สงกรานต์ : 1,100 กิโลเมตร .. บันทึกการเดินทางของชีวิตในเทศกาลน้ำ (1)

ชีวิตบนท้องถนนดูรีบเร่งกันทั้งนั้น ! ป้ายทะเบียนรถต่างจังหวัดวิ่งอยู่ในถนนอย่างรวดเร็วและมากมาย นั่นอาจหมายถึงการมาท่องเที่ยว หรือแม้แต่การกลับมายังบ้านเกิดเมืองนอนก็เป็นได้ !

สงกรานต์ปีนี้   ผมไม่มีโอกาสได้เตรียมร่างกายให้พร้อมสำหรับการเดินทางอันแสนไกลเท่าที่ควรนัก  เพราะยังลังเลกับงานราชการที่ติดพันอยู่รอบตัว.. ดูอย่างวันที่  12  เมษายนที่ผ่านมาผมยังหอบสังขารกลับที่พักเกือบ 6 ทุ่มเข้าไปแล้ว  ตั้งใจจะเข้าบล็อกเพื่อเติมเต็มชีวิตชีวาเสียหน่อย  แต่กลับกลายเป็นว่าเข้าระบบไม่ได้ !  เลยหยิบ ๆ จับ ๆ หนังสือพักใหญ่  เพียงหวังให้หนังสือเป็นยานอนหลับ  แต่เอาเข้าจริง -  กว่าจะหลับลงได้ก็ปาเข้าตี  2  โน่นเลยทีเดียว...

