ความลับที่ไม่ลับนับแต่นาทีนี้
ความลับที่ 1 เคยมีหวานใจ ขอเท่าไหร่ ว่าที่พ่อตาไม่ยกให้ จึงชวนขึ้นรถมาเฉยๆ ไม่แน่ใจว่าอย่างนี้เรียกว่า ฉุดลูกสาวเขามาหรือเปล่า
ความลับที่2 กลัวใจตัวเอง เกรงว่านิสัยเก่าจะฟื้นคืนชีพมาอีก ดังนั้นควรอยู่ห่างๆผม และไม่ควรทำให้ผมหลงรัก เพราะผมเป็นตัวอันตรายของความรัก
พ่อครูบาขา....อ.ขจิตและคุณเมตตา ฝากหนิงมาค่ะ อิอิ ยังรวมหัวกันอยู่ในห้องค่ะ
คุณพ่อครูบาฯ ขา
วันนี้หนูเครียดทั้งวันเลยรู้ไหมค่ะ หนูรู้สึกผิด ว่าหนูทำอะไรไม่สมควรไปหรือเปล่า กราบขออภัยด้วยนะคะ
แต่มาเห็นบันทึกนี้แล้ว หนูยิ้มออกแล้วค่ะ และรู้สึกภูมิใจมาก ที่คงมีหนูคนเดียวมั๊งค่ะ ที่อ่านหมดทุกข้อแล้ว
ใครถาม จะไม่บอกเด็ดขาด
ด้วยความเคารพค่ะ ยิ้ม ๆ
โธ่! เขียนผิด กดผิด ลบหายอีกแล้ว
เรื่องนี้อยากจะเขียนให้สนุกๆ เพราะเท่าที่อ่านดูพวกเรายังเขินที่จะเขียนถึงความลับลึกๆ เปิดเผยแต่ความลับผิวๆ (ถ้าผิดขอโทษด้วย) แต่ก็เป็นสิทธิส่วนบุคลที่จะเปิด หรือแง้มแค่ไหน ขอเวลาศึกษากระบวนการตรงนี้นิดหนึ่ง ว่าการเปิด กับการแง้ม นิดๆ อย่างไหนมีเสน่ห์ต่อการเรียกร้องความสนใจ และส่งเสริมบรรยากาศให้ชาวบล็อกผ่อนคลายมากกว่ากัน
คนที่ผมอยากรู้ความลับ ก็ทุกคนในหมู่เรานี้แหละ ยังไม่เจาะจงเพราะถูกเพื่อนๆระบุให้เสียแล้ว เปิดเผยกันหมดแล้ว เลยไม่รู้จะใส่ชื่อใคร เอาไว้สักพักก็ได้เน๊อะ ที่อ่านมาชอบหมดทุกคน หรีอกติกาให้เขียนความลับเพิ่มเติมได้เรื่อยๆ ยังสังสัย เพราะเห็นกำหนดไว้ 5 ข้อ
ในระหว่างเรา ไม่มีคำว่าผิด และเครียด เส้นบังตาตรงนี้ไม่ควรจะมีในชาวบล็อก เพราะเราอยู่กันด้วยใจ จึงควรสบายใจ อย่าไปคิกเล็กคิดน้อย คิดไปข้างหน้าให้ระรื่นชื่นบานทั้งวงการของเรา
ความทุกข์ ความผิด ไม่รู้จัก หน้าตาเป็นยังไงก็ไม่รู้
กลับรู้สึกยินดีด้วยซ้ำที่ทุกคนกรุณาชวนให้มาร่วมรายการ
แต่ก็เสียเสียดายนะที่เขียนแล้วกดพรึด! หายเกลี้ยงเลย อย่างนี้เขาเรียกว่าความลับ แบบลับๆล่อๆ รึเปล่าไม่รู้นะ เพราะไม่ได้ตั้งใจที่จะให้เป็นอย่างนั้น เด็กมือใหม่หัดเขียนก็อย่างนี้แหละคุณรัตติยา เออแล้วเราจะไปตามความลับที่เขียนเมื่อเช้ากลับมาได้ยังไงละ คุณขจิต ลงมือแกะรอยตามพอจะเจอไหมละ
พอคุณพ่อครูบาฯ บอกให้ดิฉันลบ ดิฉันก้อ กด พรึ่บ ๆ เลยค่ะ หายไปในพริบตาเหมือนกันค่ะ มือเร็วไปนิดนึงค่ะ
สรุปว่า ปล่อยให้เป็นความลับต่อไปเน๊อะ รู้กัน 2 คน เป็นกติกาใหม่หรือเปล่าไม่รู้นะ ขำที่ซู๊ดเล๊ย!!
