ก่อนอื่นก็กล่าวคำทักทายสวัสดีสำหรับผู้ที่ได้ผ่านมาอ่านบันทึกหน้านี้นะครับ และเพื่อน ๆ สังคม Gotoknow.org ทุกคน ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยมีคนอ่านซักเท่าไหร่ ^ ^  สำหรับหัวข้อของบันทึกวันนี้ก็มาจากการใช้ชีวิตประจำวันของตัวผมเองหละครับไม่ใช่ใครอื่น

     เริ่มต้นจากการตื่นนอนตอนเช้าขึ้นมาสู้รบกับความหนาวที่ปกคลุมประเทศไทยอยู่ในขณะนี้ ถ้าไม่ติดว่ากลัวอดตาย เพราะเป็นคนหาเช้ากินค่ำแล้วหละก้อ ก็คงไม่นึกอยากจะมุดออกจากผ้าห่มอันอบอุ่นเท่าไหร่นัก หลังจากตื่นนอนก็เตรียมตัวอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน ตอนเข้าไปอาบมันก็ไม่เท่าไหร่หรอกนะ แต่พอออกมาจากห้องน้ำสิ (>_<*) หลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย การต่อสู้ของผมก็ยังไม่จบเพียงเท่านี้ ยังต้องออกไปผจญกับภาวะมลพิษในปัจจุบบัน ปัญหารถติด ทั้งที่สถานที่ทำงานอยู่ไม่ไกลจากบ้านมากนัก แต่ก็มีโอกาสเสี่ยงอยู่ตลอดเวลาที่เราจะไปทำงานสาย ผมจึงเลือกมอเตอร์ไซค์รับจ้างเป็นภาหนะในการเดินทาง ช่วยประหยัดเวลาได้เยอะเหมือนกันครับ แต่ว่าก็ทำให้หัวใจผมไปตกอยู่ที่ตาตุ่มหลายรอบเหมือนกัน

     ในที่สุดก็ถึงซะที ที่ทำงานที่รัก (รักวันเดียวนะครับวันเงินเดือนออก) เนื่องมาจากว่าเป็นบริษัทขนาดเล็กพนักงานประมาณร้อยกว่าชีวิต จึงทำให้ไม่ค่อยจะมีโอกาสที่พนักงานจะเปลี่ยนหน้าเปลี่ยนตาเท่าไหร่ ถ้าคนเก่า ๆ ไม่ออกซะก่อน คนใหม่ ๆ ก็คงไม่มีเข้ามา ก็เลยทำให้ที่ทำงานของผมเต็มไปด้วยคนเก่า คนแก่ -*- ไม่ค่อยเจริญหูเจริญตาซักเท่าไหร่ ตัวผมเองจัดได้ว่าอายุเกือบน้อยที่สุดเลยก็ว่าได้(23) จึงไม่ค่อยมีเพื่อนซักเท่าไหร่ มีแต่พี่ ๆ ทั้งนั้น ตอนนี้ก็ทำงานมาได้ 3 ปีแล้ว แต่ที่ผมไม่คิดจะเปลี่ยนงานก็ตรงที่ว่ามันใกล้บ้าน แล้วหน้าที่การงานก็สบาย ๆ นั่งเล่นเน็ตทั้งวัน ไม่ก็เดินทางออกข้างนอกบ่อย ๆ ไม่ต้องนั่งจมทุกข์อยู่บนโต๊ะทำงานกองพะเนินเหมือนคนอื่น ๆ

     ถึงงานจะสบายยังไง แต่ก็ไม่มีงานไหนหรอกครับที่มันไม่มีปัญหา ทุก ๆ งานย่อมมีโอกาสเกิดปัญหาทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นกรณีโปรเจคเร่งด่วน หรือว่าเป็นการไปช่วยแก้ปัญหาให้กับคนอื่นที่ปิดโปรเจคไม่ได้ ซึ่งก็ต้องขอบอกว่าแต่ละโปรเจคไม่หมูเลย ทำหัวผมเกือบล้าน -*- แต่ก็ยังสามารถผ่านพ้นไปได้ด้วยดี วันเวลาตอนทำงานก็ผ่านไปไวนะครับ ทำงานแปบ ๆ ก็ผ่านวันละ ถึงวันนี้ก็เพิ่งจะรู้ว่าวันเวลาที่มีค่าของเราผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน แปบ ๆ ก็ผ่านเดือน ๆ อายุของเราก็เริ่มมากขึ้น ๆ แต่ชีวิตประจำวันก็ยังคงเป็นเช่นเดิมเหมือนวันวาน ไม่ได้มีอะไรดีขึ้นมาก มีก็แต่ของใช้อำนวยความสะดวก ก็เลยคิดขึ้นมาในใจ เราจะต้องมีชีวิตแบบนี้ไปตลอดไปหรือเปล่านะ ถ้าเป็นเช่นนั้นคงไม่ดีแน่ ๆ

     คนเราจะให้ย่ำอยู่กับที่ อยู่ที่เดิมตลอดเวลามันก็คงดูหลักลอย ทำงานจนตายก็เป็นได้แค่ Human Salary ชีวิตแบบนี้ถ้าถามจากความรู้สึกของคนทำงานด้วยกันก็คงไม่มีใครอยากเป็นเช่นนั้น ทุก ๆ คนก็อยากที่จะก้าวหน้าในรูปแบบต่าง ๆ แต่จะทำอย่างไรดีหละ ในเมื่อคนส่วนใหญ่ทุกคนก็อยากจะก้าวหน้าด้วยกันทั้งนั้น การแข่งขันก็มากขึ้น โอกาสที่เราจะก้าวไปแล้วประสบความสำเร็จมันก็ยิ่งดูห่างไกล แล้วจะทำยังไงดีหละ มีบางคนที่ผมเองได้ไปลองปรึกษาก็มีหลากหลายความเห็นมาแนะนำ ไม่ว่าจะเป็น "เรียนต่อสิ ถ้าได้วุฒิสูง ๆ โอกาสก้าวหน้าทางหน้าที่การงานก็จะได้มีมากขึ้น" ไม่ก็ "ทำงานเก็บเงินออกมาเปิดกิจการเองสิ" หรือไม่ก็ "เข้าบริษัทใหญ่ ๆ โอกาสก้าวหน้าทางหน้าที่การงานสูง" เป็นต้น  โดยส่วนตัวผมเลือกข้อแรก ศึกษาต่อในระดับปริญญาโท

     ผมเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าผมเดินเส้นทางมาถูกไหม แต่คิดว่ามันก็คงจะดีกว่าปล่อยเวลาให้มันผ่านไปโดยชีวิตไม่มีอะไรดีขึ้น แต่ก็คงต้องยอมรับว่าจะต้องเหนื่อยมาก ๆ แน่ ๆ เพราะว่าเรียนไปทำงานไป อีกทั้งยังไม่แน่เหมือนกันว่าจะสามารถศึกษาต่อได้จนจบหรือเปล่า พรุ่งนี้แล้วสินะเปิดเทอมวันแรก ผมก็ได้แต่คาดหวังล่ะครับ ว่าในอนาคตผมจะสามารถก้าวพ้นคำว่า Human Salary ได้