สวัสดีครับผม
วันนี้ขอเพ้อฝันแล้วกันนะครับ และอยากจะเชิญท่านๆ ที่หลงเข้ามาอ่าน ร่วมเพ้อฝันไปด้วยกันกับผมและช่วยกันขีดฝันกันต่อนะครับ หากบทความไปในทางที่ท่านคิด หรือไม่ก็ตามครับ
ณ วันนี้คุณมองประเทศไทยของเราเป็นอย่างไรบ้างครับ ผมยังแอบฝันอยากให้ประเทศเราเป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้นะครับ ก็ฝันไปแต่ละคน บางฝันอาจจะไปได้ไม่ถึง บางฝันอาจจะไปได้ถึง หากคนในชาติร่วมมือกัน คนละเล็กคนละน้อย
ที่ผมฝันมากอย่างหนึ่งคือการกระจายความพอเพียงให้ไปอยู่ในใจของคนไทยทุกคน โดยเข้าใจพื้นฐานของตัวเอง ครอบครัวของตัวเอง พยายามรักษาความสมดุลให้เกิดระหว่างสิ่งที่เข้ามากับความเป็นตัวตนหรือรากของตัวเราเอง ดูมันเหมือนจะยากไปหน่อยครับสำหรับหลายคน หรือมันง่ายมากสำหรับหลายๆ คนครับ
สิ่งหนึ่งที่ผมอยากเห็นคือการกระจายของการศึกษาไปยังทั่วทุกภูมิภาคของประเทศ ตอนนี้นับว่าเราได้เปรียบแล้วที่มีมหาวิทยาลัยทั่วประเทศ เราอาจจะมีมหาวิทยาลัยมากๆ กว่าหลายประเทศ ณ วันนี้ เวลานี้ หากเราร่วมกันพัฒนาให้ทุกๆ มหาวิทยาลัยเป็นที่พึ่งของสังคมได้จริงๆ แล้วนักเรียนแต่ละคนก็ไม่ต้องหลั่งไหลเข้าเมืองใหญ่ ประมาณว่าเรียนที่ไหนก็เหมือนกัน เว้นแต่ว่าจะเรียนสาขาเฉพาะทาง ผมเชื่อว่าเรียนตรงไหนก็คงเหมือนกัน หากได้กระจายคน องค์ความรู้ให้กระจายไปอยู่ทั่วประเทศ
ต่อมาคือการกระจายงานออกไปให้มีโอกาสในการทำงานต่างๆ กระจายและทั่วถึง ทำให้คนต่างจังหวัดไม่จำเป็นต้องวิ่งเข้าเมืองใหญ่ และผมก็เชื่อว่าคนส่วนใหญ่เค้าคงไม่อยากเข้ามาจุกกันที่ กทม.แน่นอนหากมีงานกระจายต่างจังหวัด อาจจะมีเงินเดือนน้อยกว่า กทม. แต่ค่าใช้จ่ายก็ต่ำกว่า ในกทม.อาจจะมีเงินเดือนให้เยอะกว่าแต่ก็ต้องจ่ายเยอะกว่า จ่ายทุกๆ อย่างที่ขวางหน้า คงไม่มีแบบยื่นข้าวยื่นแกงกันระหว่างห้องเพื่อนบ้านกันนะครับ เพราะต่างคนต่างไม่รู้จัก ต่างที่มา แต่ละคนก็ต้องหาเงินให้กับตัวเองกัน หรือหาอะไรก็ได้ที่มาหา มาหาในสิ่งที่หายไป ขาดไปในชีวิต
กระจายความพอเพียงแล้ว กระจายการศึกษาแล้ว กระจายงานออกไปแล้ว จะมีอะไรให้กระจายอีกครับ กระจายอำนาจ จริงๆ อันนี้ก็น่าจะมีอยู่แล้ว ลงไปถึง อบต. แต่ส่วนจะเป็นดาบสองคม สามคม หรือไม่นั่นเราก็เห็นกันอยู่ครับ
ก่อนจาก เลยขอให้ข้อมูลคุณๆ ท่านๆ นำไปคิดกันเล่นๆ ครับ เกี่ยวกับความจริง ดังต่อไปนี้ ผมอยู่ในเยอรมันตอนนี้ มีสิ่งหนึ่งต่อไปนี้ให้เทียบกันเล่นๆ ครับ
