สืบเนื่องจากบันทึกของคุณบอน เรื่องสถิติของ blogger หลายท่าน  ตามที่ทุกท่านได้อ่านไปแล้ว

คุณบอนต้องการที่จะใช้สถิติเพื่อช่วยกระตุ้นให้ blogger ได้เขียนบันทึกเพิ่มขึ้น เพื่อช่วยกันทำลายสถิติเดิม

ก็ต้องขอบคุณในความหวังดี ในเจตนาที่ดี ขอชื่นชมด้วยใจจริง

สำหรับคุณบอน ผมนับถืออย่างสนิทใจเหมือนน้องชายคนหนึ่ง

แค่ 3 บันทึก กับ 10 วัน เวลาเหลือเฟือและไม่ยากเลยที่ผมจะทำลาย

แต่ผมก็เลือกที่จะไม่ทำ
ผมต้องขอโทษคุณบอนด้วย ที่ผมไม่ได้ทำอย่างที่คุณตั้งใจไว้
เหตุผลหรือครับ
เป็นความเห็นส่วนตัวของผมคนเดียว
ผมมีความคิดที่จะเขียนบันทึกในบล็อกเรื่องเล่า เพียงอาทิตย์ละ 2 บันทึกเท่านั้นจริงๆ (เดือนที่แล้วเกินไป 1 จึงเป็น 9 บันทึก ว่าแล้วเลข 9 ก็ดีนะ)

ทำไมต้อง 2 ทำไม ไม่ 3, 4 หรือ 5
ก็เพราะว่า 2 บันทึกกำลังพอดี กับความสามารถของผม กำลังพอดีกับความสุขที่ได้รับจากแต่ละบันทึกที่ผมเขียน

บันทึกก็เหมือนดอกไม้ที่เริ่มผลิบานกับผีเสื้อ บันทึกจึงมีไว้ให้เพื่อนฝูงได้มาแลกเปลี่ยน
ผมมีเพื่อนฝูงไม่มากนัก แต่เพื่อนๆ ทุกคนก็แวะเวียนมาอ่านมาแลกเปลี่ยนกันอย่างมีความสุข จนเต็มอิ่มกับทุกบันทึก จากนั้นจึงจะเริ่มขึ้นบันทึกใหม่

ผมจึงมีความเห็นว่าการมีบันทึกจำนวนมากไม่ใช่สิ่งที่ตอบสนองความต้องการ
และการทำลายสถิติ ก็เป็นความสุขเพียงแค่ชั่วคราว เมื่อใดที่เราหมดแรง สถิติก็จะลดลง ความสุขก็คงจะหมดไป (หรือไม่?)
การรักษาจำนวนบันทึกที่พอเหมาะให้อยู่ไปได้นานๆ อย่างมีคุณภาพ ได้ประโยชน์จากบันทึกอย่างเต็มที่ จึงดีกว่ามีบันทึกมากๆ แต่เงียบเหงา อ้างว้าง และ เปล่าเปลี่ยว

นั่นคือเหตุผลของผมที่อาจไม่เหมือนใคร ครับ