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เช้าวันวันรุ่งขึ้น (13  เมษายน)   ผมตื่นนอนตอนเกือบ ๆ  7  โมงเช้าตรวจเช็คสภาพรถและเคลื่อนตัวเดินทางออกจากมหาวิทยาลัยไปยังบ้านเกิดที่จังหวัดกาฬสินธุ์  โดยมีวัตถุประสงค์หลักคือการไปรับลูกชายทั้งสองคนเพื่อเดินทางไปยังบ้านหนองทับม้า  อ.เสนางคนิคม  จ.อำนาจเจริญ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่เป็นที่น่าเสียดายว่า น้องดิน น้องแดน  ไม่ยินยอมเออออร่วมเดินทางไปกับเราด้วย  โดยพวกเขาต่างชักแม่น้ำทั้งห้ามาอ้างเอ่ยนานาประการ  อาทิ  ไกลเกินไป ,  จะอยู่เล่นน้ำ,  เหนื่อย หรือแม้แต่  ไม่อยากจะไป !</p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ด้วยเหตุเช่นนี้  เพื่อนชีวิตของผมจึงตัดสินใจที่จะเดินทางด้วยรถโดยสารประจำทางกลับบ้านเกิดที่อำนาจเจริญ  โดยให้ผมฝังตัวอยู่ที่กาฬสินธุ์เพื่อดูแลลูก ๆ  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเข้าใจดีว่าเธอต้องการเช่นนั้นจริง ๆ  อีกทั้งส่วนหนึ่งผมเข้าใจว่าลึก ๆ  เธอคงต้องการให้ผมได้พักผ่อนอย่างเต็มที่หลังจากเคี่ยวกรำชีวิตกับงานมาตลอดสัปดาห์  โดยมั่นใจว่าผมไม่มีทางพกพาความโสด (ชั่วคราว)  ไปตะลอนทัวร์ที่ใดได้แน่  เพราะลูก ๆ  จะคอยเกี่ยวรัดเกาะขาและขี่คออยู่อย่างไม่ว่างเว้น  รวมถึงเบื้องลึกที่เป็นข้อเท็จจริงอันสำคัญยิ่งก็คือ  ผมไม่ใคร่ใยดีต่อการเดินทางในเทศกาลใด ๆ เลยก็ว่าได้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>     </p><p>นี่คือสงกรานต์ครั้งแรกในรอบ 5  ปีที่ผมมีเวลาได้อยู่กับ ตัวเองและคนที่เรารัก  เพราะที่ผ่านมาผมรับหน้าที่ตั้งเต็นท์บริการผู้สัญจรเดินทาง  หรือไม่ก็ต้องเที่ยวตระเวนนิเทศกิจกรรมของนิสิตที่อยู่ในหมู่บ้านต่าง ๆ  ในพื้นที่จังหวัดร้อยเอ็ด มหาสารคามและกาฬสินธุ์…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ช่างเป็นความโชคดีของผมโดยแท้ที่ได้รับ วันเวลาแห่งชีวิต  ของเทศกาลสงกรานต์กลับคืนมาสู่ชีวิตของตนเองอีกครั้ง   แต่บางห้วงนึกก็อดคิดไม่ได้ว่าจะจัดการกับวันเวลาเหล่านี้ยังไงดี ?   เพราะการที่ห่างเหินวันหยุดไปนานเช่นนี้  ก็หลงลืมไปบ้างเหมือนกันว่าต้องทำอะไรบ้าง ?  รวมถึงบรรดาญาติก็คงแปลกประหลาดอยู่ไม่น้อยที่เห็นผมวางมือจากงานราชการไปร่วมกิจกรรมกับพวกเขา !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จะด้วยเหตุผลกลใดก็แล้วแต่    ผมตัดสินใจขับรถยนต์ไปส่งเพื่อนชีวิตและญาติของเขาที่อำนาจเจริญ  โดยเลือกใช้เส้นทางที่คาดว่าแปลกเปลี่ยว ผู้คนไม่พลุกพล่าน รถราไม่มากมาย  ซึ่งหมายลึกว่า  จะไม่มีคนเล่นน้ำ  อย่างมากมายมหาศาล  โดยการสัญจรไปยังตัวเมืองกาฬสินธุ์  ผ่านเส้นทาง  อ.กมลาไสย,  ร่องคำ  ไปสู่ อำเภอต่าง ๆ ของจังหวัดร้อยเอ็ด  อันได้แก่  อ.โพนทอง,  โพธิ์ชัย, หนองพอก  จากนั้นก็เข้าสู่เขตพื้นที่อำเภอของจังหวัดยโสธร  นั่นก็คือ  เลิงนกทา  และสู่จุดหมายปลายทางที่ อ.เสนางคนิคม  จ.อำนาจเจริญ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p>ผมรักและคลั่งไคล้การเดินทางเสมอ  ยิ่งได้ขับรถเองก็ยิ่งมีความสุขเป็นพิเศษ  อยากแวะชมอะไรก็แวะได้ดังใจหมาย…(ยิ่งคนนั่งข้าง ๆ  หลับสบายในรถผมยิ่งมีความสุขในการขับเป็นที่สุด)</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ตลอดเส้นทางการเดินทางพานพบวัฒนธรรมการเล่นน้ำที่ไม่ต่างกันในทุกท้องที่  -  โดยเฉพาะริมทางในเขตชุมชนที่ชาวบ้านมักจับกลุ่ม เล่นสาดน้ำ ปะแป้ง  กันอย่างคึกคักและ ถึงลูกถึงคน  และเป็นกันเองอย่างน่ารัก !