ความลับผมทุกข้อ เป็นตัวอย่างที่ไม่ดี ครับ
เป็นความลับที่ไม่เข้าท่า ความลับที่มีบาปติดตัว
ทำแล้วก็เสียใจลับๆเสม่ำเสมอ
ข้ออื่นต้องถามคุณรัตติยา
แวะมาอ่านความลับคุณพ่อค่ะ…ขอฟ้องว่าคุณเอก(หนุ่มเมืองปายบอกว่าคุณพ่อเอ็นดูแต่สาวๆค่ะ) ว่าแต่ความลับข้อสองเป็นความจริงหรือเปล่าคะ
ครูบาครับ ท่านเป็นผู้มีไฟจริงๆ การมีไฟทำให้เรากระฉับกระเฉง ทำงานได้มาก ขอคารวะ ครับ
รอดูภาพดอกไม้ที่จะส่งมาให้ชมอยู่นะหว้าเอ๊ย
ความลับข้อที่ 3 ตอนนี้เป็นพ่อลูกอ่อน ต้องเอาลูกเข้านอนตอนดึกดื่นเที่ยงคืน
ท่านบางทรายครับ
ผมตามแกะรอยท่านเข้าไปในดงหลวง ได้ความรู้มหาศาล หาคนที่เขียนแบบเข้าถึงกึ๋นของทุกผู้ทุกนามที่เกี่ยวข้องยาก ขอบคุณที่ให้ความรู้
ครูบาขา …. รออ่านความลับของครูบามาตั้งแต่เมื่อวานค่ะ…แต่อ่านแล้วไม่จุใจเลยค่ะ…มีคุณรัตติยา เกาะติดสถานะการณ์ได้อ่านคนเดียว…..ครูบาขา อ.แสวง ยังไม่ถูก tag มังค่ะ….ความลับ อ.แสวง น่าจะมีอะไรหนุกๆ นะค่ะ….ด้วยความเคารพค่ะ
ช่วงนี้ อ.แสวง ยังติดพันกับการบ้านหลายเรื่อง คาดว่าเร็วๆนี้เราจะเอาเรื่องอาจาจารย์มาคลี่ดูให้หมดเปลือก โปรดรอด้วยความระทดระทวยใจสักนิ๊ดหนึ่งครับอาจารย์
ท่านครูบาคะ มารออ่านต่อค่ะ....
วันนี้เป็นลูกศิษย์ที่ดีค่ะ มาแต่เช้าจ้องอ่านบันทึกครูบา..อิอิ
มาตามอ่านความลับของพ่อครูบาครับ...
ขอขยายความ "พ่อลูกอ่อน" ครับ
สนใจความลับข้อนี้ครับ...
ผมมีลูกสาวเยอะ ช่วงกลางวันงานล้อมตัวไปหมด ก็อาศัยช่วงกลางคืน รับฟังปัญหาทางโทรศัพท์ ก็มีทั้งปลอบ ทั้งแนะ ให้กำลังใจ แก้ไข ให้ความเห็นไปตามมีตามเกิด เป็นศิราณีนอกระบบครับ
เอาหูฟังมาสวม ฟังไป.. ตอบไป.. มือก็พิมพ์บล็อกไป.. ตาก็แว๊บดูทีวี.เป็นครั้งคราว ..อยากจะอ่านหนังสือก็ต้องตอนที่ล้มตัวนอน จะอ่านอย่างใจก็ไม่ได้นอน ปกติก็นอนน้อยมากอยู่แล้ว ถ้าเป็นพระเจ้ากรุงลงกามีตามีมือเยอะน่าจะดี ก็หวังจะเอาเทคโนโลยีมาช่วย กลายเป็นว่าตัวIT.นี่แหละคือตัวเพิ่มงาน
ถามว่าไม่มีคนช่วยหรือ บางงานมันก็จะให้ใครช่วยละในเมื่อมันอยู่ในใจ นั่งปับก็จิ้มแป้นป๊อกๆๆไปเลย ถ้าสังเกตจะเห็นว่าพิมพ์ผิดเยอะมาก เพราไม่ร่างและไม่มีเวลาทวน เป็นการทำงานที่ยอมรับว่าสะเพร่ามาก แต่จะทำไงได้
ที่จริงแล้วไม่ใช่จะเป็นเฉพาะ "พ่อลูกอ่อน" เป็นอะไรก็ไม่รู้สิครับ เป็นเรื่องเล็กๆของคนทำงานนอกระบบที่นั่งอยู่ในป่าเงียบๆ ทำงานโยงไปตามเครื่องมือสื่อสาร พยายามจะออกแบบ แยกกลุ่มแยกเรื่องแบ่งให้นักศึกษาช่วยดูแล -ถาม-ตอบปัญหา มันก็ยังขึ้นไม่ถึงขั้นนั้น
อาจารย์คงเห็นระดับความคาดหวังของชาวบล็อกเรา ดูจะชอบเรื่องเบาๆ มากกว่า เรื่องหนักๆยังเข็นเข้าสนามไม่ได้ อาจารย์เห็นเป็นไงครับ.ช่วงนี้จึงเข้าทำนองปลูกเรือนตามใจผู้อยู่ และผมก็มีความรู้สึกดีมากที่ได้รู้จักคนชื่อจตุพร
เรียน อ.จันทรรัตน์
บังเอิญว่าวันนี้มีการบ้านค้างทำไม่เสร็จ บ่ายนี้คณะพระจอมเกล้าธนบุรี จะมานอนคุยด้วย 2-3 วัน เราก็ต้องมานั่งเรียนเลขคณิตคิดในใจ ว่าจะเริ่ม1-2-3-อย่างไร ผมเคารพเวลาของอาคันตุกะ มาแล้วก็ควรจะสมประโยชน์ ทีมงานผมก็ยังไม่ลงตัว บางทีต้องขอให้พันธมิตรช่วยออกความเห็นทางบล็อก ในชั่วขณะนั้น
ยังไม่ถึงขั้นมีเครื่องมือสื่อสารระดับคอมเฟอเร้นท์ เคยไปดูงานที่อินเดียเรื่องนี้ ชาวชนบทเขาก้าวไปกว่าเรา แสดงว่าKM.เรายังอยู่ในขั้น ขาเค อยู่นะครับ
ขอเวลาอีกนิ๊ดครับ จะเล่าความลับแบบสนุกๆให้ฟัง ลูกเสือสำรองขอสัญญาครับผม!