ชีวิตบนท้องถนนดูรีบเร่งกันทั้งนั้น ! ป้ายทะเบียนรถต่างจังหวัดวิ่งอยู่ในถนนอย่างรวดเร็วและมากมาย นั่นอาจหมายถึงการมาท่องเที่ยว หรือแม้แต่การกลับมายังบ้านเกิดเมืองนอนก็เป็นได้ !

สงกรานต์ปีนี้  ผมไม่มีโอกาสได้เตรียมร่างกายให้พร้อมสำหรับการเดินทางอันแสนไกลเท่าที่ควรนัก  เพราะยังลังเลกับงานราชการที่ติดพันอยู่รอบตัว.. ดูอย่างวันที่  12  เมษายนที่ผ่านมาผมยังหอบสังขารกลับที่พักเกือบ 6 ทุ่มเข้าไปแล้ว  ตั้งใจจะเข้าบล็อกเพื่อเติมเต็มชีวิตชีวาเสียหน่อย  แต่กลับกลายเป็นว่าเข้าระบบไม่ได้ !  เลยหยิบ ๆ จับ ๆ หนังสือพักใหญ่  เพียงหวังให้หนังสือเป็นยานอนหลับ  แต่เอาเข้าจริง -  กว่าจะหลับลงได้ก็ปาเข้าตี  2  โน่นเลยทีเดียว...

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เช้าวันวันรุ่งขึ้น (13  เมษายน)   ผมตื่นนอนตอนเกือบ ๆ  7  โมงเช้าตรวจเช็คสภาพรถและเคลื่อนตัวเดินทางออกจากมหาวิทยาลัยไปยังบ้านเกิดที่จังหวัดกาฬสินธุ์  โดยมีวัตถุประสงค์หลักคือการไปรับลูกชายทั้งสองคนเพื่อเดินทางไปยังบ้านหนองทับม้า  อ.เสนางคนิคม  จ.อำนาจเจริญ –</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่เป็นที่น่าเสียดายว่า “น้องดิน – น้องแดน”  ไม่ยินยอมเออออร่วมเดินทางไปกับเราด้วย  โดยพวกเขาต่างชักแม่น้ำทั้งห้ามาอ้างเอ่ยนานาประการ  อาทิ  ไกลเกินไป ,  จะอยู่เล่นน้ำ,  เหนื่อย หรือแม้แต่  ไม่อยากจะไป !</p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ด้วยเหตุเช่นนี้  เพื่อนชีวิตของผมจึงตัดสินใจที่จะเดินทางด้วยรถโดยสารประจำทางกลับบ้านเกิดที่อำนาจเจริญ  โดยให้ผมฝังตัวอยู่ที่กาฬสินธุ์เพื่อดูแลลูก ๆ  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเข้าใจดีว่าเธอต้องการเช่นนั้นจริง ๆ  อีกทั้งส่วนหนึ่งผมเข้าใจว่าลึก ๆ  เธอคงต้องการให้ผมได้พักผ่อนอย่างเต็มที่หลังจากเคี่ยวกรำชีวิตกับงานมาตลอดสัปดาห์ โดยมั่นใจว่าผมไม่มีทางพกพาความโสด (ชั่วคราว)  ไปตะลอนทัวร์ที่ใดได้แน่  เพราะลูก ๆ  จะคอยเกี่ยวรัดเกาะขาและขี่คออยู่อย่างไม่ว่างเว้น  รวมถึงเบื้องลึกที่เป็นข้อเท็จจริงอันสำคัญยิ่งก็คือ  ผมไม่ใคร่ใยดีต่อการเดินทางในเทศกาลใด ๆ เลยก็ว่าได้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>     </p><p>นี่คือสงกรานต์ครั้งแรกในรอบ 5  ปีที่ผมมีเวลาได้อยู่กับ “ตัวเองและคนที่เรารัก”  เพราะที่ผ่านมาผมรับหน้าที่ตั้งเต็นท์บริการผู้สัญจรเดินทาง  หรือไม่ก็ต้องเที่ยวตระเวนนิเทศกิจกรรมของนิสิตที่อยู่ในหมู่บ้านต่าง ๆ  ในพื้นที่จังหวัดร้อยเอ็ด มหาสารคามและกาฬสินธุ์…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ช่างเป็นความโชคดีของผมโดยแท้ที่ได้รับ “วันเวลาแห่งชีวิต”  ของเทศกาลสงกรานต์กลับคืนมาสู่ชีวิตของตนเองอีกครั้ง   แต่บางห้วงนึกก็อดคิดไม่ได้ว่าจะจัดการกับวันเวลาเหล่านี้ยังไงดี ?   