หากใช้ให้เป็น ใช้ให้ถูกต้อง มันนำพาความสุขมาให้จริงๆนะคะ
ลืมทาปากยังลืมได้...แต่ไม่เคยลืมโทรศัพท์เลย  
มีหลายครั้งที่ครูอ้อยลืมทาปาก  ช่างเถอะ  ครูอ้อยคิด  และรีบขับรถไปโรงเรียนเลย  
แต่   หากวันไหนครูอ้อยลืมโทรศัพท์.....ครูอ้อยต้องกลับขึ้นมาบนแฟลตเพื่อนำมันไปด้วย...ขาดไม่ได้เสียเลย  
การใช้โทรศัพท์ของครูอ้อย..บอกอย่างไม่อายเลยว่า..มีไว้รับอย่างเดียว...ครูอ้อยจะไม่เคยห่างจากมันเลย  เพราะห้อยไว้ที่คอ 
ระยะนี้รักมันมาก  เพราะครูอ้อยให้พ่อบ้าน  ทำให้มันเป็นระบบสั่น...จึงไม่ทำความรำคาญให้เลย....
แต่ครูอ้อยก็พลาดที่จะรับโทรศัพท์จากมิตรรัก   เพราะมันสั่นไม่เพียงพอที่จะรู้สึก  
เมื่อคืนนี้   ครูอ้อยหลับไปแล้ว   ได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่ตั้งเป็นเสียงเพลงไว้   แสดงว่า   ต้องมีใครเปลี่ยนระบบให้แล้ว  
และก็จริงๆด้วยค่ะ...โทรศัพท์เป็นสื่อกลาง..นำความรัก  ความสุข....มาให้ครูอ้อยอีกในเช้านี้  เพราะครูอ้อยเห็นที่หน้าปัดของโทรศัพท์เขียนไว้ว่า......ถึงจะอ้วน...ก็ยังน่ารัก.....
เป็นฝีมือ..ของพ่อบ้านแน่เลย