้ ให้ A แล้วกัน ได้ A เหมือนกัน แต่ไม่เหมือนกัน(เอ๊ะ ยังไงเนี้ย)
ท้ายที่สุดแล้ว เราก็หลอกตัวเอง พร้อมกับขุดหลุมฝังความรู้สึกไว้ลึก ๆ แล้วก็ยกย่องว่านี่แหละสิ่งที่ฉันต้องการ (จริง ๆ เป็นแค่สิ่งที่ฉันมีอยู่ต่างหาก)
สวัสดีค่ะ...น้องชาย Mr_Jod
หายง่วงหรือยังคะ...ขอบคุณนะคะที่แวะเข้ามาอ่าน...หวังว่าบันทึกนี้คงไม่ทำให้ง่วงยิ่งขึ้นนะคะ...แซวๆ ค่ะ
ขอบคุณค่ะ
(^____^)
กะปุ๋ม
สวัสดีค่ะ...คุณอุทัย เมื่อ ศ. 20 เม.ย. 2550 @ 12:34 จาก 203.185.133.1
กะปุ๋มกำลังพยายามนึกอยู่ค่ะว่า "คุณอุทัย" ไหนนะ สำนวนคุ้นๆ แต่ก็ไม่แน่ใจ...แต่รู้สึกชอบความเห็นที่คุณนำมาแลกเปลี่ยนด้วยมากเลยค่ะ...
ท้ายที่สุดแล้ว เราก็หลอกตัวเอง พร้อมกับขุดหลุมฝังความรู้สึกไว้ลึก ๆ แล้วก็ยกย่องว่านี่แหละสิ่งที่ฉันต้องการ (จริง ๆ เป็นแค่สิ่งที่ฉันมีอยู่ต่างหาก)
ขอบคุณค่ะ
(^___^)
กะปุ๋ม