ข้อคิดดีๆ ที่อยากบันทึกไว้ "โง่เป็น"

          ตอนที่ 2 ต่อจาก "นิ่งเป็น" นะคะ  

โง่เป็น

 

          โดยทั่วไปไม่ค่อยมีใครยอมที่จะให้คนอื่นมาบอกว่าเราโง่ หรือเป็นคนโง่ ยิ่งใครมาชี้หน้าด่าว่า “เจ้าโง่เอ๋ย” หรือพูดหยาบๆ “ไอ้โง่” ยิ่งต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเลยทีเดียว

 

          โบราณสอนเป็นคติไว้ว่า “ถ้าโง่ไม่เป็น เป็นใหญ่ยาก”

 

        คนทำตัวฉลาดอวดรู้ไปเสียหมดทุกอย่างก็ไม่มีใครชอบ และเป็นอันตรายแก่ตัวเองเสียด้วย

 

ปราชญ์ขงจื้อเคยกล่าวไว้ว่า “อย่าห่วงว่าใครไม่รู้ว่าเราเก่งหรือมีความสามารถเลย แต่จงห่วงว่า สักวันหนึ่งเมื่อเขาแต่งตั้งหรือให้ทำอะไร เรามีความรู้ความสามารถสมกับที่เขาร่ำลือหรือเปล่า ?”

 

พระพุทธเจ้าได้ทรงสอนไว้ว่า “คนโง่ที่รู้ตัวว่าเป็นคนโง่ ย่อมมีโอกาสเป็นคนฉลาดได้บ้าง แต่คนโง่ที่คิดว่าตัวเองเป็นคนฉลาด จัดว่าเป็นคนโง่อย่างแท้จริง”

           อีกหนึ่งคำสอนของพระพุทธเจ้า สมควรที่พุทธมามกะควรรับรู้ไว้

         . "คนโง่รู้ตัวว่าโง่ เขากำลังจะฉลาด

                คนชั่วรู้ตัวว่าชั่ว เขากำลังจะดี

                     คนจนรู้ตัวว่าจน เขากำลังจะรวย

                                ถ้าเขาไม่รู้ทั้งสามอย่าง ก็จงปล่อยเขาไป”

           โคลงสี่สุภาพบทหนึ่ง กล่าวถึงเรื่องนี้ว่า

            “คนฉลาดพูดน้อยแต่ชอบฟัง คนโง่ไม่ฟังยังอวดรู้”

            “อาศัยหูย่อมมีหวังเป็นปราชญ์ ฟังมากจักเป็นผู้รอบรู้วิชาการ”

 

            นักปราชญ์ชื่อ อเล็กซานเดอร์ โป๊ป บอกไว้ว่า “เรามีสองหูแต่ลิ้นเดียว เพื่อเราจะได้ฟังให้มาก พูดแต่น้อย”

  

            รู้อย่างนี้แล้ว "แกล้งโง่" หรือ "ทำไม่รู้" เสียบ้างในเรื่องที่จะทำให้สังคมเป็นสุข ไม่เอาเปรียบใคร ไม่ทำร้ายตนเองและคนอื่นก็คงจะดีนะ