ผมมีลูกสาวเยอะ  ช่วงกลางวันงานล้อมตัวไปหมด ก็อาศัยช่วงกลางคืน รับฟังปัญหาทางโทรศัพท์ ก็มีทั้งปลอบ ทั้งแนะ ให้กำลังใจ แก้ไข ให้ความเห็นไปตามมีตามเกิด เป็นศิราณีนอกระบบครับ

เอาหูฟังมาสวม ฟังไป.. ตอบไป.. มือก็พิมพ์บล็อกไป.. ตาก็แว๊บดูทีวี.เป็นครั้งคราว ..อยากจะอ่านหนังสือก็ต้องตอนที่ล้มตัวนอน จะอ่านอย่างใจก็ไม่ได้นอน ปกติก็นอนน้อยมากอยู่แล้ว ถ้าเป็นพระเจ้ากรุงลงกามีตามีมือเยอะน่าจะดี ก็หวังจะเอาเทคโนโลยีมาช่วย กลายเป็นว่าตัวIT.นี่แหละคือตัวเพิ่มงาน 

ถามว่าไม่มีคนช่วยหรือ บางงานมันก็จะให้ใครช่วยละในเมื่อมันอยู่ในใจ นั่งปับก็จิ้มแป้นป๊อกๆๆไปเลย ถ้าสังเกตจะเห็นว่าพิมพ์ผิดเยอะมาก เพราไม่ร่างและไม่มีเวลาทวน เป็นการทำงานที่ยอมรับว่าสะเพร่ามาก แต่จะทำไงได้

ที่จริงแล้วไม่ใช่จะเป็นเฉพาะ "พ่อลูกอ่อน" เป็นอะไรก็ไม่รู้สิครับ เป็นเรื่องเล็กๆของคนทำงานนอกระบบที่นั่งอยู่ในป่าเงียบๆ ทำงานโยงไปตามเครื่องมือสื่อสาร พยายามจะออกแบบ  แยกกลุ่มแยกเรื่องแบ่งให้นักศึกษาช่วยดูแล -ถาม-ตอบปัญหา มันก็ยังขึ้นไม่ถึงขั้นนั้น

อาจารย์คงเห็นระดับความคาดหวังของชาวบล็อกเรา ดูจะชอบเรื่องเบาๆ มากกว่า เรื่องหนักๆยังเข็นเข้าสนามไม่ได้ อาจารย์เห็นเป็นไงครับ.ช่วงนี้จึงเข้าทำนองปลูกเรือนตามใจผู้อยู่ และผมก็มีความรู้สึกดีมากที่ได้รู้จักคนชื่อจตุพร