เพราะการที่ห่างเหินวันหยุดไปนานเช่นนี้  ก็หลงลืมไปบ้างเหมือนกันว่าต้องทำอะไรบ้าง ?  รวมถึงบรรดาญาติก็คงแปลกประหลาดอยู่ไม่น้อยที่เห็นผมวางมือจากงานราชการไปร่วมกิจกรรมกับพวกเขา !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จะด้วยเหตุผลกลใดก็แล้วแต่  …  ผมตัดสินใจขับรถยนต์ไปส่งเพื่อนชีวิตและญาติของเขาที่อำนาจเจริญ  โดยเลือกใช้เส้นทางที่คาดว่าแปลกเปลี่ยว – ผู้คนไม่พลุกพล่าน – รถราไม่มากมาย  ซึ่งหมายลึกว่า  “จะไม่มีคนเล่นน้ำ”  อย่างมากมายมหาศาล  โดยการสัญจรไปยังตัวเมืองกาฬสินธุ์  ผ่านเส้นทาง  อ.กมลาไสย,  ร่องคำ  ไปสู่ อำเภอต่าง ๆ ของจังหวัดร้อยเอ็ด  อันได้แก่  อ.โพนทอง,  โพธิ์ชัย, หนองพอก  จากนั้นก็เข้าสู่เขตพื้นที่อำเภอของจังหวัดยโสธร  นั่นก็คือ  เลิงนกทา  และสู่จุดหมายปลายทางที่ อ.เสนางคนิคม  จ.อำนาจเจริญ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p>ผมรักและคลั่งไคล้การเดินทางเสมอ  ยิ่งได้ขับรถเองก็ยิ่งมีความสุขเป็นพิเศษ  อยากแวะชมอะไรก็แวะได้ดังใจหมาย…(ยิ่งคนนั่งข้าง ๆ  หลับสบายในรถผมยิ่งมีความสุขในการขับเป็นที่สุด)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ตลอดเส้นทางการเดินทางพานพบวัฒนธรรมการเล่นน้ำที่ไม่ต่างกันในทุกท้องที่  -  โดยเฉพาะริมทางในเขตชุมชนที่ชาวบ้านมักจับกลุ่ม “เล่นสาดน้ำ – ปะแป้ง”  กันอย่างคึกคักและ “ถึงลูกถึงคน” และเป็นกันเองอย่างน่ารัก !</p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่ใครพบคนเมาแล้วขับ  แต่พบคนเล่นน้ำที่อยู่ในอาการเมาสุรา  หรือดื่มสุราอย่างมากมายก่ายกอง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ปรากฏการณ์เช่นนั้นชวนให้ผมขบคิดอยู่อย่างลึก ๆ  เงียบ ๆ  ว่าเรามักรณรงค์เขียนป้าย “เมาไม่ขับ”  หรือแม้แต่ “ขับช้า ๆ  เสียเวลา  ดีกว่าเสียชีวิต”  แต่ไม่ค่อยพบว่ามีการรณรงค์โดยใช้วาทกรรมที่สื่อสะท้อนในทำนองให้คนเล่นน้ำที่อยู่ตามถนนสายต่าง ๆ  เพลา ๆ  การดื่มสุราลงบ้าง  บางท้องที่ผมเห็นคนเมาฟ้อนเซิ้งกรีดกรายออกมากั้นให้รถหยุด  ผมยิ่งเฝ้าสังเกตและภาวนาว่าอย่าได้เกิดอุบัติเหตุใด ๆ กับพวกเขาเลย..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นั่นคือภาพชีวิตอันเป็นรูปแบบของวัฒนธรรมในเทศกาลน้ำที่พบอย่างหลากล้นอยู่ตลอดเส้นทาง  ถึงแม้เส้นทางที่ผมเลือกจะถือว่าเปลี่ยวแปลกอยู่บ้าง  กระนั้นก็ยังถือว่ามีรถราสัญจรคึกคักอยู่ไม่น้อย  และพบอุบัติเหตุถึง 3 ครั้ง 3  ครา </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ชีวิตบนท้องถนนดูรีบเร่งกันทั้งนั้น !  