บันทึกของคุณเพ็ญศิริ บันทึกนี้ http://gotoknow.org/blog/lab-chem/72862 ช่วยให้ผมระลึกชาติ     ว่าเมื่อตอนหนุ่มๆ เคยพูดเรื่องอุดมการณ์ อุดมคติ การทำประโยชน์ให้แก่ส่วนรวม    ความประหยัด มักน้อย ฯลฯ     เป็นที่เยาะเย้ยของเพื่อนร่วมชั้นเรียน     คล้ายๆ เป็นคำพูดของมนุษย์ต่างดาว     ไม่อยู่กับความเป็นจริง     ผมสงสัยเรื่อยมา ว่าทำไมเพื่อนๆ ผมส่วนใหญ่จึงคิดและแสดงออกเช่นนั้น     ตอนหลังๆ คิดอะไรผมก็เก็บไว้คนเดียว      ไม่แสดงความเชื่อลึกๆ ของผมออกไปให้เพื่อนขบขัน

         การพูด ในกลุ่มคนหนุ่มสาวด้วยกัน เรื่องเชื่อมั่นในความดี ตั้งมั่นในความดี ไม่ถือเป็นสิ่งควรทำ    แปลกแท้ๆ     ผมพกความสงสัยว่าทำไมเป็นเช่นนี้ มาตลอดชีวิต     เพิ่งมาเจอบรรยากาศตรงกันข้าม ก็ใน บล็อก GotoKnow นี่แหละ     ที่สมาชิกชื่นชมและเชียร์การทำความดีของเพื่อนอย่างสุดฤทธิ์     ทำไมเป็นเช่นนั้น

        ไม่ทราบว่าถูกต้องไหมที่จะยกเอาความดีให้แก่
           ๑. กระบวนการ KM    ที่เน้นการเอาเรื่องราวของความสำเร็จออก ลปรร. กัน
           ๒. การใช้ AI เป็นเครื่องมือของการ ลปรร.
           ๓. การเกิดชุมชนใน Gotoknow    ชุมชนที่ชื่นชมการทำความดี

         ชีวิตผมโชคดีจริงๆ ที่ไม่ต้องเก็บความอัดอั้นตันใจไว้จนตายไปกับมัน     เวลานี้ผมสบายใจ ที่ได้มีชุมชน Gotoknow ไว้แลกเปลี่ยนอุดมการณ์ลึกๆ ในใจ

วิจารณ์ พานิช
เริ่มเขียนเมื่อไรจำไม่ได้  เขียนจบ ๔ ก.พ. ๕๐