</p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่ใครพบคนเมาแล้วขับ  แต่พบคนเล่นน้ำที่อยู่ในอาการเมาสุรา  หรือดื่มสุราอย่างมากมายก่ายกอง </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ปรากฏการณ์เช่นนั้นชวนให้ผมขบคิดอยู่อย่างลึก ๆ  เงียบ ๆ  ว่าเรามักรณรงค์เขียนป้าย เมาไม่ขับ  หรือแม้แต่ ขับช้า ๆ  เสียเวลา  ดีกว่าเสียชีวิต  แต่ไม่ค่อยพบว่ามีการรณรงค์โดยใช้วาทกรรมที่สื่อสะท้อนในทำนองให้คนเล่นน้ำที่อยู่ตามถนนสายต่าง ๆ  เพลา ๆ  การดื่มสุราลงบ้าง  บางท้องที่ผมเห็นคนเมาฟ้อนเซิ้งกรีดกรายออกมากั้นให้รถหยุด  ผมยิ่งเฝ้าสังเกตและภาวนาว่าอย่าได้เกิดอุบัติเหตุใด ๆ กับพวกเขาเลย..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นั่นคือภาพชีวิตอันเป็นรูปแบบของวัฒนธรรมในเทศกาลน้ำที่พบอย่างหลากล้นอยู่ตลอดเส้นทาง  ถึงแม้เส้นทางที่ผมเลือกจะถือว่าเปลี่ยวแปลกอยู่บ้าง  กระนั้นก็ยังถือว่ามีรถราสัญจรคึกคักอยู่ไม่น้อย  และพบอุบัติเหตุถึง 3 ครั้ง 3  ครา </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ชีวิตบนท้องถนนดูรีบเร่งกันทั้งนั้น !  ป้ายทะเบียนรถต่างจังหวัดวิ่งอยู่ในถนนอย่างรวดเร็วและมากมาย  นั่นอาจหมายถึงการมาท่องเที่ยว หรือแม้แต่การกลับมายังบ้านเกิดเมืองนอนก็เป็นได้  !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเห็นรถจำนวนไม่น้อยบรรทุกชีวิตอย่างมีชีวิต…มีสัมภาระและของฝากจากการเดินทางอันแสนไกลจากเมืองใหญ่กลับสู่หมู่บ้าน…  ผมพบรถเล็กแต่บรรทุกสินค้าเต็มพิกัดมุ่งกลับบ้านเพื่อจำหน่ายในเทศกาลสงกรานต์อย่างรีบเร่ง ..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่ได้รีบเร่งเหมือนเช่นพวกเขา…เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมขับรถทางไกลโดยเข็มวัดความเร็วไม่ถึง 100 ผมจอดแวะริมทางเสมอเมื่อรู้สึกอยากหยุดพัก  โดยเฉพาะการหยุดรถเพื่อบันทึกภาพของ เถียงนา และ ทุ่งนา  ที่อยู่ตามรายทาง  บ้างแห้งแล้ง  โหยไห้  ขณะที่บางแห่งกลับเริ่มทอสีเขียวอ่อน ๆ  ต้อนรับลมร้อนอย่างทระนง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไปถึงจุดหมายตอนเกือบ ๆ  บ่าย 3  โมงเย็น  -  แต่ต้องรีบเร่งจัดการกับเวลาอันน้อยนิดแต่ยิ่งใหญ่นั้นอย่างเต็มอัตราศึก  เริ่มจากการสรงน้ำกระดูกบรรพบุรุษของเพื่อนชีวิต…รวมถึงพ่อตาผู้ล่วงลับดับหายไปนานกว่า  3  ปีเศษ ๆ  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>      </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมมีเวลาพักฟื้นร่างกายแต่เพียงสั้น ๆ  จากนั้นประมาณบ่าย 4  โมงเศษก็ขับรถกลับมายังกาฬสินธุ์อีกครั้ง  … หากแต่ขากลับผมตัดสินใจใช้เส้นทางหลักเข้าสู่ตัวจังหวัดอำนาจเจริญ ยโสธร ร้อยเอ็ด กาฬสินธุ์   เพียงเพราะรู้สึกว่าถนนหนทางได้มาตรฐานกว่าเส้นทางเดิมที่สัญจรในช่วงเช้ามากมายนัก   แต่ก็ไม่วายต้องเตือนตนเองเสมอว่า ต้องใจเย็น ๆ  …เพราะรถมันเยอะ !”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ตลอดเส้นทางจากตัวจังหวัดอำนาจเจริญมาถึงกาฬสินธุ์ถูกห่มคลุมด้วยฟ้าอุ้มฝน ..อากาศไม่ร้อน  และมีฝนตกปรอยปรายอย่างไม่ขาดสาย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมกลับถึงบ้านอีกครั้งในเวลา  4  ทุ่มเศษ ๆ  ไม่ทันได้ทานมื้อเย็นกับพ่อ แม่  แต่ท่านทั้งสองยังคงรอการกลับมาของผมอย่างใจจดใจจ่อ  ขณะที่ลูกชายคนเล็กหลับพริ้มอยู่บนฟูกที่เก่าโชยกลิ่นอับอ่อน ๆ  ส่วนคนโตยังคงรอคอยผมอย่างไม่มีทีท่าง่วงเหงาหาวนอน  -  รอคอยพร้อมๆ กับการพกพาเรื่องเล่าอันหลากรสชาติของการเล่นน้ำในวันนี้ที่พร้อมเล่าสู่ผมอย่างปลื้มปิติ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>นี่คือ  การเดินทางที่ไม่รีบเร่งในเทศกาลน้ำที่ผมไม่คุ้นเคยนัก  เพราะเพิ่งมีโอกาสได้ วันเวลาของชีวิต  อันเป็นวันหยุดในเทศกาลนี้กลับคืนมาอย่างแทบไม่น่าเชื่อ  !    </p><p></p><p></p>

