แม่เคยถามว่า ส่วนไหนของร่างกายที่สำคัญที่สุดตลอดหลายปีที่ผ่านมาฉันได้ทายสิ่งที่คิดว่ามันเป็นคำตอบที่ถูกเมื่อตอนยังเป็นเด็กเล็กเคยคิดว่า เสียงเป็นสิ่งที่สำคัญมากที่สุดสำหรับเราในฐานะที่เป็นมนุษย์ดังนั้นจึงบอกว่า "แม่ มันคือ หู "แต่แม่บอกว่า "ไม่ใช่จ้ะ คนจำนวนมากหูหนวกแต่ก็ยังอยู่ได้" ลูกลองคิดดูไปก่อนนะแล้วเร็ว ๆนี้แม่จะถามลูกใหม่นะหลายปีผ่านไปก่อนที่แม่จะถามเรื่องนี้อีกครั้งตั้งแต่ที่ฉันทายผิดครั้งแรกก็พยายามครุ่นคิดหาคำตอบที่ถูกต้องตลอดมา และในตอนนี้ฉันบอกกับแม่ว่า"แม่การมองเห็น สำคัญมากสำหรับทุกๆ คนดังนั้นมันต้องเป็นตาของเราแน่เลยที่สำคัญที่สุด" แม่มองมาและบอกว่า "ลูกเรียนรู้ได้เร็วมาก แต่ว่าคำตอบยังไม่ถูกจ้ะ เพราะว่ายังมีคนมากมายที่ตาบอด แต่ก็ยังอยู่ได้"ฉันอึ้งไปอีกครั้งแต่ก็ยังคงพยายามค้นคว้าหาความรู้ต่อมาอีกหลายปีและแม่ก็ยังคงถามอีกหลายครั้งและทุกครั้ง คำตอบของแม่ก็คือ "ไม่ใช่จ้ะ แต่ลูกก็ฉลาดขึ้นทุก ๆครั้งนะจ๊ะ"จนเมื่อปีที่แล้ว ปู่ได้ตายลงทุกคนในบ้านเศร้าใจกันมาก ทุกคนร้องไห้แม้แต่พ่อของก็ร้องด้วยฉันจำได้ดีเพราะว่ามันเป็นเพียงครั้งที่สองที่เห็นพ่อร้องไห้แม่มองมาที่ฉันตอนที่เรากล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายต่อคุณปู่แล้วแม่ก็ถามว่า"ลูกรู้หรือยังส่วนไหนของร่างกายเราสำคัญที่สุด  ?"ฉันรู้สึกงุนงง ที่แม่ถามตอนนี้ฉันคิดตลอดมาว่าคำถามนี้เป็นเกมส์
ระหว่างฉันกับแม่ แม่มองเห็นสีหน้ามึนงงของฉันและก็บอกว่า"คำถามนี้สำคัญมากลูกมันแสดงให้เห็นความจริงในชีวิตของเรา"สำหรับอวัยวะต่าง ๆที่ลูกเคยบอกกับแม่ว่าสำคัญในอดีตที่ผ่านมาและแม่ได้บอกกับลูกว่ามันผิดมาตลอด
พร้อมกันนั้นแม่ก็ได้ยกตัวอย่างให้ลูกฟังว่าทำไมมันถึงผิดแต่ว่าวันนี้เป็นวันที่ลูกจะได้เรียนบทเรียนที่สำคัญที่สุดแม่ก้มลงมองมาที่ผมด้วยความรู้สึกลึกซึ้งอย่างที่แม่คนนึงจะทำได้ฉันเห็นตาแม่เอ่อด้วยน้ำตาและแม่ก็พูดว่า
"ลูกส่วนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของลูกก็คือ "บ่า"จ้ะ"ฉันถามแม่ว่า "เป็นเพราะว่ามันคอยรองรับหัวของเราไว้ใช่มั้ย?"แม่ตอบว่า "ไม่ใช่จ้ะแต่เป็นเพราะว่ามันสามารถรองรับศีรษะของเพื่อนของเราหรือ คนที่เรารักเมื่อยามที่เค้าร้องไห้"คนเราทุกคนต้องการบ่าใครซักคนไว้คอยซบยามร้องให้ในบางช่วงเวลาของชีวิตสิ่งสำคัญที่สุดของร่างกายเราคือการไม่เห็นแก่ตัวและมันคือความรู้สึกร่วมรับรู้กับความเจ็บปวดของคนอื่น
คนเราอาจจะลืมสิ่งที่คุณพูด.......
คนเราอาจจะลืมสิ่งที่คุณทำ.........
แต่ไม่มีใครลืมสิ่งที่ทำให้เค้า "รู้สึก" ได้......
ต้นฉบับของ จม.ฉบับนี้มาจากไหนไม่ทราบแต่มันจะนำพรประเสริฐมาสู่คนที่เผยแพร่ข้อความนี้ออกไปต่อๆกันเพื่อนที่ดีก็เหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า....คุณไม่ได้เห็นมันตลอดเวลาหรอกแต่คุณรู้ว่า พวกเค้าอยู่ที่ตรงนั้นกับคุณตลอดเวลา........

แล้วคุณล่ะคิดว่าคำตอบนี้ถูกต้องมั้ยขอขอบคุณข้อความดีๆฉบับนี้