เส้นทางชีวิตของครู

อาจารย์สอนหนังสือเป็นอาชีพที่ไม่ได้ตั้งใจอยากจะเป็นตั้งแต่เด็กๆ ตอนเด็กอยากเป็นนักโบราณคดีเนื่องจากตอนเด็กๆเป็นคนที่ชอบอ่านหนังสือนิยายและมีจิตนามากมายเกินเด็ก เลยอยากจะเป็นนักประวัติศาสาตร์เพื่อย้อนเวลากลับไปศึกษาอดีต...พอโตขึ้นก็เปลี่ยนความคิดอยากจะเป็นหมอเพราะเห็นคุณย่าป่วยบ่อยๆ เลยอยากจะรักษาให้หาย..จนกระทั่งต้องมาเรียนสายวิทย์ ด้วยความเป็นเด็กบ้านนอก แต่อยากจะสอบเอ็นทรานส์ติดเหมือนกับคนอื่นเขาบ้าง ก็เลยตั้งนั่งรถจากราชบุรีมาเรียนพิเศษกรุงเทพคนเดียว เสาร์-อาทิตย์ จนกระทั่งไปสอบเทียบผ่านตอนอยู่ ม.4 รู้สึกว่าเราเดินทางมาผิดเพราะไม่ได้มีชีวิตของวัยรุ่นเหมือนเพื่อนคนอื่นเขาเลย เรียนแต่หนังสือกับเรียนพิเศษ จนกระทั่งเอ็นทรานส์ติดคณะทันตแพทย์สมใจ...แต่พอไปมอบจะเรียนจริงๆ เห็นคนเลือดออกก็ดันเป็นลม เลยคิดว่าชีวิตนี้เอาดีทางการเป็นหมอไม่ได้แน่ๆ เลยไปสมัครเรียนที่ ABAC ทางด้าน Information Technology ก็ยิ่งมึนไปกันใหญ่เนื่องจากเด็กนอกที่ไม่เคยรู้เรื่องคอมพิวเตอร์เลยต้องมาเรียนทั้งภาษาอังกฤษและคอมพิวเตอร์ เป็นอะไรที่ทรมานมากยิ่งไปเจอสังคม High So ที่ ABAC เห็นทีชีวิตจะไม่ไปไม่รอดแน่ๆ ก็เลยบอกคุณพ่อคุณแม่ว่าจะไปเรียนต่างประเทศ... ก็ได้เรียนสมใจ ตรี-โท จบโทมาทำงานบริษัทอยู่ได้ 2 อาทิตย์ก็คิดได้อีกว่าตัวเองต้องไม่รอดแน่ๆ บนสภาวะการณ์ที่แข่งขันกันเช่นนี้...พอดีคุณแม่บอกว่าเขาเปิดรับสมัครอาจารย์...ก็เลยมาสอบดูและก็ทดลองสอน...การเป็นอาจารย์เป็นงานที่ท้าทาย เป็นสิ่งที่สนุก มันมีวิญญาณของความเป็นครูอยู่ในตัว สิ่งที่สำคัญได้ช่วยเหลือคนอื่นนับว่าเป็นการทำความดีอย่างหนึ่ง จนเป็นมาเรื่อยๆ ก็ยิ่งรักและชอบในการเป็นครูเพราะได้เรียนอะไรอีกมากมายจากลูกศิษย์ที่มีหลากหลายอาชีพ อายุ และพื้นฐานที่แตกต่างกันออกไป.....จนถึงทุกวันนี้เกือบ 10 ปีแล้วบนเส้นทางอาชีพนี้ นับมีค่า สร้างความรู้และแนะนำการใช้ชีวิตให้คนอื่นได้ เป็นเรื่องที่แก่สังคมค่ะ....คงจะเป็นครูตลอดไปค่ะ....

อ.เอ๋