ที่สุดแห่งความประทับใจ (19)

ถึงแม้ว่าเราจะมองไม่เห็นเท่าที่คนอื่นเค้ามองเห็นกัน แต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาที่เราจะเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ

 

สองวันมานี้ผมได้เรียนรู้เรื่องใหม่เอี่ยมอ่อง ที่ไม่เคยได้รู้และใกล้ชิดมาก่อน โดยเฉพาะเรื่องธรรมดาที่ไม่ธรรมดาเกี่ยวกับเด็กพิเศษ นับว่าโชคดีที่ชมรมเพื่อนแก้วของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม  พากันมาเข้าค่ายจัดกิจกรรมเพื่อนช่วยเพื่อน ผมประทับใจที่ตั้งแต่เธอก้าวลงจากรถบัสคันใหญ่ เดินจูงกันเข้ามาในสวน มาเข้าแถวหน้าอาคารกรมราษฎรส่งเสริม เพื่อจะรอพบปะกับเจ้าบ้านตามธรรมเนียม   รู้สึกดีใจที่สังคมไทยยังทักทอสายใยแห่งความเป็นมนุษย์ ที่รู้ร้อนรู้หนาวเจือจานน้ำใจมาให้เธอเหล่านี้บ้าง ยังไม่เลวร้ายถึงกับปล่อยเกาะ หรือไม่ดูดำดูดีทำบุญเอาหน้า เที่ยวเสนอความช่วยเหลือให้นานาประเทศ แต่หลงลืมลูกหลานตัวเองที่อยู่ในโลกมืด ด้อยโอกาสแม้แต่จะเรียกร้องสิทธิ์ความเป็นคนไทยของเธอ การที่มหาวิทยาลัยมหาสารคามจัดให้มีโครงการบัณฑิตพิเศษ ให้โอกาสเยาวชนหญิงชายได้เรียนในมหาวิทยาลัยกับเพื่อนที่ครบอาการสามสิบสอง จึงเป็นความดีงามเชิงสังคมที่จับต้องได้ ขอขอบคุณแทนลูกหลานคนอีสานที่เข้ามาเป็นนิสิตของสถาบันการศึกษาในเมืองตักศิลา แห่งนี้ .  

นับเป็นครั้งแรกที่มหาชีวาลัยอีสานได้ต้อนรับอาคันตุกะพิเศษ อะไรที่พอจะทำให้หรือทำให้พวกเธอเหล่านี้ ก็พร้อมที่จะให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มความสามารถ ผมติดตามเฝ้าดูพวกเธออย่างใจจดใจจ่อทั้งที่ง่วงแสนง่วง ก็ยังห่วงว่าจะพลาดเรื่องดีๆที่พวกเธอแสดงออก และแล้วก็ไม่ผิดหวัง ผมดีใจที่ได้พบ ได้เห็น ความดีงามที่มาโลดเต้นอยู่ตรงหน้า ..    

 

ในช่วงหัวค่ำ กรรมการชมรมเพื่อนช่วยเพื่อน ได้จัดรายการแสดงวิธีเรียน การทำงาน และแสดงความสามารถพิเศษให้เราชม ผมนั่งปลื้มจนแทบลืมหายใจ ความดีงามที่อยู่ตรงหน้า เด็กหนุ่มตาพิการมาแสดงการพิมพ์หนังสือให้เราชมอย่างคล่องแคล้ว ทำเอาเด็กตาดีอายม้วนต้วน บางคนชวนเพื่อนสนิทมาแสดงการบันทึกเสียงลงในการทำสื่อการเรียน ทั้งน้ำเสียง จังหวะเสียง ความชัดถ้อยชัดคำ ไม่แพ้มืออาชีพแม้แต่น้อย  

 

