ไว้อาลัยน้องภู

เมื่อคืนวันที่ ๒๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐ผมไปร่วมงานสวดพระอภิธรรมศพ น้องภูสุพัน อารยะจารุ บุตรชายคนโตของผอ.ทักษิณและศน.เพ็ญรุ่ง น้องภูอายุ ๗ ขวบ มีโรคประจำตัว ต่อมใต้คอโตเป็นหวัดบ่อย ก่อนเสียชีวิตก็เป็นหวัด แล้วไปรับการรักษาจากแพทย์ผู้เชี่ยวชาญการเสียชีวิต เป็นการนอนหลับไปแล้วไม่ฟื้นเลย คงเป็นผลจากระบบการหายใจ คืนนั้นผมได้คุยเรื่องนี้กับศน.เพ็ญรุ่ง ศน.เพ็ญรุ่งบอกดีใจมากที่ผมมา อยากให้แต่งกลอนให้น้องภู ที่จริงใจผมก็อยากแต่งให้อยู่แล้ว พอศน.เพ็ญรุ่งบอกผมก็รับปากทันที แล้วก็เริ่มขอข้อมูล ก่อนกลับผมเดินขึ้นไปหาน้องภูที่เครื่องตั้ง แล้วอธิษฐานให้น้องภู ไปสู่สุคติ บอกว่า ลุงจะแต่งกลอนให้

เมื่อลาเจ้าภาพเดินทางกลับจากวัดโพธิ์คอยสู่บ้านอำเภอเก่าสองพี่น้อง ผมขับรถไปแต่งไป บางครั้งก็จอดรถเพื่อเขียนในกระดาษกันลืม จนถึงบ้าน มานอนแต่งต่ออีกสักครู่ จึงไปเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์พิมพ์บทกลอนบันทึกไว้แล้ว สั่งพิมพ์ออกมา จากนั้นจึงโทรศัพท์มาหาศน.เพ็ญรุ่ง เวลาใกล้ตี ๑( ผมรู้ว่าเสียมารยาทแต่เดาว่าศน.เพ็ญรุ่งยังไม่นอนหรือนอนไม่หลับ..สักครูศน.เพ็ญรุ่งมารับโทรศัพท์ผมจึงบอกบทกลอนทางโทรศัพท์..ให้จดทีละวรรค..ศน.เพ็ญรุ่งจดไปสะอื้นไห้ไป(ผมได้ยินอย่างนั้น)จนเสร็จ

รุ่งขึ้นวันที่ ๒๘ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๐ ผมนัดเด็กเพลงอีแซวมาแจกเนื้อ เตรียมไปแสดงที่พุทธมณฑล จึงไม่ได้ไปร่วมงานฌาปนกิจศพน้องภู แต่ได้ฝากบทกลอนไว้อาลัยไว้แล้ว ผมทราบจากเพื่อนครูบางลี่วิทยาและท่านศน.สพท.สพ.๒ หลายท่านที่ไปร่วมงานว่า มีท่านผู้มีความสามารถและเป็นญาติน้องภู เป็นผู้ขับเสภาถ่ายทอดความรู้สึกจากบทกลอนที่ผมแต่งสู่ท่านที่มาร่วมงาน ร่วมไว้อาลัย ขณะฟังบทกลอนหลายท่านน้ำตาซึม หลายท่านสะอื้น ญาติคนหนึ่งทนไม่ไหวบอกว่านำมาอ่านทำไม หลายคนต้องบอกว่าเพื่อเป็นการรำลึกถึง ความน่ารัก ความน่าเอ็นดู และบ่งบอกถึงความรักที่ทุกคนมีให้น้องภู เป็นครั้งสุดท้าย เหมือนการเชิดชูผู้ล่วงลับ ญาติคนนั้นจึงพยักหน้า

นี่คือตัวอย่างบทกลอนที่ผมแต่งคืนนั้น

ยังไม่ควรถึงครามาลาลับ ดั่งเทียนน้อยค่อยค่อยดับสูญสิ้นแสง

ลมหายใจรวยรินแผ่วสิ้นแรง ภูสุพันคือแหล่งรวมอุรา

แม่เพ็ญรุ่งพ่อทักษิณสิ้นภูแล้ว เหมือนดวงแก้วลอยหายไปต่อหน้า

เห็นลูกภูอยู่หลัดหลัดมาลัดลา ดั่งสายฟ้าลงฟาดขาดกลางทรวง

เมื่อยังอยู่ภูสุพันนั้นน่ารัก ช่างรู้จักเจรจาน่าแหนหวง

คนเอ็นดูภูสุพันกันทั้งปวง น้องภูอยู่ในช่วงน่าเชยชม

ยี่สิบห้ากุมภาพันธ์วันพลัดพราก น้องภูจากก่อนถึงวันอันเหมาะสม

คนอยู่หลังล้วนอาลัยใจระทม สุดจะข่มอุราน้ำตาริน

แม่พ่อขอส่งรักทักษิณา ดวงวิญญาณ์ลูกจงสุขทุกข์หมดสิ้น

นำน้องภูสู่กุศลหมดมลทิน ไปสู่ถิ่นทิพย์สถานวิมานเทอญ