ได้เรียนรู้ที่จะมอง คิด เขียนในด้านบวกให้มากขึ้นกว่าด้านลบหรือปัญหา ระยะแรกๆอึดอัดและสงสัยว่าจะทำไปทำไม..บางทีบางเรื่องก็ไม่เห็นจะต้องพูดเลยแต่พอทำไปเรื่อยๆ..ค้นพบว่าถ้าทุกวันเราจมอยู่แต่อารมณ์ด้านลบมาอย่างเต็มๆแล้วไม่ได้เห็นมุมบวกหรือผู้ที่เขาพัฒนาในระดับที่เหนือกว่าเรามาช่วยแนะนำชี้แนะแล้ว…วงจรชีวิตคนทำงานสาธารณสุขก็อาจกลายเป็นสาธารณทุกข์ได้โดยฟื้นตัวไม่ขึ้น…ดิฉันเรียนไม่สูงและไม่ค่อยสนใจด้วยว่าสุนทรียมันจะเป็นอย่างไรแต่เมื่อได้เข้ามาอ่านมาสัมผัสกับใจ..เริ่มรู้จักว่าการมีความละเมียดละไมทางอารมณ์นั้นมีความหมายและให้ความหวังต่อกำลังใจในการทำงานได้อย่างไร…ทุกวันก็ยังเจอปัญหาอยู่แต่รูปแบบการโต้ตอบกับปัญหาเราเรียนรู้และปรับปรุงใหม่ได้นี้คือสิ่งที่ทำให้รักและชื่นชมผู้คิดระบบและพัฒนาชุมชนG2Kนี้มากๆค่ะ