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน pandin



ความเห็น (22)

เขียนเมื่อ 
สุขสันต์วันปีใหม่ไทยค่ะ มีความสุขมากๆนะค่ะ...ขับรถไกลๆ มีสติอยู่กับตัวตลอดเวลา ดีมากๆ ค่ะ เพราะมีคนที่รักและห่วงใยคอยอยู่จริงมั้ยค่ะ.....ขอบคุณสำหรับการขับรถใรวันที่กลับจากสวนป่านะค่ะ...รู้สึกผิดที่นั่งหลับวันนั้น แต่อ่านบันทึกนี้แล้วดีใจค่ะ...ยิ้ม ยิ้ม
เขียนเมื่อ 

สวัสดีปีใหม่ไทยค่ะ อ่านเพลินเลย คุณแผ่นดิน เขียนให้อ่านสนุก มองเห็นภาพค่ะ เอ่ยถึงลูกๆแล้ว น่ารักมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับคุณ แผ่นดิน

  • "รุ่นเก่าไปรุ่นใหม่มา" เจียดเวลาเป็นของเราบ้างครับให้รางวัลกับครอบครัว  ก็มีคสามสุขเหมือนได้ทำงานสาธารณกุศล  แต่เราจะได้ความอบอุ่นเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างหนึ่งครับ
  • ชอบภาพเถียงนาน้อยตั้งอยู่เรียงราย  มองเห็นสัจธรรมอะไรบางอย่าง มันจะถูกทิ้งร้างเมื่อหมดความจำเป็น  แต่เมื่อสิ่งรอบข้างเริ่มมีคุณค่าเจ้าเถียงนาเหล่านี้ก็จะมีความสำคัญขึ้นมาอีกครั้งครับ

 ขอให้มีความสุข  ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 
สวัสดีครับ อ.แป๋ว
P

ผมมีความสุขกับการเดินทางเสมอ โดยเฉพาะการได้ขับรถไปเองยิ่งถือเป็นกำไรชีวิต  เช่นเดียวกับครั้งที่ อ.แป๋วติดรถกลับจากบ้านพ่อครูบานั้นก็ถือเป็นเกียรติสำหรับผมยิ่งนัก.นะครับ

...ที่บ้าน...มีคนที่เรารัก - รักเรา ..รอคอยอยู่เสมอ  ยิ่งช่วยให้เราต้องดูแลตนเองมากขึ้น

ขอบคุณครับ

 

 

เขียนเมื่อ 
สวัสดีครับ..
P

ผมดูระยะทางตลอดเส้นทางจนถึงวันนี้ก็รวมแล้ว 1,100 กิโลเมตร..เป็นการเดินทางที่รื่นรมย์สำหรับผมมาก..

ขอบพระคุณนะครับที่แวะมาทักทายและให้กำลังใจผมอยู่อย่างต่อเนื่อง

เขียนเมื่อ 
  • สวัสดีปีใหม่ไทยนะคะ
  • ดีใจด้วยที่ปีนี้คุณพนัสได้มีโอกาสอยู่ร่วมงานสงกรานต์กับครอบครัว
  • เห็นถึงความอบอุ่นทุกครั้งที่อ่านบันทึกค่ะ
เขียนเมื่อ 

คุณแผ่นดินครับช่วยลบ Comment ข้างบนด้วย ยังไม่เสร็จ มือไปกดโดนบันทึกก่อนครับ

จะกี่ร้อน    กี่หนาว    เราไม่สน

ยอมสู้ทน   ฝันฝ่า    ท้าแดดฝน

แม้จะรอ     ปีหน้า    ก็ยอมทน

รอผู้คน      เจ้ามา   หาพึ่งพิง

แม้ชรา      เสาเอน    เป็นเช่นนี้

ก็มีดี          อยู่ที่        ให้คุ้มฝน

ใว้บังแดด  เป็นเงา    ไม่ละคน

เหมือนดั่งคน  แก่เฒ่า   เฝ้ารอทาง...

 

  

 

  • สวัสดีครับพี่
  • เข้ามาชื่นชมกับเส้นทางในการเดินทางอันแสนยาวไกลครับ แต่ดูแล้วอบอุ่นดีครับ
  • ชอบคำนี้ครับ ขับช้า ๆ  เสียเวลา  ดีกว่าเสียชีวิต
  • หากทุกๆชีวิตคิดอย่างนี้และนำไปปรับใช้คงจะดีมากๆนะครับ
  • เช่น รวยช้าๆ เสียเวลา ดีกว่า เสียคน
  • ขอบคุณมากๆ นะครับผม มีความสุขตลอดไปครับ
เขียนเมื่อ 
สวัสดีครับ
P

ผมได้รับแนวคิดที่ดีและลุ่มลึกเสมอจากการทิ้งรอยไว้ในบันทึกทุกบันทึกของผม...

