เช้านี้ประชุมกรรมการผู้ประสานงาน( facilitators) ของงานบริการวิสัญญี...ฉันก็เป็นหนึ่งในกรรมการนี้ 

เราแบ่งภาระงานโดยช่วยกันดูแลตามกิจกรรมที่ทำกันอยู่ในงานบริการของเรา...ซึ่งมีกลุ่มกิจกรรมหลายกลุ่ม    และได้จัดให้มีผู้ประสานงาน 5 คนช่วยกันดูแลได้แก่

คนที่ 1. คุณกฤษณา : กลุ่ม Pre-op / Post-op, ความเสี่ยง(Risk Management)

คนที่ 2. คุณจันทร์จิราภรณ์ : งานIntra-op, IT 

คนที่ 3. คุณกชกร : งานPACU, Pain, วิจัย

คนที่ 4. คุณสมยงค์ : งานเครื่องมือ, CPR , วัฒนธรรม

คนที่ 5. คุณดวงธิดา : งานSupply, SHE, IC, วิชาการ

โดยมี คุณพัชรา หัวหน้าวิสัญญีพยาบาล เป็นหัวหน้าทีม  

ในแต่ละกลุ่มงานมีหน้าที่ดำเนินกิจกรรมให้ได้เป้าหมายเดียวกัน คือ ให้ผู้ป่วยได้รับบริการวิสัญญีที่ดี  มีคุณภาพ  ปลอดภัยได้มาตรฐาน  โดยมีการปรับปรุงและพัฒนาบุคลากร  เครื่องมือ  เครื่องใช้ และระบบงานอยู่อย่างสม่ำเสมอทั่วทั้งองค์กร  

เราพูดคุยแลกเปลี่ยนข้อคิดเห็นกันในงานของแต่ละกลุ่ม .   ...มีมากกว่านั้น.....มีกิจกรรมที่นำเสนอเพิ่มเติม.......  

สิ่งหนึ่งที่ฉันได้ยินคือ...การหยิบยกปัญหาการทำงานใกล้ตัว.....ที่เห็นควรให้นำมาจัดทำ KMร่วมกัน...อยากให้เกิดผลงานที่เป็นรูปธรรม

  เริ่มต้น 2 เรื่องคือ

1.     การจัดเตรียมเครื่องมือ  อุปกรณ์ที่ใช้ในการใส่ท่อช่วยหายใจลำบาก..เราเรียก เครื่องมือ Difficult”….ซึ่งขณะนี้จัดรวมกัน...และพบปัญหาของการหยิบใช้ลำบากในช่วงเวลารีบด่วน

2.     การจัดเตรียมและดูแลเครื่องมือส่องกล้อง “Fibreoptic”…ซึ่งเป็นเครื่องมือมีราคาแพงและมีความแตกต่างกันอย่างมากในการดูแล  

น้องๆบอกว่า...ถามว่าควรจัดเตรียมและดูแลอย่างไร...ถาม 7 คน....ได้คำตอบ 7 ข้อ...ที่ไม่เหมือนกันเลย...มันน่าเอามาพูดคุยกัน....  

งานนี้มอบหมายให้ฉัน...ดูแก่ที่สุดในกลุ่ม...รองจากหัวหน้า...ช่วยดำเนินการ..... 

....น้องบอกว่า...เอามาทำ KM กันเถอะพี่ติ๋ว.......

 ...ฉันได้ยินแล้วเป็นปลื้ม....น้องๆอยากทำด้วยตนเอง.... 

ความต้องการที่จะปรับปรุงและพัฒนาในเรื่องใดๆก็ตาม  หากเกิดจากความเห็นพ้องร่วมกันว่า น่าจะทำ....มันน่าจะดี...

  ...ตอนนี้แค่เริ่มต้น...ปิ๊งไอเดียร์....  

...จากนี้ไปฉันต้องหากลยุทธิ์.....ให้ทุกคนได้มีส่วนร่วมและอยากที่จะทำในกิจกรรมนี้  

...เจอแบบนี้...ฉันออกจะมั่นใจใน คนคุณภาพ....ของวิสัญญีพยาบาล….ที่ฟูมฟักมาหลายปี....ทำท่าจะผลิดอกออกผล.....  

สิ่งที่ฝันคือ...อยากให้มันเป็นไม้ยืนต้น...มิใช่ไม้ล้มลุก...เพราะถ้าล้มแล้วลุกไม่ขึ้น...ขาด คนกำกับใกล้ชิด....คงเหี่ยวเฉาและตาย...  

และสุดท้าย.....ผู้ที่จะขาดโอกาสที่ได้รับบริการที่ดี   มีคุณภาพ..คือผู้ป่วยตาดำๆนี่เอง.....  

…..พยายามอย่างยิ่ง...ที่จะให้เป็นฝันเป็นจริง....ไม่ให้เป็นฝันสลาย.......