ด้วยความเป็นแม่ที่มักไม่อยากให้ลูกพลาดโอกาสดีๆ จึงลุกขึ้นปลุกเด็กๆไปเดินเล่นกัน บรรยากาศยามเช้าแบบนี้หาได้ยากในชีวิตคนเมือง

จากบันทึกนี้บันทึก”พาลูกขึ้นรถไฟไปบ้านครูบาฯ“ ก่อนนอนคืนนั้นน้องถามขึ้นมา"แม่ที่นี่..พอเพียงเหรอ!" เช้าวันรุ่งขึ้น…แม้แม่จะนอนตอนไกล้สว่างแล้วแต่ด้วยความเป็นแม่ที่มักไม่อยากให้ลูกพลาดโอกาสดีๆจึงปลุกเด็กๆไปเดินเล่นกันบรรยากาศยามเช้าแบบนี้หาได้ยากในชีวิตคนเมืองออกมาจากห้องพบคุณขจิต…ขันอาสานำชมบริเวณ..ไปไหนไปกันที่แรกเป็นคอกเหมยซาน..เมื่อคืนมาถึงมืดแล้วดูไม่ชัด..ขอไปดูอีกที…มีคำถามที่เด็กๆถามแบบที่ผู้ใหญ่คิดไม่ออก"แม่...เหมยซานไม่เห็นมีน้ำให้เล่นเลย..หมูที่บ้านเราต้องมีโคลนให้เล่น" ..คุณแม่ไม่ตอบจุดที่สองนกกระจอกเทศ ..คอมันยาวจังแม่..มันยาวเองใช่มั๊ย..คอกมันสูงมันเลยยืดคอมามองให้เห็น ยืดทุกวันมันเลยยาว เอ้อ…โล่งอกไปทีพี่ปลาตอบแทนไปได้มันเต้นรำได้..เราต้องทำดนตรีให้..น๊อง.เหน็ง....น้องเหน็งช่วยกันทำเสียงดนตรีกันใหญ่…เจ้านกกระจอกเทศจับจังหวะได้ก็ร่ายรำอวดเด็กๆ…สร้างความครื้นเครง..คำถามมีมากมายจากเด็ก...ผู้ใหญ่เราไม่อยากรู้เพราะเราคิดว่ารู้แล้วจึงไม่ขยันถามเพียงดูเงียบๆ…“แม่..คอกมันติดกันมันคอยาวมันก็ก้มคอไปขโมยกินข้าวหมูได้ซิแม่" "ตัวไหนผู้หญิงตัวไหนผู้ชาย" ถัดมา
<p style="text-align: center">
เป็นไก่งวง..สองคู่..รำแพนหางจีบกันอยู่..น่ารักมาก แม่..."สัตว์ทุกชนิดมีเพศแล้ว รักกันเนอะ มันปล้ำกันมั๊ย" (อุ๊ยหวาดเสียว..คำถามนี้จัง)อิทธพลของโทรทัศน์แท้เจียว.</p><p align="justify">
ถัดมาเป็นผึ้ง..บนต้นไม้สูงสองรังใหญ่ๆ.. </p><div style="text-align: center"></div><p align="center">สูงมากจนเห็นแต่รังไม่เห็นตัว..</p><p style="text-align: center"></p><p align="center">
แม่ไก่กำลังฟักไข่ในกองนุ่น นุ่ม..