แต่สิ่งที่ผมไม่เล่าไม่ได้ พอเราประกาศว่าอยากจะฟังเพลง เธอผู้ที่เราเข้าใจว่ามีขีดจำกัดมากมาย เดินจูงมือเพื่อนมาด้านหน้า ไม่ให้เสียเวลาแม้แต่นาทีเดียว เธอออกมาร้องเพลงคู่กับเพื่อนได้อย่างน่าทึ่ง เนื้อเพลงบอกเล่าถึงความรู้สึกที่เธอมีต่อคนที่เรียกว่าพ่อ เธอรักพ่อของเธอมากจนผมคาดไม่ถึง ผมบันทึกเพลงนี้ไว้ ฟังซ้ำแล้วซ้ำอีก ..ไม่ได้ร้องคลอหรอกนะ แต่นั่งน้ำตาคลอ.. โธ่!!ชีวิตและชาตะตากรรม ทำไมมันไม่ยุติธรรมกับคนที่แสนดีเหล่านี้เลย   

ผมมองหาปมด้อยไม่เจอ ทั้งๆที่จับตาดูเธอตลอดเวลา เห็นแต่ความฉับไว การแสดงออกทั้งความคิดเห็นและความสามารถ เธอเป็นนางเอกในใจผมเสียแล้ว ฝันล่วงหน้าไปไกลโพ้น หวังใจไว้สุดๆว่าถ้าเทคโนโลยีก้าวหน้ากว่านี้ ผมอยากให้เธอได้มองเห็นโลกเหมือนกับผมบ้าง  

ก่อนนอนผมเปิดบล็อกที่เธอเขียน หัวใจผมก็หล่นมากองอยู่หน้าเจอ อ่านทวนไปทวนมาเหมือนคนบ้า ท่านลองอ่านคนที่จิตใจสะอาดเรียงตัวอักษรสะท้อนความงดงามแห่งจิตใจที่ผสมผสานน้ำใจให้กับโลกใบนี้ คนใจงาม คิดงาม เธออยู่กับความงดงามมากกว่าพวกเราเสียอีก..   

หนู friends เขียนในบล็อก หัวข้อเปิดโลกใหม่ ที่เธอสัมผัสด้วยดวงหทัย ได้ใจความว่า ..วันนี้เราได้มาที่มหาชีวาลัยอีสาน ทำให้เราได้พบกับสิ่งแปลกๆใหม่ๆที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน เช่น วัวพันธุ์ซาฮิวาล และหมูที่แปลกที่สุดคือเป็นหมูที่ใส่ถุงเท้า ชื่อพันธุ์ว่าเหม่ยซานฯลฯ ถึงแม้ว่าเราจะมองไม่เห็นเท่าที่คนอื่นเค้ามองเห็นกัน แต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาที่เราจะเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ เพราะเรามีอาสาสมัครช่วยอธิบายและช่วยเหลือในสิ่งต่างๆด้วยความเป็นกันเอง

เห็นไหมครับ เข้าใจไหมครับ ตระหนกบ้างไหมครับ ว่าทำไมเธอถึงพร้อมเรียนรู้ พร้อมที่จะสู้ชีวิตในสภาพของผู้ที่ไม่มีความพร้อมแม้แต่น้อย ต้นทุนที่มี เธอมีสิ่งเดียวแท้ๆ คือหัวใจที่มีอานุภาพสูงมาก พลังการเรียนรู้โชติช่วงชัลวาล ใครๆที่พูดเรื่อง KM.เล่นๆ ควรจะอ่านข้อเขียนของเธอ  