ตอนนี้ผมถ่ายภาพเถียงนาน้อยในละแวกมหาสารคาม,ร้อยเอ็ด, กาฬสินธุ์, ยโสธร, ขอนแก่น และอำนาจเจริญไว้แล้ว ..เกือบ ๆ 20 ภาพ และกำลังเขียนบันทึกเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้...

ไม่นานเกินรอ - สัปดาห์หน้าคงได้อ่านกันแน่นอนครับ

....

ขอบคุณครับ...

 

เขียนเมื่อ 
ผิดกับดิฉั้นนะคะ..หากขับรถแล้วคนข้างๆ หลับ..จะมีอาการ.."จะนอนเหรอคะ...จะกลับไปส่ง..ตื่นขึ้นมาคุยหน่อยเร็ว เร็ว"ไม่งั๊นจอดให้นอนข้างทางด้วยจริงๆ เอ้า! "
เขียนเมื่อ 
สวัสดีครับ  อ.ลูกหว้า
P
  • ตื่นเต้นไม่น้อยครับเมื่อรู้ว่าสงกรานต์ปีนี้ - มีวันหยุดเสียที
  • แต่ก็งงอยู่ไม่น้อย  เพราะเดินทางทุกวันเลยก็ว่าได้
  • เป็นการเดินทางที่เต็มไปด้วยความสุขอย่างที่ไม่เคยได้สัมผัสมานานแล้ว....
  • ขอบคุณครับ

 

เขียนเมื่อ 

สว้สดีค่ะคุณแผ่นดิน

  • ตามมาอวยพรย้อนหลังถึงบล๊อกเลยค่ะ
  • ขอให้พี่มีความสุขกับชีวิตในทุก ๆด้าน มองแต่ด้านดี ๆ ด้านไม่ดีหรือทุกข์ใจอย่าได้เข้ามาหาพี่เลยค่ะ
  • อย่างน้อยเราก็ให้เวลากับครอบครัว ได้พักกาย พักใจ  ถึงแม้นจะเป็นการเดินทางที่ยาวไกลก็ตาม แต่เรารู้ว่าความสุข ความสบายใจ รออยู่ตรงหน้า
  • อย่างน้อย ๆ ราณีก็ติดตามครอบครัวตัวอย่างเสมอค่ะ ขอบคุณค่ะ
เขียนเมื่อ 

ขอบคุณพี่สมนึก - มากครับ

P

กลอนเพราะและมีความหมายที่ดีมาก...และจริงดังว่านะครับ  ไม่ว่าฤดูกาลใดก็แล้วแต่  เถียงนายังคงรับใช้ผู้คนอย่างไม่เลือกหน้าเลือกตา  และไม่เกี่ยงงอนใด ๆ ..บางอารมณ์เหมือนรอคอยการดูแลด้วยเช่นกัน

ขอบคุณมากครับ,...

เขียนเมื่อ 
สวัสดีเช้าวันใหม่ครับ
P
  • คำขวัญนี้ ขับช้า ๆ  เสียเวลา  ดีกว่าเสียชีวิต    ดูเหมือนจะเป็นคำขวัญรณรงค์การเล่นสงกรานต์ปีนี้  เพราะไปไหนมาไหนเจอะเจออยู่แทบทุกพื้นที่
  • ขอบคุณมากครับที่นำมาประยุกต์ฝากเป็นข้อคิดที่น่าสนใจอย่างดียิ่ง รวยช้าๆ เสียเวลา ดีกว่า เสียคน
  • ย้ำอีกที..มีความสุขมาก ๆ นะครับ....

 

เขียนเมื่อ 
สวัสดีตอนเช้าที่สายลมพัดโบกอย่างเย็นสบายครับ...
P

 ดีจังครับ  ขับรถแล้วไม่เคยเหงา - มีเพื่อนคุยตลอดทาง...ถึงลูกถึงคนดี.. อย่างน่านับถือ (ยิ้ม ๆ)

.......

ภาพน่ารักจังเลย...ลูก ๆ ชอบขี่คอผมแต่ไม่ยักจะขอขี่คอคุณแม่เขาเลย...

....

 

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณนะคะอ่านแล้ว...รู้สึกดีมากเลยค่ะ...

ช่วงปีหลังนี้กะปุ๋มขับรถช้าลง...ประมาณไม่เกินร้อย...

อีกทั้งเรายังได้ซึมซับอารมณ์...สุนทรียภาพสองข้างทาง...ไปด้วย...น่าอภิรมย์ยิ่งนัก..

...

