บ่ายเมื่อวาน ฉันร่วมสรุปงานค่ายกับพี่เลี้ยงเยาวชน 6 คน วัย 14-16 ปี  หลังจากส่งเด็กค่ายขึ้นรถกลับบ้านกัน  หัวข้อพูดคุย โดยให้เขามองภาพรวมค่าย ว่าเป็นอย่างไรบ้าง และในส่วนตัวเขาเอง มีข้อคิดอะไรเพิ่ม ในการปรับปรุง การเป็นพี่เลี้ยงค่ายเยาวชน

  เด็กๆ เขามีพื้นฐานงานศิลปะที่ดีนะ ดูจากการลงสี   และพวกเราก็แนะนำน้องได้ดี ฉันคุยข้อสังเกต

ผมยังบกพร่องเรื่อง ละคร ตอนแนะนำน้องซ้อมละคร เขาก็ทำได้น่ะ แต่พอขึ้นเวที คนละเรื่องเลย

ช้าง อายุ 16 ปี ดาวเต้นของวงกันตรึมร้อคที่ตั้งกันเอง เต้นโชว์ลีลาฮาทุกค่าย เมื่อคืนเต้นจนได้ติป 20 บ.จาก อบต.

หนูไม่ชอบ แสดงละคร แต่ต้องมาแนะนำน้องเล่นละคร ก็เลย แนะนำ ได้ไม่ดี...   ริน เรียน ม. 3 ลูกคนสวนที่นี่     เธอเก่งงานมัดย้อมผ้าสีธรรมชาติ และวาดรูป

พวกเราอย่าเพิ่งปฏิเสธ ว่าเราไม่ชอบ มันต้องลองดูก่อน ต้องกล้าๆหน่อย  การแสดงออก ถ้าทำได้ พวกเรา จะรู้สึกว่า มันปลดปล่อย...บางอย่างในตัวเรา ใจเราไม่กล้า แต่จริงๆลึกๆ เราก็ต้องการขึ้นเวที   ต้องการ แสดงออก  เห็นริน

ชอบเต้น ไม่ใช่หรือ....มันก็เหมือนกันนั่นแหละ  พวกเราต้องช่วงชิงโอกาส

โอกาสขึ้นเวที มาอยู่ตรงหน้าเราแล้ว .....เราโอกาสดีกว่าคนอื่นตั้งเยอะ

  ใช่ๆ  เห็นมั้ย เมื่อคืน พี่ กับ สายันต์ ยังได้ ติปคนละ 20 ด้วย ....   หนุ่มช้าง เสริม

นั่นแหละ เดี๋ยว งานวัดค่ายต่อไป พวกหนูจะขึ้นไปเต้น มั่ง .....   เดือน เพื่อน ม.3 โรงเรียนเดียวกันพูดอย่างมั่นใจ

  ส่วนผม ก็ยังนำเกมไม่ค่อยดี พูดติดๆ พูดตกเขมรด้วย...   ประธานเยาวชน หนุ่มหงา เพื่อนวัยเดียวกับช้าง เป็นหัวหน้าวงกันตรึมร็อคที่นี่ และมือซอ ชอบสีแดง ทั้งเสื้อและกางเกง

พวกเรา ไม่รู้อะไร พูดติดๆ หรือ พูดติดอ่าง นี่ เป็นเสน่ห์ อย่างหนึ่งนะ เห็นมั้ย เวลาเรา พูดไป คนฟังหัวเราะ เขาชอบเราไง เราตลก  ทำให้คนฟัง มีความสุข  พวกเราไม่ต้องกลัว ไม่ต้องอาย อะไรที่เป็นปมด้อยของเรา ทำให้เป็นธรรมดา และยกมาให้เป็นเรื่องเฮฮา กันเอง    คนที่อยู่ใกล้เรา

เขาก็ชอบเรา น้องๆก็อยากเล่นกับเรา...สนุกดีออก...แต่เราก็พัฒนาไป พูดช้าๆ ชัดๆ  พูดแบบ ตกเขมร  แบบหงานี่ น่ารักดี   มันแป็นเอกลักษณ์ ที่ไม่เหมือนใคร

....พวกเราลองค้นหาบุคคลิกของเราเอง แต่ละคนไม่เหมือนกันหรอก แล้วแต่ละคนก็จะดูดี ในแบบของตัวเอง พวกเราอายุน้อย มีเวลาอีกเยอะ ใจเย็นๆ....