"เขาท้อ เขาเหนื่อย หลายครั้งล้มจนไม่อยากลุก แต่เหมือนฟ้าลิขิตให้เขาเกิดมาเพื่อเขียน"

"เขียนฝันด้วยชีวิต" นวนิยายอัตชีวประวัติของนักเขียนนามปากกาว่า "ประชาคม ลุนาชัย"  ความฝันที่จะมีอาชีพเป็นนักเขียนยากลำบากเพียงนี้เชียวหรือ ประชาคมฝันจะเป็นนักเขียนตั้งแต่หลงเข้าไปในห้องสมุดประชาชนแห่งหนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจ ตอนนั้นเขาอายุเพียง 17 ปี เขาเดินทางผ่านอีกหลายร้อน อีกหลายหนาว ล้มลุกคลุกคลาน กระเสือกกระส้น กว่าความฝันจะมาเป็นจริงก็เมื่ออายุผ่านเลขสามไปได้หลายปี 

 "ประชาคมซุ่มฝึกฝนงานเขียนของตนนับกว่าสิบปีกว่าจะเป็นที่รู้จักของผู้คน" 

ระหว่างทางหาฝัน ประชาคมผ่านอาชีพหลากหลาย ตั้งแต่ ลูกจ้างร้านลูกชิ้น แบกข้าวสาร ชาวไร่ ชาวนา ลากอวนในทะเล พนักงานรักษาความปลอดภัย และอีกหลากอาชีพเกินจะพรรณาออกมาได้หมด อดสองมื้อกินมื้อมาหลายช่วงชีวิต นอนข้างถนนมาไม่รู้ตั้งกี่ครั้งกี่หน โชคชะตากลั่นแกล้งแทบจะตลอดการเดินทาง เรื่องสั้น นวนิยายที่แต่งไว้ต้องมีอันสูญหายอีกไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง 

"เขาท้อ เขาเหนื่อย หลายครั้งล้มจนไม่อยากลุก แต่เหมือนฟ้าลิขิตให้เขาเกิดมาเพื่อเขียน" 

อัตชีวประวัติขนาด 464 หน้าตรึงข้าพเจ้าอยู่กับที่ ซึมซับกับการใช้ภาษาที่สละสลวยงดงาม บ้างครั้งแอบยิ้มไปกับมุมมองที่สวยงามของผู้เขียน บางครั้งน้ำตากลับรื้นขึ้นมากับเรื่องธรรมดาๆ หลายครั้งนั่งด่าในใจกับความโง่และความซื่อ ข้าพเจ้าอ่านไปหนึ่งบทก็พลิกกลับมาพักสายตาที่หน้าปกหนังสือ ยิ่งอ่านไปอ่านไปข้าพเจ้าก็ยิ่งพลิกกลับมาอ่านตัวหนังสือบอกชื่อเรื่องบ่อยครั้งขึ้น ข้าพเจ้าพลิกกระดาษแผ่นสุดท้ายพร้อมกับปิดหนังสือลง มองหน้าปกอีกหนึ่งครั้งและบอกกับตัวเองว่า 

ประชาคม ลุนาชัย "เขียนฝันด้วยชีวิต" จริงๆ