ปรัชญาชีวิตของคนรุ่นเก่า

            ผู้เขียนได้อ่านหนังสือหลาย ๆ เล่มที่ยืมของเพื่อนอาจารย์ด้วยกัน  และเพื่อนอาจารย์ท่านนั้นได้นำลงเสียงแก้วเรื่อง   อาก๋งสอนว่า "รู้ให้สูง  อยู่ให้ต่ำ"   เลยอดเก็บมาเล่าให้ฟังไม่ได้ค่ะ

            ในโลกยุคปัจจุบัน  การประกอบธุรกิจทุกอย่างต้องรู้ให้เท่าทัน รู้มาก ๆ เยอะ ๆ คือจำเป็นต้อง "รู้ให้สูง"  จึงจะสามารถก้าวไปในยุทธจักรได้อย่างเต็มภาคภูมิ คนที่รู้มาก รู้จริง ย่อมได้เปรียบผู้อื่น  หากรู้น้อย รู้ไม่จริง  การประกอบธุรกิจก็ยากที่จะประสบความสำเร็จ   ไม่เหมือนกับสมัยก่อน  ที่ไม่ต้องมีความรู้มาก  มีพอประมาณ ทำงานมีความขยันหมั่นเพียร ก็สามารถประสบความสำเร็จ

             แต่ในยุคนี้ สังคมเปลี่ยนไป  การลงทุน การค้า การพาณิชย์ หรือธุรกิจทุกอย่าง  ผู้ประกอบการต้องรู้จริง รู้ให้มาก   และต้องปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ต่าง ๆ ที่เปลี่ยนแปลงไปเร็วได้ทุกกระบวนท่า  เพราะความรู้เปรียบเสมือน ขุมทรัพย์ ผู้ต้องการก้าวหน้าต้องใฝ่ที่จะเรียนรู้อยู่ตลอดเวลา

            แต่ถ้าคนเรามีความรู้มาก  มีทรัพย์สมบัติมาก  แต่ไม่รู้จักทำตัวให้ "อยู่ให้ต่ำ" คืออยู่อย่างฟุ้งเฟ้อ  ไม่รู้จักประมาณตน ชีวิตจะมีความสุขได้อย่างไร  คำนี้ทำให้ราณี คิดถึงคำว่า เศรษฐกิจพอเพียง  คนเราถ้ารู้จักคำว่า พอเพียงดีพอ ชีวิตจะมีความสุขอย่างแท้จริง

นำมาเล่าให้ฟัง ค่ะ  มีข้อชี้แนะอย่างไรบอกด้วยนะค่ะ  จากผู้ด้อยประสบการณ์