เรื่องดี และ เรื่องไม่ดีที่ผ่านเข้ามา เราจะเจ็บปวดมาก เจ็บปวดน้อยขึ้นอยู่กับว่าเราจะมองมันอย่างไร. . . .ไม่มีคัยอยากเจ็บปวดมากมายกับเรื่องที่เกิดขึ้น . . . เพราะฉะนั้นเรามีสิทธิ์เลือกที่เจ็บ หรือไม่เจ็บได้ด้วยตัวเราเอง
หลังจากที่ไปพักผ่อนมา 2 วัน ได้มีเวลาได้คิดเรื่องราวต่างๆมากพอควร บางทีเราไม่จำเป็นเลยที่จะต้องเชื่อฟังคำสั่งสอนของผู้ใหญ่ ฟังการห้าม การตักเตือน และเลือกเอาจัยเขามาใส่ใจเรา ไม่จำเปนเลย เพียงแต่ เราทำทุกอย่างตามความถูกต้อง เหมาะสม และทำตามความเป็นจริงเท่านั้น ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะดีเอง ลองกลับมาคิดดูว่าอิสระเนี้ย คงจะมาเอง และวันนั้นเนี้ย เราอาจจะรู้สึกเหมือน เนี้ยหร๋อ สิ่งที่เราดันทุรังเพื่อที่จะได้มา ณ เวลาหนึ่ง
เมื่อช่วงปิดเทอมหลายเทอมที่ผ่านมา เดียวได้ไปใช้ชีวิตอยู่ที่หอ ในกรุงเทพ แต่ว่านั้นมีทุกสิ่งทุกอย่างให้พร้อม เตียง ตู้ โต๊ะ TV และแอร์ และ เครื่องทำน้ำอุ่น ที่สำคัญคือเพื่อนๆ ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ความรู้สึกของเดียว เหมือนว่าเดียวได้อยู่ไกลบ้าน ไกลครอบครัว เดียวทำอะรัยก้อได้ที่เดียวอยากทำ อยากไปนั้ยก้อได้ที่อยากไป มีสิทธิ์เลือกที่จะทำ ไม่ทำ ไม่ได้ยินเสียงบ่น เสียงว่ารู้สึก ว่าเวลา 1-2 เดือนนั้นมันมีความสุข และสบายจัยมาก แต่ว่าไม่มีคอมที่เรารัก ไม่มีเตียงที่เรานอน ไม่มีห้องซึ่งถึงแม้ว่ามันจะรก แต่เราก้อมีความสุขที่ได้นอน แต่เพราะนั่นเปนเพียงเวลาสั้นๆที่ได้อยู่แบบนั้น
เดียวได้ไปเหนหอที่ลูกพี่ลูกน้องของเดียวอยู่ ที่นั่นพี่ต้องอยู่คนเดียว แล้วห้องก้อเปนห้องจิงๆ ที่ไม่มีอะรัยเลย มีแต่ที่นอนเพื่อที่จะเอาไปนอนให้สบายกว่าได้นอนพื้น มีแต่เพลงให้ฟังเวลาเหงา มีจาน ชามอยู่ไม่กี่ใบ เครื่องอำนวยความสะดวกสบาย อะรัยก้อไม่มีเลย เดียวรู้สึกใจหายที่เห็นแบบนั้น และถ้าจะให้เดียวไปอยู่แบบนั้นก้อคงเปนไปไม่ได้เลย ก้อเลยนึกถึงบ้านเป็นลำดับแรก นึกถึงคนในครอบครัว ไม่รุเหมือนกันว่าทำไม ความรู้สึกเหงาก้อเข้ามาทันที การที่เราต้องไปอยู่ที่ไกลๆนานๆเนี้ย เดียวว่าเดียวไม่สามารถอยู่ได้หรอก แล้วก้อไม่มีที่นั้ยจะอยู่สบายกว่าที่บ้านเราหรอก เดียวก้อไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่รู้สึกว่าไม่อยากไปเรียนที่นั้ยไกลๆแล้ว
บางทีความคิดที่เปนไปตามอารมณ์ก้อไม่ใช่สิ่งที่ดีนัก อารมณ์กับความคิด ต่างกับเหตุผลกับความคิด แบบหลังดีกว่าเยอะเลย เราสามารถมองโลกให้สดใสขึ้นมาได้ และเดินต่อไปได้ เหมือนไม่มีอะรัยเกิดขึ้น และก้อไม่มีอะรัยจะมาหยุดเราได้ด้วย
เดียวคงรุแล้วนะว่าโลกแห่งความเปนจิงเปนยังไงเดียวคิดเถิกแล้วหละว่าครอบครับเปบสิ่งที่เราต้องการมากมายกว่าโลกภายนอน เหอะ ๆๆ จากแตจังนะ
อืม !! นี่แหละสิ่งใกล้ตัวที่ถูกเรามองข้ามไป
แต่โลกภายนอกมันเป็นโลกที่สอนให้เราเข้มแข็งและแข่งแกร่งขึ้น
นี่คือเหตุผลนึงที่กูไม่อยากกลับบ้านเวลาอยู่หอ
เพราะที่บ้านกูได้ทุกอย่างที่กูต้องการ ที่กูมีพร้อม .... ทั้งที่โลกที่เราต้องเจอในวันข้างหน้ามันจะไม่มีอย่างนี้
แต่ถ้าวันไหน
ที่กูรู้สึกว่ากูไม่ไหวแล้ว กูเหนื่อย กูก็พร้อมที่จะกลับไปสู่ความอบอุ่นที่เรียกว่า " บ้าน " อีกครั้ง
จะไปไหน อยู่ที่ไหน กะใคร ก็ตาม ที่ที่เรามีความสุข
ทำมันให้ดีที่สุด ให้เราสุขที่สุด
เเต่ะจะสุขขนาดไหน
ซักวันมึงก็จะคิดถึงบ้าน เเละครอบครัว
เพราะจะเป็นสองสิ่งที่มันจะอยู่กะมึงไวลามึงไม่เหลืออะไรเเม้เเต่ความสุขที่เคยมี เเละจะอยู่ไปจนตาย