การได้เข้ามาอ่านบันทึกของคุณพนัสบ่อยๆ นี้ก็ช่วยทำให้...อารมณ์และจิตใจละไมมากขึ้นค่ะ

(^______^)

ขอบคุณค่ะ

กะปุ๋ม

  • ติดตามมาซึมซับไอแห่งความสุขของอาจารย์ในช่วงสงกรานต์ค่ะ
  • "น้ำเมา" เป็นความปวดร้าวในครอบครัวของดิฉัน เพราะเป็นต้นเหตุให้พวกเราสูญเสียคนในครอบครัว น้องชายของดิฉัน ไปในวัยเพียง 29 ปี ด้วยอุบัติเหตุบนท้องถนน
  • จึงทำให้ตัวเองรู้สึกสะเทือนใจที่เห็นผู้คนดื่มกินอย่างเมามายเกลื่อนถนนในช่วงสงกรานต์ค่ะ
  • บันทึกนี้ได้อารมณ์เหมือนได้ร่วมเดินทางไปด้วยทีเดียว เห็นด้วยกับน้องกะปุ๋มค่ะ อ่านบันทึกของอาจารย์บ่อย ๆ ทำให้จิตใจและอารมณ์ละมุนละไมมากขึ้น

น้องชาย

ความอบอุ่นไม่เคยจางหายไปจากบันทึกของน้องชายคนนี้เลย

อบอุ่นเสมอที่เข้ามาค่ะ

ดูแลหัวใจและคนรอบ ๆ ข้างให้มีความสุขนะคะ

เขียนเมื่อ 
ขอบคุณ อ.ราณี มากครับ
P

วันนี้ผมคุยกัยแฟนและขำกันมากกับวิถีชีวิตในวันหยุดช่วงนี้ที่เทียวตระเวนไปตามที่ต่าง ๆ  ...ราวกับเป็นครอบครัวกลางถนน...ข้ามอำเภอโน่นไปจังหวัดโน้นบ้างตามประสาคนหลายบ้าน...

แต่ทั้งหมดก็เป็นความสุขที่ผมควรต้องทำ...หลังจากที่ห่างเหินไปนาน...

ขอบคุณนะครับ...ขอบคุณทุกสิ่งอย่างที่มีให้อย่างไม่เคยขาดห้วง

เขียนเมื่อ 
สวัสดีครับ...
P

ขอบคุณมากเลยนะครับที่แวะมาทักทาย...ผมแวะไปอ่านบันทึกของคุณกะปุ๋มบ่อยครั้ง...แต่ก็ต้องขบคิดอยู่มากกับเนื้อความที่สื่อสาร  เพราะออกแนวปรัชญาอยู่เยอะ...(ผมไม่ถึง...ครับ)

กระนั้นก็ยังมีความสุขที่จะขบคิดอยู่อย่างไม่ว่างเว้น...

ขอให้มีความสุขกับการใช้ชีวิตและการงานเสมอไป,  นะครับ

เขียนเมื่อ 
สวัสดีครับ อ.ปวีณา
P

ผมเองก็สูญเสียหลานชายจากอุบัติเหตุและจากอาการเมาสุราไปเมื่อกุมภาพันธ์ของปีที่แล้ว....ผมปวดร้าวและเศร้าเสมอเมื่อคิดถึงเขา...และยังคิดถึงอยู่อย่างไม่เสื่อคลาย....

ผมรู้สึกผิดที่ยังไม่มีโอกาสได้ดูแลพวกเขา....ผมทุ่มเททำงานเรื่องการรณรงค์เรื่องนี้มาร่วม 4 ปีเต็ม ๆ แต่กลับต้องมาสูญเสียหลานชายไปอย่างไม่มีวันกลับ

วูบใดที่คิดถึงเขา...ผมเศร้าและเศร้าเสมอ....เสียดายที่ยังไม่ได้ดูแลเขาดังที่ควรจะเป็น....

และการได้สร้างหน่วยสวัสดิภาพเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบอุบัติเหตุขึ้นมา  จึงเป็นเสมือนการแผ่กุศลให้กับหลานชายที่ล่วงลับไปกับอุบัติเหตุครั้งนั้น...

....สงกรานต์  ผมจึงไม่อยากพานพบการสูญเสียใด ๆ  อีกเลย 

เขียนเมื่อ 
สวัสดีครับ พี่สมพร
P

รับปากครับ...(จะ)  ดูแลหัวใจและคนรอบ ๆ ข้างให้มีความสุข

เช่นกันนะครับ....ขอให้มีความสุขทุกวันและเสมอไป