- พื้นที่ประเทศไทย มากกว่าประเทศเยอรมัน ในทางภูมิศาสตร์
- ประชากรของประเทศเยอรมัน (80ล้านคน) มากกว่าประเทศไทย (60 ล้านคน) โดยประมาณ
- ในเมืองหลวงเยอรมัน กรุงเบอร์ลิน มีคนอาศัยประมาณ 4 ล้านคน ในกทม.เมืองไทย มีคนอาศัย มากกว่า 10 ล้านคน
- เยอรมันมีเมืองเล็กๆ กระจายอยู่ทั่วไป และมีสถานที่ศึกษากระจายอยู่ทั่วประเทศ เมืองไทยเราก็มีสถานศึกษาใน กทม.ระดับมหาวิทยาลัยก็หลายสถาบัน และมีระดับภูมิภาค แต่ตอนนี้คิดว่า มหาวิทยาลัยในไทยคงมีเกือบ ทุกจังหวัดแล้ว หลังจากยกระดับ ราชภัฏขึ้นมาเป็นมหาวิทยาลัย
- รถไฟการสื่อสารทางการคมนาคม ก็จะมีสองเลน เช่นรถไฟรถราง ส่วนเมืองไทยเรา มีหรือเปล่าไม่แน่ใจครับ (ไม่ใช่ว่าต่างชาติจะมีแล้วเราก็จะต้องมีนะคับ ไม่ใช่หมายถึงอย่างนั้น ต้องดูความจำเป็นครับ) ผมนำเสนอถึงความสะดวกสบายในการเดินทางไปไหนมาไหนนะครับ แม้ว่าที่ทำงานจะไกลหน่อยแต่หากไปมาสะดวกคนก็คงยอมครับ
- นักศึกษาส่วนใหญ่จะเรียนกันในมหาวิทยาลัยที่ไม่ไกลบ้านตัวเองมากนัก เพราะตรงไหนก็มีศักยภาพเช่นกัน เว้นแต่สาขาเฉพาะทางที่จำเป็น ไม่นับคนที่อยากเข้ามหาลัยดังๆ
ยังมีความต่างและความเหมือนกันอีกมากครับ แต่ขอยกแค่นี้แล้วกันครับ ผมไม่ได้จะเห่อเยอรมัน แต่พยายามมองจุดดีจุดเด่นของเค้าของเรา ว่าเราควรจะปรับกันอย่างไรบ้าง เราจะกระจายคน 60 ล้านในไทยให้กระจายกันได้อย่างไร แทนที่จะมากระจุกใน กทม. หากกระจายได้ ปัญหารถติดคงไม่มีให้เราแก้กันนะคับผมว่า
ในอนาคตคงมีโอกาสดีกว่านี้นะครับ ผมเชื่อว่าคนไทยคงหาทางออกไปสู่การแก้ปัญหาที่ดี เว้นแต่ว่าเราจะเดินเส้นทางเดิมๆ ศึกษาต่างประเทศไว้ก็ไม่ได้เสียหาย หากเอาข้อดีๆ แนวทางการคิด ไปปรับใช้ให้เข้ากับสังคมไทยของเรา โดยไม่ลืมรากเหง้าของตัวเอง เพราะผมมาอยู่นี่นานก็ตาม ผมก็ยังทำอาหารไทยกินทุกวัน ก็ปรับและประยุกต์ให้เข้ากับที่เราทำได้ แล้วไม่เกิดความเดือนร้อน
สำหรับการศึกษาในระดับล่างของบ้านเรา ผมคิดว่าสถานศึกษากระจายอยู่มากแล้ว เพียงแต่จะลดความต่างของการศึกษาได้อย่างไรให้มีอุปกรณ์ที่เป็นสื่อการสอนไม่ต่างกัน และที่สำคัญคือ บุคลากรที่ไม่ต่างๆกัน การกระจายตัวของบุคลากรครูที่มีคุณภาพให้ทั่วประเทศ หากทำได้ก็คงดีมาก
พูดเพ้อบ้างบ่นบ้าง ถูกบ้างผิดบ้าง โดนใจคุณบ้างไม่โดนบ้าง ก็ขอจบแค่นี้ครับ ท่านมีความเห็นเหมือนต่างอย่างไร ก็บรรเลงกันได้เลยนะครับ ด้านล่าง ผมยินดีรับฟังทุกความเห็น
