ครู….คำนี้มีพลังนะตัวเองก็เป็นครูมานาน จนวันนี้ก็คิดว่ายังไม่เป็นครูที่ดีเท่าไดนัก เทอมนี้สอนวิชาสุนทรียภาพทางศิลปะเด็กปฐมวัย ให้กับนักศึกษาโปรแกรมวิชาการศึกษาปฐมวัยชั้นปีที่2 ในการสอนจะให้นักศึกษาได้คิด แก้ปัญหา เรียนรู้จากการปฏิบัติจริง เช่นการไปสังเกตการสอนในชั้นเรียน  การทดลองจัดกิจกรรมกับเด็กปฐมวัยในโรงเรียนที่มีความพร้อมมาก ปานกลาง และน้อย เพื่อให้นักศึกษาเห็นความหลากหลายของเด็ก และการศึกษาดูงาน ในการเรียนรู้กิจกรรมทุกอย่าง ได้ให้นักศึกษาบันทึกความรู้สึกและการเรียนรู้ที่ได้รับ ให้เขียนอย่างสบายใช้ภาษาง่ายๆตามความรู้สึกของนักศึกษา บันทึกทุกครั้งหลังการทำกิจกรรมหรือการเรียนการสอนและส่งให้ครูอ่านเราอ่านแล้วรู้สึกดีที่นักศึกษาได้ฝึกทักษะการเขียน การสรุปความ  สาระในการเรียนรู้จะเป็นการลงทำกิจกรรมศิลปะของเด็กปฐมวัย เช่นการพิมพ์ภาพจากเศษวัสดุ ปั้นแป้งโด การประดิษฐ์ ฯลฯ ….วันนี้ได้สรุปการเรียนรู้ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันสุดท้ายโดยเขียนเป็นคำถามให้นักศึกษาตอบ ช่วยกันตอบเป็นกลุ่ม ….ที่ประทับใจมากคือให้นักศึกษาสรุปขั้นตอนการเรียนรู้ตั้งแต่ต้นจนถึงวันนี้  นักศึกษากลุ่มนี้เขียนตอบว่า….1 ปรึกษาหารือเกี่ยวกับกิจกรรมศิลปะที่นักศึกษาสนใจ  2 ค้นคว้าหาความรู้ด้วยตนเอง 3 นำองค์ความรู้มาเสนอโดยการทำกิจกรรม 4เรียนรู้แบบ Learning by doing  5 สรุปความคิดเห็น ความรู้สึก ท้ายคาบเรียนลงสมุด 6 ผ่อนคลาย  ยืดหยุ่นการส่งงาน การทำกิจกรรม ดูงาน และนักศึกษาก็อธิบายรายละเอียดแต่ละข้อให้ฟัง ซึ่งอาจารย์ผู้สอนจำไม่ได้เหมือนกันขั้นตอนกระบวนการที่สอนผ่านมามีอะไรบ้าง ภูมิใจกับผลที่เกิดกับนักศึกษามาก(สังเกตจากการสรุปคำตอบ)  และท้ายสุดของชั่วโมงวันนี้ ก็ให้นักศึกษาวิจารณ์การสอนของครู เขาก็ชมเรา แต่เราก็ถามว่าจะให้ครูปรับปรุงตัวเองอย่างไรบ้าง  นักศึกษาก็บอกไม่มี (แต่ครูไม่เชื่อนักศึกษาอาจไม่กล้าพูด)               ครูต้องรักในอาชีพ รักที่จะให้ และรักในศิษย์ทุกคน ……จะมีความสุขทั้งศิษย์และครู