ความสัมพันธ์ในงานสานสู่ความสัมพันธ์ทางใจ จนกลายเป็นความผูกพันอย่างต่อเนื่องยาวนาน
สมัยก่อนผมเป็นข้าราชการครูอยู่ที่โรงเรียนละหานทรายรัชดาภิเษก จ.บุรีรัมย์ และเป็นครูที่ปรึกษางานกิจกรรมนักเรียน
กลุ่มนักกิจกรรมรุ่นแรก ของโรงเรียนละหานทรายรัชดาภิเษก ภายใต้การดูแลของผมนั้นเริ่มขึ้นอย่างเป็นเรื่องเป็นราวเมื่อสักปี 2546 โดยมีนักเรียนกลุ่มเล็ก ๆ มาร่วมทำกิจกรรมต่าง ๆ จิปาถะ เช่น ค่ายคุณธรรม กิจกรรมอาสาสมัคร จนในที่สุดก็ประกาศตัวจัดตั้งเป็นกลุ่ม "เถียงน้อย" โดยมีสโลแกน "เล็กไม่ธรรมดา"
ความสัมพันธ์ในงานสานสู่ความสัมพันธ์ทางใจ จนกลายเป็นความผูกพันอย่างต่อเนื่องยาวนาน แม้บัดนี้ต่างคนจะอยู่ต่างที่ก็ตาม
และนี่คือโฉมหน้าของเขา เถียงนาน้อยยุคบุกเบิกสู่ "ย่ามแดง" ยุคใหม่
มอเตอร์ไซเหมือนโฆษณาไดเกียว
นั่นสิคะ ไหนอาจารย์ไหนลูกศิษย์เนี่ย .. ภาพใส่เสื้อขาวล้วนบนสุด ยังกะวงดนตรีบอยแบรนด์ :P
เขาเรียกว่า ศิลปะแห่งการปรับตัว…ใช่ไหมครับ
คุณอัมพร ดูดี ๆ สิครับ นักเรียนแก่กว่าผมอีก (อิอิอิ)
สวัสดีครับ อ.ย่ามแดง
แยกไม่ออกเลย นร. อาจารย์ นึกว่าเพื่อนกันหมดครับ แต่ดีแล้วครับ สอนแบบนี้ผมว่าทำให้ไม่มีช่องว่างในการเรียนรู้ครับ จะเกิดประสิทธิภาพมากขึ้น
บทบาทของคนเราเปลี่ยนไปตามเวลา สถานที่ ใช่ไหมครับ
ดีครับ เฒ่าทารก จะได้เลี้ยงเด็กให้มีคุณภาพครับ เพราะเฒ่าจะมีประสบการณ์มากครับ ดีไหมครับ คนจะได้มีคุณภาพตั้งแต่เด็กๆ แล้วเป็นคนที่สมบูรณ์ไงครับผม
ได้ได้ครับ เป็นอะไรก็ยอม อิอิ
อาจารย์โดนชมว่าหน้าเด็ก คงยิ้มไม่หุบเลยน่ะ อาจราย์..
อาจารย์ค่า เท่มากเลยย “หน้าเด็กแฮะ ณ บัด นาว ก้ยังหน้าเด็กอยู่อีก คิๆๆ”
<table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table>นึกว่าหายไปไหนแล้ว…ยินดีต้อนรับสู่ “บล็อก” อีกครั้งครับ
เท่ห์ดีครับ เดี๋ยวจะเอาแนวคิดไปประยุกต์ สร้างกลุ่มเกิบแตะ เกิบคีบบ้าง