        " ตั้งแต่จำความได้ เราก็รู้ว่าโลกของเราใบเล็กนิดเดียวคนรอบข้างอาจมองว่าโลกทัศน์ของเราแคบกว่าคนปรกติ สิ่งต่างๆ  ที่เรามองเห็นเป็นเพียงภาพเลือนรางบ้าง  พร่ามัวบ้าง   คนใส่ชุดสีขาวท่าทางใจดีเรียกเราว่า  “คนสายตาเลือนราง”   และเรียกเพื่อนของเราว่า  “คนตาบอด”   พวกเขาบอกกับเราว่า โลกของพวกเขามีเพียงความมืดมิดไม่มีดวงอาทิตย์ในตอนกลางวันและไม่มีดวงจันทร์ในตอนกลางคืน   แต่ชีวิตของพวกเขาก็ไม่ได้ต่างอะไรกับเรานัก   นั่นคือเราใช้ประสาทสัมผัสที่เหลืออยู่ในการเรียนรู้และทำกิจกรรมต่างๆ ในชีวิตประจำวัน  หลายคนมองว่าเราเป็นคนพูดเก่งมากชนิดน้ำไหลไฟดับก็ว่าได้  การได้ยินก็เป็นเลิศเหมือนโซน่าของปลาวาฬใต้มหาสมุทร  ความจำเป็นเยี่ยมเหมือนกับเมมโมรี่การ์ด" น้องมด นางสาวเสาวนีย์ สีสอง เขียนสิ่งที่เรียกว่าวรรคทอง ออกจากใจของเธอ. 

  วันนี้ช่วงเช้า ผมจัดรายการดังนี้ครับ ท่านที่สนใจติดตามอ่านได้ คืนนี้แต่ละกลุ่มจะทยอยเขียนความเห็นเธอผ่านบล็อก ..ของแต่ละกลุ่ม

9.00  นิสิตพิเศษ ออกมาทั้งกลุ่ม เล่าประวัติย่อๆของแต่ละคน ความคิด ความ ฝัน ความตั้งใจ ของแต่ละคน

9.30        เพื่อนสนิทที่ประกบคู่ ออกมาบอกเล่าประสบการณ์ความประทับใจ ความเห็นเกี่ยวกับบทบาทหน้าที่ และความคิดเห็นที่มีต่อเพื่อน

9.31        กลุ่ม/ชมรม/เพื่อนช่วยเพื่อน เขียนแผนเสนอโครงการฯ

·        แผนเชิงโครงสร้าง นโยบายเกี่ยวกับการส่งเสริมเด็กพิเศษ

      ในมหาวิทยาลัย

·        แผนกิจกรรมรายปี

·        แผนกิจการที่จะเลือกทดลอง

·        แผนเชื่อมโยงกับสังคมโลก

11.0           การแสดงออก ร้องเพลง เขียนกลอน การละเล่นอื่นๆ

12.0           รับประทานอาหารกลางวัน

13.0           แบ่งกลุ่มไปศึกษาการเพาะเห็ด กับ การเลี้ยงไก่ไข่

17.0           แต่ละกลุ่มเลือกทำอาหารคนละ 1อย่าง

18.0           รับประทานอาหารร่วมกัน

19.0           พักผ่อน

20.0           เสนอแผนงานของชมรมเพื่อนแก้ว

22.0    นอนฝันหวาน

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน KM ในมหาชีวาลัยอีสาน



ความเห็น (17)

  • เห็นกิจกรรมคุณภาพ เด็กคุณภาพ คนจัดคุณภาพ ธรรมชาติคุณภาพ แล้วจะหาอะไรอีกครับ
  • ต่อไปก็คือก้าวของการกระจายความรู้ที่ได้ ขยายและปรับปรุงพันธุ์ด้วยการ เสียบยอด ติดตาม ทาบกิ่ง และอื่นๆ ให้กับคนอื่นๆ ที่อยู่รอบข้างตัวเองกันต่อไปนะครับ
  • ขอเป็นกำลังใจให้กับน้องๆ ผู้รักการเรียนรู้ทุกคนครับ
  • ขอบคุณมากๆนะครับ
เขียนเมื่อ 

เคยร่วมทำงานกับเจ้หนิงในฐานะหัวหน้าเพื่อผลักดันงานนิสิตพิการกันอย่างหนักหน่วง...มาเห็นดอกผลที่ผลิบานก็ยินดีและบูชาคนที่รับผิดชอบว่าไม่ท้อแท้

