ตัวเองเคยได้ยินคำว่า "คนชายขอบ" เป็นครั้งแรกเมื่อสมัยเรียนปริญญาตรี  ซึ่งตอนนั้นก็ไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก  เนื่องจาก (เข้าใจ) เห็นว่าเป็นสิ่งที่อยู่ไกล  ในความคิดของตัวเอง ณ ขณะนั้น "คนชายขอบ" คือ  กลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ  เท่านั้น

       แต่เมื่อเรียนในระดับที่สูงขึ้น  และต้องศึกษาให้เข้าใจมากขึ้น  เนื่องจากต้องนำไปสอนนักศึกษา  ความหมาย (ความเข้าใจ) เกี่ยวกับ "คนชายขอบ" จึงเปลี่ยนไป  ในสภาพข้อเท็จจริงของสังคม  เราพบเห็นคนชายขอบอยู่ทั่วไป

      คนยากจน ก็จัดอยู่ในประเภทหนึ่งของคนชายขอบด้วย  ทุกครั้งที่ตัวเองได้ดู "วงเวียนชีวิต" หรือ "สกู๊ปชีวิต" ที่นำเสนอชีวิตของคนยากคน  โดยเฉพาะคนชราแล้วรู้สึกเศร้าใจ  นอกจากนี้แล้วยังทำให้เกิดคำถามตามมาอีกมากมาย

      คนชราที่ยากจนจำนวนมากถูกทอดทิ้งให้อยู่อย่างเดียวดาย  หลายคนต้องรับภาระเลี้ยงดูบุตรหลานเล็กๆที่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้  ทั้งๆที่อายุขนาดนี้น่าจะได้พักผ่อน มีลูกหลานดูแล

     หลายครั้งที่ตัวเองฟังการวิเคราะห์ถึงสาเหตุของความลำบากของคนชราว่าเป็นเรื่องของเวรกรรม  ฟังแรกๆก็พอที่จะรับได้  อาจเป็นเพราะประเทศของเราเป็นเมืองพุทธ   แต่ไปๆมาๆ  ตัวเองกลับเห็นว่าไม่ใช่เรื่องเวรกรรม  แต่เป็นเรื่องของความอ่อนแอของสถาบันต่างๆของสังคมเรามากกว่าที่ไม่สามารถอบรม  ขัดเกลา  ให้ลูกหลานมีจิตสำนึกได้

      ถึงเวลาแล้วหรือยังที่เราในฐานะที่เป็นสมาชิกคนหนึ่งของสังคมจะลุกขึ้นมาช่วยเหลือกันในเรื่องนี้ "จิตสำนึก" ต้องได้รับการปลูกฝัง  ไม่ใช่ว่าจะเกิดขึ้นมาเองได้เสมอไป  เราควรคิดถึงคนชราทุกวัน  มิใช่คิดถึงเฉพาะ "วันผู้สูงอายุ" เพียงปีละ 1 วันเท่านั้น