ผู้ใดบอกว่า โลกนี้กว้างใหญ่ไพศาล ...ข้าพเจ้าชักไม่อยากเชื่อเสียแล้ว

ยิ่งใครบอกว่า โลกอินเตอร์เนตมันไร้พรมแดน  ตอนนี้ขอค้านหัวชนฝาทีเดียว

นั่นเพราะ...ข้าพเจ้าได้พบเจอคนรู้จักกัน .. ด้วยวิถีแห่งชะตาทำให้พวกเราได้โคจรมาพบเจอกันอย่างเหลือเชื่อ..เหลือเกิน 

ทั้งนี้ โดยมิได้นัดหมาย โดยมิได้ตั้งใจ และโดยมิได้คาดฝัน !


ดังที่เคยเล่าให้ฟังในบันทึกก่อนหน้านี้ว่า ข้าพเจ้าชื่นชอบหนังจีนและนิยายจีนกำลังภายใน  ดังนั้นเมื่อเจอคนที่คอเดียวกันในสถานที่แปลกถิ่น ก็จะรู้สึกตื่นเต้นเหมือนได้เจอคนบ้านเดียวกัน

หลายปีก่อน..... ข้าพเจ้าท่องเนตโดดเดี่ยวอยู่ในมุมถนนนักเขียนแห่งพันทิป  ผู้คนส่วนใหญ่จะชื่นชอบบทกวี ไม่ก็นิยายรักโรแมนติค  และแล้วเวลานั้นข้าพเจ้าก็ได้เจอะเจอน้องคนหนึ่งที่ใช้นิคเนม นามปากกาว่า Linmou  

เธอกำลังเรียนปริญญาโทประวัติศาสตร์จีนอยู่ที่กรุงปักกิ่ง แล้วก็ใช้เวลาว่าง แปลนิยายกำลังภายในของนักเขียนนามหวงอี้เรื่อง คลุมพิรุณพลิกเมฆา  ซึ่งเธอชื่นชอบมาลงโพสต์ในถนนนักเขียน ด้วยสำนวนจีนกลางอันแปลกใหม่ ซึ่งยังไม่เคยเห็นนักแปลท่านใดใช้ในวงการหนังสือเมืองไทย

 

เวลานั้น... หวงอี้ยังไม่โด่งดังในวงการนิยายกำลังภายในในเมืองไทยเท่าปัจจุบันนี้   ยังไม่มีหนังสือเรื่องมังกรคู่สู้สิบทิศ แปลวางแผงในเมืองไทย 

คลุมพิรุณพลิกเมฆาจึงจุดประกาย และเรียกคอนิยายจีนกำลังภายใน ปรากฏตัวออกมาอ่านมากมาย

แต่น่าเสียดาย ที่เธอแปลไปได้ไม่กี่เล่ม ก็ต้องหยุดชะงัก เพราะว่าติดปัญหาลิขสิทธิ์  เนื่องจากนิยายเรื่องนี้ได้รับการซื้อลิขสิทธิ์มาแปลที่เมืองไทย โดย สนพ.แห่งหนึ่งแล้ว  และต่อมา..ก็ออกเป็นหนังสือในชื่ออีกชื่อว่า "เทพมารสะท้านภพ" แปลโดย ท่าน น.นพรัตน์

การได้รู้จักกับ Linmou ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกตื่นเต้นยินดี เพราะว่าในวงการนิยายจีนกำลังภายในนั้นมักมีแต่ผู้ชาย อย่างน้อยก็ทำให้ข้าพเจ้ามีความรู้สึกว่า ถนนสายนี้มีเพื่อนอยู่ 

มีอยู่ครั้งหนึ่ง ข้าพเจ้าต้องการบทกลอน ของเซียวเล่งนึ้ง ที่สลักไว้บนหน้าผาเพื่อฝากถึงเอี้ยก้วย (จากเรื่องมังกรหยกภาค 2)   เพื่อโยงมาใช้ในนิยายเรื่อง "สัญญารัก" ที่ข้าพเจ้ากำลังเขียนอยู่ในขณะนั้น  

แต่ทว่าข้าพเจ้าไม่มีต้นฉบับอยู่ในมือ  อีกทั้งไม่อยากใช้บทกลอนที่แปลออกมาแล้วในทีวี เพราะว่าเกรงว่าจะเพี้ยนจากของเดิม และอาจติดปัญหาลิขสิทธิ์ ไม่รู้วิธีเขียนอ้างอิงถึง  ดังนั้นจึงให้เธอช่วยแปลจากต้นฉบับภาษาจีน ส่งมาให้ทาง MSN เลย

ซึ่งเธอก็ได้แปลมาให้อย่างสละสลวย

".... สิบหกปีให้หลัง            พบกันอีกครั้ง ณ ที่นี้
สามีภรรยารักมั่นตรึงตรา     อย่าได้เสียสัตย์วาจาที่นัดหมาย...."