...การทำงานกับเด็ก...มีความสุขเสมอ

ขอบพระคุณพ่อครูบาเป็นอย่างสูงในความกรุณาและความเมตตาที่มีต่อนิสิตและทีมงานจาก มมส

เสียดาย...ผมมีภารกิจเยอะเหลือทน จนไม่สามารถอยู่ร่วมงานได้,  เต็มที่ก็แค่แวะไปให้กำลังใจกันและกัน

อ่านแล้วรู้สึก สุข อย่างบอกไม่ถูกคะพ่อครูฯ ขา

         การเรียนรู้ อุปสรรคทางกายไม่เป็นปัญหาเลยค่ะ  แต่อุปสรรคทางใจนี่สิ สำคัญยิ่งกว่า

          ขอเพียงเราเปิดใจ ทุกอย่างอยู่แค่เอื้อมจริงๆ คะพ่อครูฯ

           ขอส่งมอบกำลังใจทั้งหมด ให้ทุกท่านที่ร่วมทำกิจกรรมดี ๆ ให้น้อง ๆ เหล่านี้ ด้วยนะคะ พ่อครูฯ

              ด้วยความเคารพค่ะ

       

เขียนเมื่อ 
  • อยากมีคำ ดีดี ที่มอบให้
  • คือดวงใจ ดวงนิด มิตรสหาย
  • ว่าศรัทธา ทูนเทอด เกิดแล้วตาย
  • ท่านสร้างกุศล ยิ่งใหญ่ แก่ไทยคน
  • น้องน้อยผู้พิการ ทยานอยาก
  • เรียนรู้สิ่งยากๆ นั้นคือหน
  • ทั้งน้องหนิง ทั้งครูบา อีกหลายคน
  • ขอให้บุญ ทบต้น ส่งผลเทอญ....
  • สาธุ..
เขียนเมื่อ 
  • น้ำใจอันยิ่งใหญ่ของผู้บริหารโครงการ เหล่าเพื่อนพ้องน้องพี่ ที่พากันรังสรรค์สร้างความสมบูรณ์ทางจิตใจและสติปัญญาแก่เพื่อนมนุษย์ช่างน่าอนุโมทนาจริงๆ ครับ

 

 

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณผู้ใหญ่ใจดีทุกคนแทนน้อง ๆ เด็กพิเศษครับ...

การให้โอกาสเป็นการให้ที่ยิ่งใหญ่ครับ ยิ่งเป็นการให้กับผู้ที่ขาดโอกาสถือว่าสุดยอดครับ...

ขอบคุณครับ...

  • ขอบพระคุณค่ะ  ขอบพระคุณแทนเด็กๆทุกคน  ขอบพระคุณผู้ใหญ่ใจดี เสมอมา
  • ดีใจที่มีวันนี้...
  • ปลิ้ม ปิติ  ไม่รู้จะหาคำใดไหนเอ่ยแทนได้เลยค่ะ
  • มาครั้งนี้คุ้มค่ากับเวลาที่ให้ไป
  • ขอบคุณพี่หนิง
  • ขอบคุณพ่อครูบา
  • ขอบคุณตัวเองที่มีจิตใจที่ดี
  • ขอปวารณาตัวช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์เท่าที่ความสามารถของตัวเองจะทำได้
  • Alert สุดๆ
เขียนเมื่อ 

เป็นเรียงความที่ซาบซึ้งครับ...

คนทุกคนเกิดมาอาจจะต่างกันทางด้านร่างกาย ทางด้านสังคมแต่ทุกคนก็คือมนุษย์คนหนึ่งที่สามารถสร้างสรรค์สิ่งดี ๆ ให้เกิดขึ้นในสังคมได้...

เป็นกำลังใจให้น้อง ๆ ครับ...