ตอนนี้ปัญหาสิ่งแวดล้อมในโลกเริ่มชัดเจนขึ้นมาก คงอีกไม่นานครับ ระดับความรุนแรงอาจจะทวีคุณขึ้นครับ เมื่อใดปัญหาที่รุนแรงมากวิ่งเข้าหัวใจ หัวใจก็จะปั้มปัญหาเหล่านั้นให้แพร่กระจายวิ่งเข้าไปยังทุกส่วนของร่างกาย คราวนั้นหล่ะครับ ภัยก็จะมาเยือน แล้วชีวิตจะอยู่ได้อย่างไร
ฉันเผาป่าของฉันในพื้นที่ฉัน จะไปเกี่ยวอะไรกับคนอื่น วันนี้หากยังคิดอย่างนี้ ให้กลับความคิดใหม่เสียนะครับ เพราะสภาพอากาศด้านบนไม่ได้แยกว่านี่ควันจากบ้านใคร มันรวมๆ กันหมดเป็นก้อนมลพิษที่จะส่งผลกับคนทั่วโลก ถึงเวลานั้น เราจะได้รับกำไรจากสิ่งที่ได้ก่อ กันอย่างทั่วถึงแน่นอน
สรุปว่าหากมีการกระจายสิ่งที่ดีๆ ออกไป สิ่งดีๆ ก็จะกระจายทั่วโลก ห่อหุ้มโลกด้วยกัน หากในทางกลับกันท่านก็มองออกครับ
ขอบพระคุณสำหรับทุกความเห็นครับ
สมพร ช่วยอารีย์
ขอฝันด้วยคนนะคะ
สิ่งหนึ่งที่ผมอยากเห็นคือการกระจายของการศึกษาไปยังทั่วทุกภูมิภาคของประเทศ
ฝันอยากให้ คนที่ให้การศึกษา ไม่ปิดกั้น คนที่อยากจะศึกษาคะ
คือ
วันหนึ่ง ของที่ๆหนึ่ง เด็กบอกครูคนหนึ่งว่า หนูอยากเป็นหมอรักษาคนที่ไม่มีตังค์
ครูคนหนึ่ง บอกนักเรียนที่ใกล้จบ ป.6 ที่ฝันอยากเป็นหมอ ว่า
อย่าฝันเลย เป็นแค่เด็ก กะเหรี่ยงจนๆ จะไปเอปัญญาอะไรไปเป็นถึงหมอ ไม่ต้องเรียนหรอก นี่มีโรงงานใกล้ๆเนี่ย ทำงานหาเงินเลี้ยงตัวเองให้ได้ก่อนเถอะเจ้าหนู
ฝันอยากให้ประเทศไทย มีคนดีๆที่รู้จักการให้ เพื่อความรักต่อกันและกัน ระหว่างเพื่อนมนุษย์ โดยไม่จำกัด เพศ วัย วุฒิ สติปัญญา ฯฯฯเทอญ
โอเพี้ยง
(เรื่องที่บอกเป็นเรื่องที่ได้ยินครูคนนั้นพูดจริงๆ และที่รับรู้ ยังมีครูอีกหลายคนที่บอกนักเรียนลักษณะนี้ )
เศร้ามากกกกกกกกกกกก
อาจารย์เม้ง...
อ่านแล้วเริ่มปลื้ม มีความคิดว่า อาจารย์เม้งน่าจะเป็นรัฐมนตรีศึกษาฯ ... แต่เพียงแว๊บเดียว ความเห็นก็เปลี่ยนไป...
หลวงพี่ไม่เคยไปเยอรมัน แต่ฟังมาว่า เยอรมันเป็นพื้นที่ราบ ง่ายต่อการรุกรานจากชนต่างถิ่น สิ่งแวดล้อมและประวัติที่ยาวนาน จึงทำให้คนเยอรมันฝักใฝ่ในการทหาร มีระเบียบ เอาจริงเอาจัง....
เค้าว่า เยอรมันคล้ายๆ ญี่ปุ่น นั่นคือ ความจำเป็นของความเป็นอยู่ ทำให้ต้องเอาจริงเอาจัง มีระเบียบ...
ถอยกลับไปถึงชนชาวสปาตาร์ของยุคกรีกโบราณ ชนเหล่านี้อยู่ลึกเข้าไปในที่แห้งแล้งกันดาร พวกเค้าจึงเข้มแข็ง เด็กๆ ที่อ่อนแอ ก็ให้ตายไปซะดีกว่า อะไรทำนองนี้....
สังคมไทย มีสิ่งแวดล้อม และบริบททางสังคมอื่นๆ ต่างไปจากที่ยกตัวอย่างมาข้างบนมาก ดังนั้น เราต้องคิดจากพื้นฐานของเราเอง....