Kai1  Jebb
เช้าวันที่เราจะกลับไปดูอีกครั้งกลายเป็นลูกเจี๊ยบไปแล้ว</p><p align="justify">ที่คอกวัวมีแม่วัวออกลูก “ตาย” เด็กๆหน้าสลด ระคนสงสัยที่เราไม่สามารถรักษาชีวิตวัวน้อยไว้ได้ ต้องอธิบายว่ามันคือธรรมชาติเหมือนคนบ้างก็รอดบ้างไม่รอดตอนเกิดมาดูโลก</p><p align="justify"><div style="text-align: center"></div> </p><p align="center">ที่เรือนเห็ด..เด็กๆตื่นเต้นเพราะเป็นเห็ดที่เธอชอบกิน"เห็ดนางฟ้า"</p><p align="center"></p><p align="center">ไปรู้จักผักปลอดภัยมีหลายชนิดในโรงเรือนเดียวกัน</p><p align="justify">รอบอาคารมีโพรง..อยู่รอบๆ มองดีๆ จะมีไข่อยู่เต็มไปหมด..บางเวลาแม่ไก่ออกไปทำธุระเด็กๆ แอบไปนับว่ามีกี่ฟอง เสร็จแล้วมาลากแม่
ให้กลับไปช่วยตรวจว่าลูกนับถูกหรือเปล่าช่างเป็นกิจกรรมที่มีความสุขพร้อมๆกับการระมัดระวังละเอียดละออกับการยกเหตุผลร้อยพันเพื่อตอบให้ใกล้ความจริงที่สุดไปพร้อมๆ กัน..จนแม่ขี้เกียจตอบความสงสัยสารพัดของเธอ..(ขี้เกียจหนักเข้า..ก็บุ้ยใบ้ไป..หนูไปถามคุณตาซิคะ..แมไม่ใช่คนแถวนี้..)

เดินชมจนแดดกล้าแล้วจึงชวนกันเข้าบ้านอาบน้ำ อาบค่อยท่า มีพี่องุ่น เตรียมอาหารเช้าให้กิน..เด็กๆแปลกใจไม่เห็นมีเลยข้าวเช้ามีแต่ข้าวเหนียวคนทางนี้เขาชอบกินข้าวเหนียวกันลูกเธอกินเหมือนกินเล่นๆ ไม่ใช่กินข้าวเช้าเดี๋ยวหิวค่อยกินนมกันนะคะ..เธอก็ยอมแต่โดยดี..แต่เธอแปลกใจเพราะทางบ้านเราจะกินข้าวเหนียวกันเป็นอาหารกินเล่น ระหว่างมื้อมากกว่า..หากเป็นเช้าเที่ยงเย็นจะเป็นข้าวเจ้าเรียนรู้การกินที่ต่างได้รู้จักดิ่งพสุธาตื่นเต้นที่ได้เห็นเจ้าตัวที่อยู่ที่ปากคุณรัตติยา</p><div style="text-align: center"></div><p align="center"> รู้สึกจะเป็นลูกเขียดทอดกางขา...กันทุกตัว(หวาดเสียว)</p><p align="justify">แล้วเราก็เดินทางไป "เด็กรักป่า"กันไปเรียนรู้งานที่คุณดอกแก้ว ทำอยู่ดิฉั้นแอบคิด"ช่างเป็นชีวิตที่เรียบง่ายแต่มีประโยชน์มาก.."</p><div style="text-align: center"></div><p align="center">……มากกว่างานที่ดิฉั้นทำเป็นร้อยเท่า”

มีการเดินป่าศึกษาธรรมชาติกัน แต่ที่นี่มีแต่ต้นไม้ต้นเล็กๆ </p><p style="text-align: center"></p><p align="justify">ต้นไม้ทางใต้ที่เราเคยเห็นจะต้นใหญ่หลายคนโอบเข้าป่าจะไม่รู้สึกร้อน มีใบไม้ปกคลุมไม่เห็นแดด ที่นี้ต้นไม้เล็กมีแดดลอดมาให้รู้สึกร้อนแต่ก็เป็นบรรยากาศที่แปลกตาไปอีกแบบ

ตกเย็นดิฉั้น ถามลูกปลา..หนูตอบเองได้หรือเปล่าคำถามเรื่องพอเพียงก่อนนอนเมื่อคืนนี้ ..แม่..แล้วคุณตามีเงินมั๊ย เอามาจากไหน  ที่นี่ไม่ต้องซื้ออะไรเลยมีผัก มีไข่..ไม่มีปลา ซื้อเสื้อผ้าไงลูกคุณตา ทำเองไม่ได้ต้องไปซื้อหามา เงินมีหรือเปล่าเอามาจากไหน…หนูต้องไปถามเองแต่ว่ามีชีวิตที่เรียบง่ายนะคะซื้อหาเฉพาะของจำเป็น..</p><p align="justify"> </p><p align="justify"> </p>