พี่ชายผมต้องไปนอนอยู่โรงพยาบาลนานเป็นสัปดาห์ เพราะเหตุว่า เศษแก้วบาด ตัดเส้นเลือดใหญ่ที่เท้า

   เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง ที่พี่ชายคนเล็กที่ติดกับผมเล่าให้ฟังครับ....เหตุที่จะเล่าเรื่องนี้..เพราะอ่านเรื่อง "เมื่อเช้านี้รถผมถูกชน!" ของท่านอาจารย์ประพนธ์ครับ

   เรื่องมันนานมาแล้ว ประมาณ ๕ ปี ก็ประมาณปี ๒๕๔๕ หรือก่อนหน้านั้น

   เช้าวันหนึ่ง...พี่ชายผมเดินทางกลับจากต่างจังหวัด พร้อมครอบครัว ๓ คน ประกอบด้วย พ่อ แม่ ลูก (เด็กหญิง) มุ่งหน้าเข้ากรุงเทพฯ ด้วยรถเก๋งยี่ห้อ......เป็นรถแบบเกียร์อัตโนมัติ..กระจกไฟฟ้า..ด้วยความเร็วขณะนั้นคือ ๑๒๐ กิโลเมตรต่อชั่วโมง

   ใกล้จะถึงทางแยก...มีรถเลี้ยวตัดหน้าอย่างกระทันหัน..ด้วยสัญชาตญาณ..พี่ชายผมหักหลบไปทางซ้าย...ด้วยความเร็ว ๑๒๐ กิโลเมตรต่อชั่วโมง...รถบินลอยละล่อง ไปตกคูข้างทาง...พอดิบพอดี..ไม่ขาดไม่เกิน (บุญเก่ายังดี)

   รถตกลงไปในน้ำ และค่อยๆ จมลง...พี่ชายผมตั้งสติมั่น...รอให้น้ำเข้ามาในรถ จนมีแรงดันมากพอที่จะเปิดประตู (กระจกไฟฟ้าใช้งานไม่ได้) และพาคนในรถ...ดำน้ำออกมา (โดยไม่ลืมที่จะถอดรองเท้าเพื่อให้ว่ายน้ำและลุยน้ำได้สะดวก)

   Output คือ ทุกคนรอดปลอดภัย

   Outcome คือ พี่ชายผมต้องไปนอนอยู่โรงพยาบาลนานเป็นสัปดาห์ เพราะเหตุว่า เศษแก้วบาด ตัดเส้นเลือดใหญ่ที่เท้า...และต้องรักษาตัวอยู่ที่บ้านอีกนาน...(เท่าไรไม่ได้ถาม)

   และเจ้ารถตัวการของพี่ชาย ต้องเข้าอู่ยกเครื่องใหม่..โดยบริษัทประกัน....เป็นผู้จ่าย..

   อ่านเรื่องนี้แล้วได้อะไร...คิดอะไรได้...บ้างไหมครับ

BeeMan

นกเพนกวิน penguin 

BeeMan

PenGuin