ป้ายทะเบียนรถต่างจังหวัดวิ่งอยู่ในถนนอย่างรวดเร็วและมากมาย  นั่นอาจหมายถึงการมาท่องเที่ยว หรือแม้แต่การกลับมายังบ้านเกิดเมืองนอนก็เป็นได้  !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเห็นรถจำนวนไม่น้อยบรรทุกชีวิตอย่างมีชีวิต…มีสัมภาระและของฝากจากการเดินทางอันแสนไกลจากเมืองใหญ่กลับสู่หมู่บ้าน…  ผมพบรถเล็กแต่บรรทุกสินค้าเต็มพิกัดมุ่งกลับบ้านเพื่อจำหน่ายในเทศกาลสงกรานต์อย่างรีบเร่ง ..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่ได้รีบเร่งเหมือนเช่นพวกเขา…เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมขับรถทางไกลโดยเข็มวัดความเร็วไม่ถึง 100 …ผมจอดแวะริมทางเสมอเมื่อรู้สึกอยากหยุดพัก  โดยเฉพาะการหยุดรถเพื่อบันทึกภาพของ “เถียงนา” และ “ทุ่งนา”  ที่อยู่ตามรายทาง  … บ้างแห้งแล้ง  โหยไห้  ขณะที่บางแห่งกลับเริ่มทอสีเขียวอ่อน ๆ  ต้อนรับลมร้อนอย่างทระนง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไปถึงจุดหมายตอนเกือบ ๆ  บ่าย 3  โมงเย็น  -  แต่ต้องรีบเร่งจัดการกับเวลาอันน้อยนิดแต่ยิ่งใหญ่นั้นอย่างเต็มอัตราศึก  เริ่มจากการสรงน้ำกระดูกบรรพบุรุษของเพื่อนชีวิต…รวมถึงพ่อตาผู้ล่วงลับดับหายไปนานกว่า  3  ปีเศษ ๆ  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>      </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมมีเวลาพักฟื้นร่างกายแต่เพียงสั้น ๆ  จากนั้นประมาณบ่าย 4  โมงเศษก็ขับรถกลับมายังกาฬสินธุ์อีกครั้ง  … หากแต่ขากลับผมตัดสินใจใช้เส้นทางหลักเข้าสู่ตัวจังหวัดอำนาจเจริญ – ยโสธร – ร้อยเอ็ด – กาฬสินธุ์   เพียงเพราะรู้สึกว่าถนนหนทางได้มาตรฐานกว่าเส้นทางเดิมที่สัญจรในช่วงเช้ามากมายนัก   แต่ก็ไม่วายต้องเตือนตนเองเสมอว่า “ต้องใจเย็น ๆ  …เพราะรถมันเยอะ !”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ตลอดเส้นทางจากตัวจังหวัดอำนาจเจริญมาถึงกาฬสินธุ์ถูกห่มคลุมด้วยฟ้าอุ้มฝน ..อากาศไม่ร้อน  และมีฝนตกปรอยปรายอย่างไม่ขาดสาย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมกลับถึงบ้านอีกครั้งในเวลา  4  ทุ่มเศษ ๆ  … ไม่ทันได้ทานมื้อเย็นกับพ่อ – แม่  แต่ท่านทั้งสองยังคงรอการกลับมาของผมอย่างใจจดใจจ่อ  ขณะที่ลูกชายคนเล็กหลับพริ้มอยู่บนฟูกที่เก่าโชยกลิ่นอับอ่อน ๆ  ส่วนคนโตยังคงรอคอยผมอย่างไม่มีทีท่าง่วงเหงาหาวนอน  -  รอคอยพร้อมๆ กับการพกพาเรื่องเล่าอันหลากรสชาติของการเล่นน้ำในวันนี้ที่พร้อมเล่าสู่ผมอย่างปลื้มปิติ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>นี่คือ  การเดินทางที่ไม่รีบเร่งในเทศกาลน้ำที่ผมไม่คุ้นเคยนัก  เพราะเพิ่งมีโอกาสได้ “วันเวลาของชีวิต”  อันเป็นวันหยุดในเทศกาลนี้กลับคืนมาอย่างแทบไม่น่าเชื่อ  !    </p><p></p><p></p>