 พวกเราคุยกันในกระทู้บ้าง MSN บ้าง  ข้าพเจ้าช่วยเธอทำเวบเพจให้กับนิยายของเธอบ้าง และชวนเธอเข้ามาอยู่ในมุมเวบไซต์กำลังภายในร่วมกันกับข้าพเจ้า   พอเริ่มสนิทกัน เราก็คุยกันเรื่องส่วนตัวกัน 

เธอบอกว่า บ้านเธออยู่สงขลา... ตอนนั้นข้าพเจ้าร้อง เฮ้ย... จริงเหรอ  ครั้งที่ 1 ก่อนจะบอกไปว่า ข้าพเจ้าก็อยู่หาดใหญ่ (จ.สงขลา)

เธอบอกอีกว่า เธอเรียบจบจาก มอ. ปัตตานี  ( ม.สงขลานครินทร์ วิทยาเขต ปัตตานี)  ข้าพเจ้าก็ร้องเฮ้ย..ดีใจครั้งที่ 2 ที่รู้ว่าพวกเราล้วนลูกพระบิดาเหมือนกัน  ตอนนั้นรู้สึกตื่นเต้นมากมาย นึกไม่ถึงาว่าโลกมันจะแคบขนาดนี้  เพราะเวลานั้นเธออยู่ถึงปักกิ่ง ข้าพเจ้าอยู่เมืองไทย พวกเรามีความชื่นชอบในนิยายกำลังภายในเหมือนกัน แล้วมาเจอกันในเวบไซต์พันทิป

แต่พอเธอบอกรายละเอียดต่อมาอีกว่า.... พี่สาวเธอก็เรียนคณะพยาบาลนะ  ไม่รู้ว่าข้าพเจ้าจะรู้จักไหม  พอบอกรุ่นที่เรียนจบของพี่สาว กับชื่อพี่สาว ของเธอออกมา  คราวนี้ข้าพเจ้าแทบจะตกจากเก้าอี้เลยตรงนั้น อุทานออกมาหน้าคอม

" เฮ้ย...นี่มันน้องเจ้ากุ้ง เพื่อนฉันนี่นา ! "

โอย... โลกช่างแคบจริงๆ นึกไม่ถึงเลยว่า เธอจะเป็นน้องสาวของเพื่อนร่วมคณะซึ่งทั้งเรียน ทั้งทำกิจกรรมด้วยกันมาถึง 4 ปีเต็มๆของข้าพเจ้าเอง

เวลาผ่านไป.....

มาบัดนี้ ..โลกก็ถูกย่อให้แคบลงอีกครั้ง เมื่อข้าพเจ้าได้พบกับใครคนหนึ่ง ซึ่งเราเคยรู้จัก เคยพูดคุยกัน ณ อีกมุมหนึ่งของอินเตอร์เนต  .. ในโลกของเวบไซต์นิยายกำลังภายใน  เขาเป็นสมาชิกคนหนึ่ง เป็นนักอ่านคนหนึ่ง ที่เคยเข้ามาอ่านนิยายของข้าพเจ้า และเคยพูดคุยกัน

เมื่อข้าพเจ้าย่างก้าวเข้ามาเป็นสมาชิกของดินแดน G2K แห่งนี้ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นนักวิชาการ และผู้ทรงคุณวุฒิ  ข้าพเจ้าก็มักวาดภาพสมาชิกแต่ละท่านล้วนเคร่งขรึม  จริงจังมุ่งมั่นเรื่องงานเป็นหลัก  แต่พอได้พบเห็นนามปากกาของสมาชิกท่านหนึ่ง  "จันทร์เมามาย "   นามนี้. สะกดให้ข้าพเจ้ารู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกขึ้นมา  เพราะว่า...มันคุ้นตายิ่งนัก

แต่นึกในใจว่า อืม..ในโลกนี้ คงมีคนที่ใช้นามปากกาเหมือนกันก็ได้

ผู้ใดจะคาดคิด... ในที่สุดวันนี้ความจริงก็ถูกเขาเปิดเผย  ที่แท้ท่านจันทร์เมามาย หรือคือ สหายร่วมยุทธภพท่านนั้นของข้าพเจ้านั่นเอง

โลกนี้พลันแคบและกลมอีกครั้งจริงๆ

แต่ก็ไม่แน่.. โลกนี้อาจจะกว้างใหญ่ อินเตอร์เนตไร้พรมแดนจริงๆ  เพียงแต่ เพราะเรามีวาสนาต่อกัน จึงได้มาพบเจอกันอีกครั้งต่างหาก   ^__^

.................................


วันนี้ข้าพเจ้าจึงสะกดความปลาบปลื้มปิติไว้ไม่อยู่ จึงต้องขอเอามาจารบันทึกไว้ในนี้  เพื่อเป็นความทรงจำดีๆให้กับตนเองต่อไป...

^_______^

 

......................