GotoKnow ช่วยผมเมื่อเขาต้องการสกัดผม

  ติดต่อ

  ถ้าไม่มี Gotoknow ผมท่าจะแย่  

          ช่วงนี้ผมได้รับหนังสือเชิญเป็นวิทยากร(แต่เมื่อผมไปผมขอทำแค่คุณเล่า)    และส่วนใหญ่จะขอในเรื่องของเทคนิค  ทั้งของคุณอำนวย  คุณลิขิต  ซึ่งผมว่าถ้าเป็นสมัยก่อนที่ไม่มี GotoKnow ในช่วงอย่างนี้  ผมคงปวดหัวไม่น้อยที่จะต้องมานั่งนึกสิ่งที่ตัวเองพอจะจำได้  ไปพูดคุยให้ผู้สัมมนา  หรืออบรมฟัง  

         ปีนี้ผมโล่งใจมากจริง ๆ ว่าตั้งแต่ผมเป็นสมาชิกของ GotoKnow  แล้วเรื่องราวต่าง ๆ ในการทำงานซึ่งบันทึกจากเหตุการณ์จริง ๆ ผมแค่เข้ามาคลิ้กย้อนหลังไป  ผมก็ได้ในสิ่งที่เป็นประสบการณ์ผมนำไปเสนอให้ผู้ที่เขาเชิญมาดูและฟัง

          ขอขอบคุณ อ.จันทวรรณ และ อ.ธวัชชัย   ที่สร้างและพัฒนาระบบให้พวกเราได้ใช้  และมีลูกเล่นให้ปรับสนุกสนานกันเรื่อย ผมมานั่งนึกอยู่ตอนนี้ว่า  ประโยชน์ของการบันทึก Blog นั้นมหาศาลสำหรับผม  และนึกเสียดายในบางเรื่องที่ไม่บันทึกไว้และไม่สามารถจะหวนทบทวนกลับมาได้อีกแล้ว เพราะจำได้ไม่มากเมื่อลองทบทวนจากการจำด้วยสมอง

         สิ่งที่ผู้จัดสัมมนา / อบรม ต้องการก็คือ เทคนิควิธีการที่ผมเคยใช้ในการจัดกระบวนการ km ประสบการณ์หน้างาน Tacit Knowledge  เพื่อเอาไปปรับใช้ ซึ่งถ้าไม่มีการบันทึกเอาไว้ผมคงนึกและเขียนใหม่มึนจนหัวแทบแตกแน่ 

        ปีที่แล้ว (2549)  งานของผมที่ทำจะใช้ KM ตลอดถ้าหากบรรจุเข้าไปได้   ที่เป็นเช่นนั้้นเพราะผมต้องการเรียนรู้ส่วนหนึ่ง  ต้องการทดสอบว่าเข้าใจแล้วยัง  และ KM คืออะไรกันแน่  

         แม้นแต่ตัวผมเองที่จะใช้กระบวนการในบางช่วง ก็ยังต้องมาดูย้อนหลัง  สิ่งที่ตัวเองเคยทำและบันทึกไว้  นำมาปรับให้เข้ากับสถานการณ์ บริบทชุมชน หรือกลุ่มคน

         และการบันทึก Blog องค์ประกอบที่แยกกันไม่ได้กับการเรียนรู้ เพราะคุณลิขิตได้ใช้ได้เก็บ ตอนนี้สมาชิก GotoKnow เพิ่มมากขึ้นความรู้ประสบการณ์มีหลากหลาย  แค่หาเวลามาอ่านติดตามเยี่ยมชมก็ได้บริโภคแล้วครับ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เส้นทางเรียนรู้อันยาวไกล

หมายเลขบันทึก: 78569, เขียน: , แก้ไข, 2012-02-11 17:24:46+07:00 +07 Asia/Bangkok, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 3, อ่าน: คลิก

คำสำคัญ (Tags) #blogger

บันทึกล่าสุด 

ความเห็น (3)

อ่านแล้วครับคุณชาญวิทย์ ขอบคุณมากที่ได้บันทึกให้อ่านครับ

คุณชาญวิทย์อย่าไปกลัวหมาซิครับ มันมีหน้าที่เห่า ก็ปล่อยให้มันเห่าไป

และอย่าไปกัดกับหมาครับ (สำคัญที่สุด)

ผมใช้วิธีหลบไปหาไม้มาตีหัวมันครับ

หมาตัวโตก็ต้องไม้ท่อนใหญ่

แต่หมาทุกตัวมีจุดอ่อนครับ ไม่งั้นเขาไม่ทนทำตัวเป็นหมาอยู่หรอกครับ ทุกคนอยากให้คนอื่นยกย่องทั้งนั้นแหละครับ ไม่มีคนไหนอยากถูกเรียกว่าเป็นหมาหรอกครับ

นี่เป็นจิตวิทยาขั้นต้น ที่เราไม่ควรกลัวหมาเห่าครับ

วันหลังใช้วิธี "ยาเบื่อ" ก็ได้ครับ

ขอให้โชคดีครับ

เรียนคุณชาญวิทย์ที่เคารพ

เรายินดีอย่างยิ่งที่ได้ทราบถึงประโยชน์การใช้งานในการดึงประสบการณ์ที่บันทึกไว้เพื่อเตรียมเป็นข้อมูลในการบรรยายครับ

เราจะพยายามพัฒนาความสามารถของระบบเพื่อช่วยในการบันทึกประสบการณ์ได้ง่ายมากยิ่งขึ้นครับ