(ต่อจากบันทึกที่แล้ว) จากการที่มูลนิธิไทยคม..ได้ก่อสร้างที่พักอาศัยใช้ชาวบ้านผู้ประสบภัยในพื้นที่อ.ลับแล จำนวน 166 ครัวเรื่อน..บนพื้นที่สูง..และอพยพราษฎรเข้าไปอยู่อาศัยแล้วนั้น
ท่านปลัดอำเภออาวุโสและนายกอบต.สรุปให้ฟังว่า มีประเด็นปัญหา ๒ ประเด็นใหญ่ๆ คือ.
- น้ำที่ใช้เพื่อการบริโภคไม่เพียงพอ
- ราษฎรว่างงาน-ทำให้ขาดรายได้..เนื่องจากเดิมเคยเป็นชาวสวนแต่พื้นที่ทำกินถูกโคลนมาทับทำให้พื้นที่เปลี่ยนไป..
ท่านปลัดอำเภออาวุโส..ได้กรุณาเล่าให้ฟังว่า...เรื่องน้ำใช้นั้น...ทางจังหวัดโดยท่านผู้ว่า...จะแก้ปัญหาโดยขุดสระเพื่อกักเก็บน้ำ
ส่วนเรื่องราษฎรว่างงาน กำลังคิดกันอยู่ว่าจะทำอะไรดี...โดยความเห็นส่วนตัวของท่านปลัดอาวุโส...คิดว่าจะส่งเสริมให้ราษฎรเพาะเห็ดขาย...แต่ก็จะมีปัญหาเรื่องตลาดตามมา....
ในความเห็นส่วนตัวของผม...ต้องระดมความคิดให้ราษฏรมีส่วนร่วม..และทางราชการต้องช่วยให้ฝันของเขาเป็นจริง...
ทางนายกอบต...ได้เสนอความคิดว่า น่าจะส่งเสริมอาชีพทำไม้กวาดตองกง...พร้อมทั้งโชว์..ไม้กวาดให้ดูเป็นตัวอย่าง..
ผมลองประมวลความคิดจากประสบการณ์ของผม...มีข้อเสนอแนะแนวทางแก้ปัญหาดังนี้ (ต้องอยู่ในพื้นฐานความต้องการของราษฎร)
ประสบการณ์ที่อิสราเอล....
- ผมเคยไปอยู่ที่คิบบุช หรือหมู่บ้านพึ่งพาตนเองของเขา พบว่าหมู่บ้านมีกิจการที่เลี้ยงตนเอง ๓ กิจการ เช่น ทำการเกษตรเลี้ยงวัว...ทำการเกษตรเลี้ยงผึ้ง...มีโรงงานแปรรูปสินค้าเกษตร คือการบรรจุหีบห่อน้ำผึ้งและผลิตภัณฑ์จากผึ้ง
ประสบการณ์การออกค่ายเรียนรู้ร่วมกันสรรค์สร้างชุมชน
- พบว่ามีวัดแห่งหนึ่งคือ วัดวังหินเพลง ในพื้นที่อำเภอทับคล้อ จังหวัดพิจิตร...มีหลวงพ่อเป็นนักพัฒนา (อาจจะสร้างเป็นหนัง...ของไทย...เรื่องเสียงกู่จากหลวงพ่อก็ได้ครับ...ฮา)
- หลวงพ่อ มองดูว่า ชาวบ้านที่นี่ต้องออกไปทำงานที่อื่น..ทิ้งลูกๆ ให้อยู่ในหมู่บ้าน...เกิดปัญหาสังคม
- หลวงพ่อคิดทำ ธนาคารข้าว..ธนาคารโคกระบือ..และอื่นๆ อีก
- มีการสร้างอาชีพ...ทำสิ่งประดิษฐ์เพื่ออนุรักษ์วัฒนธรรม คือ ทำเกวียนจิ๋ว...จำหน่ายให้นักท่องเที่ยว..เป็นผลิตภัณฑ์ OTOP ได้สบายเลย
- นอกจากนั้นหลวงพ่อสร้าง..โรงงานในวัด..แล้วไปหาผู้ประกอบการจากกรุงเทพ..มาดำเนินการกิจการตัดเย็บเสื้อผ้าในวัด..โดยใช้แรงงานท้องถิ่น..คนที่เคยย้ายถิ่นไปทำงานกรุงเทพฯ ก็กลับมาทำงานที่บ้าน...ครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าก็มีความสุขครับ
ผมลองคิดเล่นๆ กับแนวทางแก้ปัญหา (คิดจริงๆ ต้องเกี่ยวข้องกับหลายบริบท)
- ผมเป็นทานอาหารมังสะวิรัติ
- ดังนั้นผมจะส่งเสริมอาชีพ การเพาะเห็ดให้ชาวบ้าน
- ผมจะไปเชิญผู้ประกอบการแปรรูปเห็ดมาสร้างงานที่นี่
- โดยออกทุนสร้างโรงงานให้...โรงงานก็มารับซื้อเห็ดของชาวบ้านมาแปรรูป
- ในโรงงานก็จะจ้างคนในพื้นที่..เกิดการสร้างงาน..สร้างรายได้
- ทางโรงงานต้องมีตลาดส่วนหนึ่งอยู่ในกรุงเทพแล้ว..ก็มาขยายตลาดในต่างจังหวัด
- สร้างหนึ่งโรงงาน แก้ปัญหาไปได้ประมาณหนึ่งในสี่
- ดังนั้นเราต้องมีกิจการประมาณ ๔ กิจการจึงจะแก้ปัญหาได้หมดและครบวงจร
- เน้นว่ากิจการต้องเป็นกิจการของชุมชนครับ...โดยชุมชนเป็นเจ้าของ...กำไรจากการประกอบการเข้าชุมชนครับ...ให้ราษฏรมีโอกาสได้รับเงินปันผลจากส่วนนี้ได้ยิ่งดี..
- และต้องไม่ทำกิจการในรูปแบบราชการนะครับ
ขอแสดงทัศนะเพียงเท่านี้ครับ...ต้องตัวไปออกหน่วยวันที่สองแล้วครับ
|
 |
BeeMan |
PenGuin |
เรียนท่านอาจารย์ BeeMan
ตามมาชื่นชมกับทีมงานของ ม.น ที่ทีมงานอาจารย์ ตัวเป็นเป็น ออก มาทำงานในชุมชนอย่างต่อเนื่อง ได้เรียนรู้จากชุมชนอย่างเห็นแก่นแท้ ไม่ใช่ทำแค่ได้แต่ KPI แล้วดีใจจนเนื้อเต้นครับ
พูดถึง เห็ด JJ มัก(ชอบ) หลายครับ