พระอภัยมณี ตอน  สุดสาครเข้าเมืองการเวก บัดเดี๋ยวดังงั่งเหง่งวังเวงแว่ว          สะดุ้งแล้วเหลียวแลชะแง้หา เห็นโยคีขี่รุ้งพุ่งออกมา                      ประคองพาขึ้นไปจนบนบรรพต แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์               มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด              ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน มนุษย์นี้ที่รักอยู่สองสถาน                  บิดามารดารักมักเป็นผล ที่พึ่งหนึ่งพึ่งได้แต่กายตน                   เกิดเป็นคนคิดเห็นจึงเจรจา แม้นใครรักรักมั่งชังชังตอบ                ให้รอบคอบคิดอ่านนะหลานหนา รู้สิ่งใดไม่สู้รู้วิชา                                  รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี จงคิดตามไปเอาไม้เท้าเถิด                    จะประเสริฐสมรักเป็นศักดิ์ศรี พอเสด็จคำสำแดงแจ้งคดี                       รูปโยคีหายวับไปกับตา