ช่วงนี้เรามีคุณย่าของสามหนุ่มมาอยู่ด้วยที่บ้าน เพื่อจะรอผ่าตัดลอกต้อ เป็นเรื่องปกติที่ความชอบและกิจวัตรของคนสูงอายุกับเด็กนั้นมักจะตรงกันข้าม แต่เนื่องจากเราพ่อแม่ ทำทุกอย่างตามใจคุณย่า เด็กๆก็จะทำตามโดยไม่เกี่ยงงอน โดยที่เราไม่ต้องร้องขอแต่อย่างใดแม้แต่คนเรื่องมากหน่อยอย่างน้องฟุง

วันนี้ประทับใจพี่วั้นกับพี่เหน่นที่ต่างก็ยินดี วิ่งกลับไปกลับมาสลับเวรกับคุณแม่ในการอยู่เป็นเพื่อนคุณย่า เพราะท่านไปนอนโรงพยาบาลรอการผ่าตัด ท่านอายุเกือบ 80 ปีแล้วและลุกนั่ง เดินเหินไม่คล่องแคล่ว น่าเป็นห่วง ไม่ได้ยินเสียงบ่นจากลูกเลยไม่ว่าจะขอให้ช่วยอะไร ทั้งๆที่ปกติจะให้ความสำคัญกับการบ้านเป็นที่หนึ่ง น้องฟุงก็ไม่ร้องงอแง (เรื่องมากเหมือนปกติในกรณีอื่นๆ) แม้จะต้องอยู่บ้านคนเดียวเป็นบางช่วง  

นอกจากความรักที่พวกเขามีต่อคุณย่าแล้ว เชื่อว่าส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขาเห็นตัวอย่างจากเราพ่อแม่ว่า คุณย่าคือคนสำคัญที่สุด ที่พ่อแม่จะดูแล ห่วงใยช่วยเหลือ จะได้เห็นเลยว่าลูกจะทำแบบเดียวกับที่เราทำ โดยที่เราไม่ต้องเอ่ยปากอะไรเลย

ย้ำความเชื่อที่ว่า หากเราอยากให้ลูกเป็นอย่างไร เราต้อง"ทำ"อย่างนั้นค่ะ