ธรรมบรรยายโดย :
พระพรหมมังคลาจารย์

 

 

 

 

 

 

 

หมายเหตุ : คัดลอกเฉพาะใจความสำคัญ 

วันหนึ่ง ๆ  ถ้าเราคำนวณดูแล้ว  จะพบว่าใช้ปากมากกว่าส่วนอื่นส่วนใดของร่างกาย  ตื่นขึ้นมาก็ใช้ปากแล้ว  ยิ่งคนที่เป็นแม่บ้านแม่เรือน  พอตื่นเช้าก็ต้องใช้ปากแล้ว  ต้องว่าคนนั้นคนนี้กันอยู่เรื่อยไป  เวลาไปทำงานทำการก็ต้องใช้ปากอยู่ตลอดเวลา  คนที่ชอบพูดมากก็เรียกว่า  “ใช้ปากมาก”  ถ้าใช้น้อยก็ใช้ปากน้อยหน่อย

ผู้ใดพูดมาก...  ก็อาจผิดพลาดมาก
แต่ถ้าพูดน้อย ๆ  ...  ก็อาจผิดพลาดน้อย
ผู้ใดสำรวมปากไว้ได้...
ภัยอันจะเกิดขึ้นจากปากก็มีน้อยเป็นธรรมดา...

แต่ว่า...  ถ้าเรายังระวังปากของเรายังไม่ได้  พูดพร่อย ๆ  พูดเรื่อย ๆ  ไป  มันก็เป็นเหตุให้เกิดความทุกข์เดือดร้อน  คำพูดของคนเพียงคำเดียว  อาจเป็นเหตุให้เป็นภัยแก่ชาติ  แก่บ้านเมือง  แก่ทรัพย์สินเงินทองก็ได้  เพราะคำพูดเพียงคำเดียว 

เพราะฉะนั้น...  จึงควรจะได้ระมัดระวังในการที่จะเปล่งวาจาออกไป....