แค่นี้นะ อาจารย์เม้ง (มีความเห็นแย้งเมื่อไหร่ ถูกโต้ตอบเมื่อนั้น ถ้าไม่รู้สึกเป็นกันเอง จึงไม่ค่อยเสนอความเห็นแย้ง)
เจริญพร
ขอบคุณน้องนุชครับผม
ถ้าให้เลือกฝันได้...
ขอฝันง่าย ๆ เลยครับ...
ฝันให้คนไทยทุกคนมีความสุข อยู่ร่วมกันด้วยมิตรภาพ แบ่งปันสิ่ง ๆ รู้รักสามัคคีครับ...
ขอบคุณครับ...
กราบนมัสการพระคุณเจ้า
สวัสดีครับคุณดิเรก
สวัสดีค่ะคุณเม้ง
ไม่ได้เข้าหลายวัน มาดูอีกทีรูปคุณเม้งเปลี่ยนไป
เห็นด้วยค่ะที่เราต้องกระจายการศึกษา แต่เราทำได้ก็ต้องเปลี่ยนแนวความคิดของคนในระดับใหญ่ ที่อยากกระจุกอำนาจไว้ในมือตน อีกทั้งยังต้องศึกษาทั้งผลดีผลเสีย สิ่งหนึ่งที่ต้องคำนึงมากที่สุดคือประชาชนที่ได้รับผลประโยชน์ อีกทั้งยังเป็นการกระจายรายได้ไปยังคนอีกหลาย ๆ กลุ่มได้ด้วยค่ะ สรุปเห็นด้วยค่ะ
บางครั้ง ผมก็อยากจะกลับเป็นเด็กอีกครั้ง
เพราะว่าน้อยมากเลยหรือว่าแทบจะไม่มีด้วยซ้ำที่ผู้ใหญ่จะคิด จะฝันอย่างนี้
แต่ก็ฝัน แต่ไม่อยากฝัน(ผมอาจจะมีความคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้)
หากต้องการให้ฝันนั้นเป็นจริง เราคงต้องใช้เวลาพอ ๆ กันกับที่เราสร้างปัจจุบันนี้ขึ้นมา(ไม่ทราบว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่น่าจะมาพร้อมกันกับอารยธรรมตะวันตก อ้าว โทษเขาซะอีก)
ขอบคุณคุณราณีมากนะครับ เป็นอย่างไรบ้างครับ เหนื่อยไหมครับ ออกพื้นที่
มาแวะบอกว่า แปลกจังค่ะที่เพิ่งคิดเรื่องนี้ไปเมื่อวานนี้เอง แต่เขียนไม่ออก แต่หัวข้อที่คิดประมาณนี้เลยค่ะ คือฝันว่าเมืองไทยจะเป็นยังไง และเราจะมีส่วนยังไงถึงจะช่วยให้เมืองไทย สงบสุขมากกว่านี้ โดยเฉพาะภาคใต้ของเรา ที่คนธรรมดาสามัญไม่ได้มีเรื่องอะไรกับใคร ต้องมารับเคราะห์เป็นเหยื่อของความขัดแย้งที่กำลังกรุ่นๆอยู่ ไม่รู้ว่าทำไมถึงไม่มีใครทำอะไรได้เลย น่าเศร้าใจมากจริงๆค่ะ
ขอบคุณคุณอุทัยมากครับ
สวัสดีครับพี่โอ๋
ขอบคุณ อ.ลูกหว้ามากนะครับ
หวัดดีคะ
อืมมม ชักติดใจบลอกพี่เม้งแล้วหล่ะ
ขอเข้ามาบ่อยๆ ไม่ว่ากันนะคะ อิๆๆๆๆ
กระจายความพอเพียงอันนี้เห็นด้วยนะ ชอบ เป็นฝันข้อหนึ่งที่อยากให้เป็นเลยหล่ะ
แค่พอเพียงก้อเพียงพอ จะมีอะไรมากไปกว่านี้ถ้ามันพอดีอยู่แล้ว
ส่วนเรื่องการกระจายการศึกษา กระจายงาน ฯลฯ อันนี้ก้อเห็นด้วยนะ
แต่รู้สึกว่าความพอเพียงเนี่ยจะสำคัญทีสุด
เป็นคนไม่ค่อยช่างฝันซักเท่าไร ขอฝันแค่ว่า....
แค่นี้แหละ สามข้อพอไม่มากไปไม่น้อยไป กำลังพอดี
ผมก็หวังแค่นี้แหละครับ