ได้ไปฟังเพลง คุณพงษ์เทพ อีกครั้ง

ประทับใจเพลง เก่า ๆ เหมือนเคย

คราวนี้เข้าใจมากขึ้นว่าทำไม ผู้ชายคนหนึ่งจึงอยู่กับใครไม่ได้นาน  แต่เลี้ยงลูกทุกคนด้วยตนเอง                    

เพราะมีแม่ที่ดีมาก (เป็นครูซะด้วย)   ลูกเหลวไหล ไม่ว่า ....กลับมา เรียกให้ไปหาข้าวกินเสมอ

 

เพลง       www.thaioctober.com/music/pongtep.php

ห้วยแถลง ....ชื่อยายพร นอนใต้ต้นหูกวางข้างสถานีรถไฟ รอคอยคนรักกลับมา แต่ไม่มาสักที ใครก็ว่าแก บ้าผู้ชาย ..ความจริงน่าจะ รักเดียวมากกว่า หรือ เหยื่อ....

ยิ้มเหงา ๆ...เศร้าพองาม ๆ เป็นนิยามแห่งความทุกข์ยาก

ลิงทะโมน...  แม่ลิงถูกยิง ส่งลูกให้พ่อลิง ...พ่อลิงก็ถูกยิง..ลูกลิงจงรีบไป