เมื่อก่อน สมัยที่ยังต้องขึ้นเวรอยู่ จะรู้สึกไม่ดีทุกครั้งที่ต้องขึ้นเวรดึก ต้องทำงานในเวลาที่คนอื่นเขากำลังหลับอย่างสบาย ก่อนขึ้นเวร ก็เป็นกังวล นอนไม่หลับ เพราะเกรงว่าจะตื่นไม่ทันเวรบ้าง (เท่าที่จำได้ มีน้อยครั้งมากที่นอนหลับสนิทก่อนขึ้นเวร) ยิ่งตอนที่ต้องเดินออกจากบ้านพัก เพื่อไปขึ้นเวร ยิ่งรู้สึกอยากจะร้องไห้ ต้องถามตัวเองทุกครั้ง "ว่าทำไมต้องเป็นเรา ทำไม ต้องมาทำงานอย่างนี้ เวลาที่คนส่วนใหญ่กำลังหลับอย่างสบาย"  ในใจมีแต่คำถามว่า "ทำไม...ทำไม...และทำไม"

ระหว่างเวลาที่อยู่ในเวร ก็ภาวนาให้ช่วงเวลาที่แสนทรมานผ่านพ้นไปเร็วๆ และตั้งตารอ พยาบาลเวรเช้า ให้รีบมารับเวรโดยเร็ว แต่ในความทุกข์ (ที่ต้องอยู่เวรนั้น) ก็มีสิ่งดี...ดี แฝงอยู่ คือ ทำให้เราเป็นคนแรกที่ได้เห็นแสงแรกของตะวันยามเช้า ได้ยินเสียงนกร้องตอนเช้า ได้รับรู้ถึงความสดชื่น ของอากาศยามเช้าอีกด้วย (เพราะว่าปกติเป็นคนไม่ค่อยตื่นเช้าค่ะ อิอิอิ)

เกือบทุกครั้งที่ลงจากเวรดึกแล้ว ก็จะรู้สึกสดชื่น แม้จะอ่อนเพลียบ้างที่ต้องอดนอนทั้งคืน แต่จะรู้สึกว่าตัวเองสงบขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศยามเช้าด้วยหรือเปล่า

 

ทำให้นึกถึงคำสอนของอาจารย์แม่ ของเราค่ะ "ในดีมีเสีย ในเสียมีดี" ก็ในโลกนี้น่ะ ไม่มีอะไร ดีไปหมดทุกอย่าง และไม่มีอะไรไม่ดี (เลว) ไปหมดทุกอย่างหรอกค่ะ จริงไหมคะ ทุกอย่างล้วนมีดี และไม่ดี ผสมกันไปค่ะ