“ กล้องช่วยให้เราเข้าถึงความสวยที่ละเอียดอ่อนของภาพ”

 

ตื่นเช้ามาไม่ทำอะไรแล้ว หยิบกล้องได้จะไปถ่ายภาพละนะ เมื่อบ่ายวานนี้ฝนตกลงมาให้ชื่นฉ่ำใจไปทั้งอาณาบริเวณ อะไรๆก็ดูสดใสไปหมด น้ำฝนนี่เป็นโอสถขนานวิเศษ ปรับสภาพความเหี่ยวเฉาให้สดชื่น ปลุกนกเขาตื่นมาขันคูรับแดดอุ่น หลังจากสงบเสียงหลบเลี่ยงอยู่ในพงไพร แค่เดินออกมาก้าวแรกก็เห็นใบไม้เขียวขจีปราศจากฝุ่นละออง ใบไม้สะอาด อากาศสะอาด จิตใจเราพลอยสะอาด ฝนทำหน้าที่ชะล้างสิ่งสกปรกออกไปจนหมดจด ขอบคุณมากพระพิรุณ เย็นนี้จะตุ๋นไก่ดำใส่ยาจีนถวาย เผื่อจะติดสินบนขอฝนอีกสัก10-20ห่าให้ตกลงมาในโลกมนุษย์ช่วงนี้ 

    

       อาหารผึ้ง                    บ้านผึ้ง                    อาหารตาอาหารใจคน 

ตอนนี้แดดอุ่นฉายแสงผ่านไอหมอก น้ำค้างยังเกาะเม็ดใสแวววาวตาต้องแสง เดินไปคุยกับดอกลำดวนที่ก่อนหน้านี่เหี่ยวหุบไม่ยอมบาน ไปเจอดอกโมกที่เริ่มเบิกดอกส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ เราก็ศิษย์มีครู อาจารย์แป๋วสอนมาสดๆร้อนๆ ก้มไปถ่ายใกล้ๆได้ภาพได้กลิ่นหอม กลั้นลมหายใจมือนิ่งแต่ใจไม่นิ่ง กดแช๊ะ! ภาพเบลอยังไม่ถูกใจ แช๊ะๆๆ ถ่ายไปยิ้มไปชมตัวเองก็เป็นเหมือนกันนะผมนี่ ได้ภาพสวยๆมาเยอะ เกิดดวงตาเห็นธรรมขึ้นมาปัจจุบันทันด่วน 

“กล้องช่วยให้เราเข้าถึงความสวยที่ละเอียดอ่อนของภาพ” 

“จิตใจดีทำให้เราเข้าถึงความสวยงามของน้าอิ่งอ๊อบ แป๊ด เมตตา ครูอ้อย อ.แป๋ว หนิง เจ๊องุ่น ฯลฯ สวยแค่ไหน  สวยที่สุดในโลก”

ผมคิดได้อย่างนี้จริงๆครับ ยังนึกชมตัวเองว่าคิดได้ยังไงนี่ ดีใจที่มองเห็นความสวยงามทะลุตับไตไส้พุงปรุโปร่ง เห็นความสวยจากความดี  

เดินเข้าไปในแปลงสมุนไพร ได้ยินเสียงหึ่งๆ อ้าวผึ้งมาชุมชุมปาร์ตี้เกสรดอกไม้อยู่ที่นี่เอง เป็นช่วงที่ผึ้งงานกำลังทำหน้าที่เก็บเกสร เอาตรงโคนขาหลังไปเกาะเกี่ยวเกสรสีเหลืองเป็นก้อนเล็กๆที่2ข้าง ผมก้มลงไปถ่ายภาพใกล้ๆก็ไม่มีใครสนใจใคร  ดูแล้วสนุกไปด้วยกับการทำงานที่ขยันขันแข็งนี้ ไม่มีตัวไหนอู้งานแม้สักวินาทีเดียว บินโฉบมุดเข้ามุดออกจ้าละหวั่น ตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากินช่วยกันดีแท้ ถ้าใครขี้เกียจขอชวนให้มาดูผึ้งทำงาน ขยัน รับผิดชอบ รวดเร็ว ขนาดไม่ได้ทำนอกเวลายังขนาดนี้  เก่งจริงๆ ไม่รู้โรงเรียนผึ้งสอนกันมาอย่างไร ไปอบรมสัมมนาที่ไหน เคยเรียนเรื่องKM. รึก็เปล่า แต่ประสิทธิภาพการทำงานนั้นมนุษย์สู้ไม่ได้หรอก 

รอบๆบ้านผมมีผึ้งอยู่3ชนิด คือ ผึ้งหลวง ผึ้งมิ้ม และผึ้งโพรง ผึ้งโพรงอาศัยอยู่ตามฝ้าเพดาน ฝาบ้าน และเราได้ทำกล่องเลี้ยงผึ้งไว้จำนวนหนึ่ง ระบบการบริหารองค์กรมี3ระดับ มีนางพญา ผึ้งตัวผู้ และผึ้งงาน ผึ้งงานก็มีสถานะเท่าเทียมกัน ไม่ได้แยกว่าตัวไหนเป็นผู้เชี่ยวชาญหรือผู้ชำนาญการพิเศษ มีศัตรูรุกราญทุกตัวสละชีพอย่างกล้าหาญ รู้ทั้งรู้ว่าต่อยแล้วเหล็กไนหลุดต้องตาย ตายก็ตายสิวะ นี่แหละจิตใจผึ้ง