แกชอบเรียกนักเรียนมาอ่านหนังสือให้ฟัง และเขียนหนังสือให้ดู ใครอ่านออกเขียนได้แกก็จะให้ขนมกิน เด็กคนไหนอ่านไม่ได้แกก็จะเรียกมาสอน

          ตอนผมเป็นกรรมการเขียนหนังสือประวัติครูของคุรุสภา มีกรรมการท่านหนึ่งที่เป็นอดีตผู้บริหารระดับสูงของกระทรวงฯ ท่านเล่าถึงเหตุการณ์นานมาแล้วว่า
        มีโรงเรียนประถมแห่งหนึ่ง(ท่านระบุชื่อจริงด้วย)อยู่ในจังหวัดปริมณฑลนี่เอง ซึ่งตั้งอยู่ในวัด จะมีคุณยายคนหนึ่งมานั่งอยู่แถวประตูทางเข้าออกวัดทุกวัน แกชอบเรียกนักเรียนมาอ่านหนังสือให้ฟัง และเขียนหนังสือให้ดู ใครอ่านออกเขียนได้แกก็จะให้ขนมกิน เด็กคนไหนอ่านไม่ได้แกก็จะเรียกมาสอน วิธีการสอนของแกก็ใช้แบบครูโบราณใช้นั่นแหละ คือให้อ่านแล้วก็สอนไป จ้ำจี้จำไชไป จนอ่านได้ทุกคน(แกกัดไม่ปล่อย) พอเด็กชักเบื่อแกก็ให้ขนมกิน แกไม่ดุเด็ก แกทำเหมือนยายสอนหลาน และแกก็รักเด็กจริงๆ ทราบว่าคุณยายคนนี้ก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่แกทำแล้วมีความสุข
          ตอนหลังครูในโรงเรียนพอพบเด็กที่อ่านหนังสือไม่ออกก็จะส่งมาให้คุณยายช่วยสอน และก็สำเร็จทุกรายไป    ผมก็เลยพูดเล่นๆไปว่า
         “น่าจะแบ่งเงินเดือนของครูคนนั้นให้คุณยายด้วยนะ”