รูป wallpaper ที่ฉันใช้อยู่ตอนนี้คือรูปนี้ เป็นรูปที่ฉันถ่ายที่สนามกอลฟ์สวนสามพรานหลุม๖ พาร์ ๓ ระยะ ๑๑๐ หลา เมื่อปีที่แล้ว เจ้าหนูเกือบจะตี hole in one ได้ ลูกกอลฟ์อยู่ห่างจากหลุมแค่ ๒-๓ นิ้ว เกือบไปแล้วละคะ

สนามกอลฟ์แห่งนี้เป็นสนามเดียวในประเทศไปไทยที่อนุญาตให้เด็กๆอายุไม่เกิน ๑๕ ปี เล่นฟรี โดยจ่ายแต่ค่าแค้ดดี้เท่านั้น ช่วงบ่ายๆเราจะเห็นเด็กๆ อนาคตนักกีฬาทีมชาติวงสวิงสวยๆมาออกรอบกัน บางทีก็โปรพาลูกศิษย์ตัวน้อยมา บางทีก็เป็นก๊วนครอบครัว บางก๊วนพ่อกับลูกตี แม่กางร่มเดินตามน่ารักมากค่ะ  

 

เกือบไป

ทุกครั้งที่เขาไปแข่งกอลฟ์กลับมา ฉันมักจะถามเขาเสมอว่าวันนี้ใจเขาเป็นอย่างไร วันที่ตีดีวันที่ตีไม่ดี ใจของเขาต่างกันอย่างไร ครั้งนึงเขาบอกกับฉันว่า " ผมว่าผมแพ้ตัวเองครับ เขาเล่าว่าวันที่เขาเล่นดี เป็นเพราะเพื่อนร่วมก๊วนเล่นพลาด แต่พอเจอเพื่อนร่วมก๊วนที่เล่นดีเขากลับเล่นไม่ออก เพราะพอเจอเด็กโตกว่า ตีไกลกว่า ก็เลยรู้สึก โดนข่ม

ฉันก็เลยบอกเขาว่าทีหลังเขาควรจะพยายามเก็บใจไว้ที่ตัวเขาเอง พยายามอย่าเอาใจตัวเองไปเกาะเกี่ยวคนอื่นๆ ให้กลับมามีสมาธิจดจ่อกับวงสวิงของตัวเอง เพราะไม่ว่าจะเป็นคู่แข่ง กองเชียร์ หรือสภาพสนาม ต่างก็เป็นสิ่งที่เขาไม่สามารถควบคุมได้ทั้งสิ้น สิ่งเดียวที่อยู่กับเขาที่สามารถช่วยเขาได้คือสติของตัวเองเท่านั้น ฉันเคยให้เขาซ้อมชิพโดยที่ฉันแกล้งทำเสียง ทำท่า แกล้งพูดแซวเขา เพื่อให้เขาอยู่ในสถานการณ์ที่มีสิ่งรบกวน เวลาเจอของจริงเขาจะได้รู้ว่า เขาสามารถเลือกที่จะใส่ใจ หรือไม่ใส่ใจมันได้ เดี๋ยวนี้เวลาเขาไปแข่งเขาจะไม่ให้ใครไปเชียร์เลย

 

ฉันรู้สึกว่าเขาโตขึ้นมาอีกระดับแล้ว เหมือนความรู้สึกที่ครั้งแรกที่เขาบอกฉันว่า มี๊ไม่ต้องไปส่งที่หน้าห้องเรียนก็ได้ครับ เดี๋ยวผมเดินไปเองได้ ตอนนั้นเขาอยู่อนุบาลหนึ่งค่ะ วันนั้นฉันอึ้งไปเลย รู้สึกว่าเจ้าเด็กน้อย กลายเป็นหนุ่มไปแล้ว และกำลังจะเดินออกไปในทางของเขาเอง