สมบัติบ้าในวัด

หัวข้อนี้เป็นชื่อของหนังสือที่ตั้งใจจะเขียนมาหลายปีแล้ว แต่ก็ยังไม่มีโอกาส วันนี้เหตุและปัจจัยพร้อมจึงได้ถือโอกาสเปิดเรื่องเบื้องต้น... เนื้อหาของเรื่องจะว่าด้วยบางสิ่งบางอย่างภายในวัด ซึ่งจะทิ้งก็เสียดาย หรือบางครั้งก็เป็นการไม่เหมาะสม จึงจำเป็นจะต้องเก็บไว้... สิ่งเหล่านี้ภายในวัดมีหลากหลายมากมายชนิด ซึ่งผู้เขียนรวมทั้งหมดแล้วเรียกว่า สมบัติบ้า

มูลเหตุที่กระตุ้นให้เขียนในวันนี้ เนื่องจากผู้เขียนปวดฟันมาหลายวันแล้ว จะหายาสีฟันวิเศษนิยมสักห่อหนึ่ง จึงลองค้นๆ ดู แต่ไม่เจอ.. บังเอิญกระดาษทิชชู่มาปรากฎ ผู้เขียนก็นึกได้ว่ากล่องใส่กระดาษว่างอยู่สองกล่องยังไม่มีกระดาษ ก็เลยหยิบกระดาษแกะใส่กล่องตามที่ควรจะเป็น...

ขณะที่แกะกระดาษใส่กล่อง ก็ย้อนระลึกไปว่า สมัยบวชใหม่ๆ (พ.ศ. ๒๕๒๘) กระดาษทิชชู่ไม่มีใช้... เวลาจะฉันข้าวภายในวัด พระเณรมักจะมีผ้าผืนเล็ก (คล้ายๆ ผ้าข้าวม้าของชาวบ้าน) รัดเอวหรือพาดบ่าไปด้วย เพื่อจะใช้รับประเคนของที่อุบาสิกาจะถวายบ้าง ใช้เช็ดปากเช็ดมือบ้าง หรือบางรูปก็ใช้เช็ดช้อนจานหรือบาตร ... พอรู้สึกว่าผ้ามีกลิ่นก็ใช้นุ่งอาบน้ำและซักไปด้วย... ผ้าผืนเล็กๆ ผืนนี้ ใช้ได้สารพัดประโยชน์จริงๆ

เมื่อคิดๆ ไป พลางก็ค้นหายาสีพันวิเศษนิยมไปด้วย คำว่า สมบัติบ้า ก็เข้ามาสู่ครองความคิดอีกครั้ง ดังนั้น จึงได้ความคิดว่า เขียนเล่าเรื่องสมบัติบ้าในวัดดีกว่า.... ก็จะเล่าไปเรื่อยๆ ตามที่จะนึกจะคิดได้เป็นตอนๆ ไป

จะคุยเรื่องกระดาษทิชชู่อีกนิด ผู้เขียนไม่เคยไปอินเดีย แต่เพื่อนบางรูปบางคนที่เค้าเคยไปเรียนไปอยู่อินเดีย เล่าให้ฟังว่า กระดาษทิชชู่ในอินเดียแพงมาก เพราะคนเห็นว่าเป็นสิ่งฟุ่มเฟือย ไม่เป็นสิ่งจำเป็น ... ขณะที่เมืองไทยเดียวนี้ เวลาพระ-เณรจะฉันข้าว ก็ต้องเตรียมกระดาษทิชชู่ไว้ด้วย...ประมาณนี้ (ไม่จำเป็นจะต้องอ้างถึงบุคลและสถานที่อื่น ซึ่งกระดาษทิชชู่มีปรากฎทั่วไป)