  • นอกจากของน้องมดแล้ว... 
  • ยังมีอีกเรื่องหนึ่งค่ะ คลิกที่นี่ เป็นเรียงความที่ได้รางวัลชนะเลิศ จากเวทีเดียวกันค่ะ และได้เข้ารับ ประทานรางวัลด้วยค่ะ พ่อครูขา
  • จากนั้นเจ้าหนุ่ยก็ได้เผยแพร่งานเขียนอีกชิ้นนึงผ่าน blog ที่ G2K ค่ะ คลิกที่นี่
เขียนเมื่อ 
เป็นกำลังใจให้น้องนิสิต พ่อครูบาแห่งสวนป่าผู้สนับสนุนโครงการ และน้องหนิงผู้ต่อสู้เพื่อให้เกิดโครงการที่ดีๆ เช่นนี้
เขียนเมื่อ 
  • สุขใจที่ได้มีโอกาสไปร่วมกิจกรรมครั้งนี้  แม้ว่าจะต้องกลับมาก่อน ทั้ง ๆ ที่อยากจะอยู่ร่วมฟังฝันของ กลุ่มเพื่อนแก้ว และ นิสิตพิเศษเหล่านี้
  • ในช่วงที่เธอร้องเพลงรักพ่อ ผมก็ซาบซึ้งถึงกับน้ำตาซึมเช่นกันครับ
  • ขอบพระคุณ พ่อครูบา และ ทุก ๆ ท่าน แห่งมหาชีวาลัยอีสาน ที่ทำให้ผมได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ อีกมากมาย

 

เขียนเมื่อ 
  • มารายงานตัวครับ
  • กำลังจะแย่แล้วครับ
  • นอนดึกบ่อยๆๆๆ
  • ผมเพิ่งเข้าใจน้องๆเมื่อน้องเล่าให้ฟัง ได้แต่อึ้งครับ หลายคนเก่งมาก
เขียนเมื่อ 
  • ขอชื่นชมพี่หนิงจริงๆเลยค่ะ
  • อ่านแล้วเขียนไม่ออกจริงๆค่ะ  รู้สึกตื้นตันใจ...
  • ภูมิใจที่ได้รู้จักกัลยาณมิตรที่มีิจิตใจอันดียามทุกท่านค่ะ
เขียนเมื่อ 

ก่อนอื่นผมขอชื่นชมพ่อครู และขอเป็นกำลังใจในการสร้างสรรค์งานให้กับสังคม ด้วยนะครับ ได้อ่านแล้วรู้สึกประทับใจ ตื้นตันใจจนรู้สึกขนลุกขึ้นมา เพราะปราบปรื้มและดีใจแทนน้อง ๆ เพราะได้ให้โอกาสอันยิ่งใหญ่จริง ๆ

 

  • ดีใจครับที่มีวันนี้ ที่เห็นวันนี้ เป็นตัวอย่างที่ดีให้ทำต่อในวันนี้ของวันถัดๆ ไปครับ
  • ปลื้มใจกับทุกๆท่านนะครับ
  • เข้าไปอ่านบทความน้อง แล้ว เกินบรรยาย
  • รอดูภาพต่อๆ ไป และเป็นกำลังใจให้เสมอครับ
เขียนเมื่อ 
ดีใจค่ะที่ทุคๆท่านเข้าใจถึงเพื่อนและน้องของเรา  ทุกคนเรียนรู้ได้ไม่อยากถ้าเราตั้งใจที่จะเรียนรู้อย่างแท้จริง  ขอบพระคุณพ่อครูบา  ที่ท่านคอยให้โอกาศให้การเรียนรู้ที่แปลกใหม่  เสียสละเวลาที่สำคัญเพื่อพวกเราชาวค่ายทุกคน  ขอบคุณแม่หวี  พี่ๆชาวมหาชีวาลัยทุกคนนะค่ะ