GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

"ไม่รู้จะเขียนอย่างไรอาจารย์"

จึงพูดยกแม่น้ำทั้งห้า ในเรื่องสิ่งที่ใกล้ตัวกับวิชาชีพของนักศึกษา จบมาแล้วจะไปเจอกับอะไรบ้าง ความทุกข์ทนต่อการเรียนในวันนี้ อาจจะเป็นความสุขแบบกระหยิ่มในวันข้างหน้า

         วันนี้ สอนนักศึกษาเอกวัฒนธรรมศึกษา วาดเส้นโบราณสถาน จากภาพวิหารลายคำวัดพระสิงห์ พอเริ่มต้นยังไม่ทันได้สอนนักศึกษาหลายคนอุทานว่า "เอาอีกแล้ว"

           ได้ยินจึงแกล้งนิ่งเหมือนกับไม่ได้ยิน  จึงพูดยกแม่น้ำทั้งห้า ในเรื่องสิ่งที่ใกล้ตัวกับวิชาชีพของนักศึกษา จบมาแล้วจะไปเจอกับอะไรบ้าง ความทุกข์ทนต่อการเรียนในวันนี้ อาจจะเป็นความสุขแบบกระหยิ่มในวันข้างหน้า ว่าเรื่องพรรค์นี้เราเคยทำมาแล้วตอนที่เรียนอยู่

            พอเริ่มให้เขียนภาพ หลายคนนั่งนิ่งอีก และบอกว่า จะเริ่มต้นอย่างไรดีอาจารย์ และหลายคนก็เริ่มเขียนไปได้ (เพราะได้สาธิตและให้หลักการมาแล้ว)

            พอเห็นลูกศิษย์หลายคนนั่งนิ่งอยู่ จึงหยิบชอล์กที่เป็นอุปกรณ์การสอนที่ใกล้ตัวและดีที่สุดสำหรับผมในชั่วโมงนี้ และเริ่มสาธิตการเขียนภาพวิหารลายคำวัดพระสิงห์บนกระดานด้วยชอล์ก ให้นักศึกษาดู

             ไม่เกิน ๑๐ นาทีเขียนเสร็จ(ไม่ได้ขี้โม้) แล้วสังเกตเห็นนักศึกษาที่นั่งนิ่ง ๆ อยู่เริ่มเขียน จึงเดินสอดส่ายหานักศึกษา(หญิง)เจ้าของเสียงที่มีเสียงมาในครั้งแรก จึงเห็นว่ายังเขียนเส้นได้ ๔ เส้น จึงถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง

             "ไม่รู้จะเขียนอย่างไรอาจารย์" เป็นคำพูดเดิมที่ได้ยินในครั้งแรก

              "อะไรบ้างที่เราเป็นมาตั้งแต่เกิด"

              "การเขียนภาพไม่ได้เกิดจากการอ่านเพียงอย่างเดียว มันขึ้นอยู่กับหลักการที่เกิดจากฝึกฝนอดทนในการเขียน"

              "หากเราไม่คิด ไม่ฝึกเขียนภาพ คอยแต่จะเรียนในชั้นเรียน ก็อาจจะทำให้เกิดการท้อแท้ แก้ปัญหาไม่เป็น หรือเริ่มต้นและลงท้ายอย่างไร"

               "การฝึกเขียนจากภาพ ไม่ถือว่าเป็นการลอกแบบ ไม่สนับสนุนให้นักศึกษาลอกภาพจากกระดาษคาร์บอน"

                อีกหลายคำพูดที่พยายามให้นักศึกษาที่ไม่มีพื้นฐานการเขียนภาพมาก่อน ได้โอนอ่อนผ่อนคลายความเครียด (หรือเพิ่มความเครียดให้นักศึกษาก็ไม่ทราบ)

               จุดประสงค์ในวันนี้ จึงอยู่ที่ให้นักศึกษาวิชาเอกวัฒนธรรมศึกษาได้ฝึกเขียนภาพจากภาพโบราณสถาน เพื่อจะไปเขียนในสถานที่จริงในโอกาสต่อไป และด้วยอุปกรณ์การสอน( ชอล์ก) ที่ผู้สอนบางท่านปฏิเสธไปแล้วในโลกของการเรียนการสอน

               จึงจบเรื่องเล่าในวันนี้ จากการขึ้นต้นเป็นลำไม้ไผ่ พอเหลาลงไปกลายเป็นบ้องยาขึ่น (ยาสูบประเภทฉุนจัด)

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 73507
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 1
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (1)

เป็นแนวการสอนที่ดีครับ

ฝึกทักษะในการใช้มือ

ชม.ต่อไป ทดลองให้ปั้นดินน้ำมันรูปสัตว์ดูบ้างก็ได้ครับ หัวข้อ "สัตว์ที่เธอชอบ"

ผมเคยสอนเด็กวัฒนธรรมนี่แหละ

พอปั้นเสร็จ มาส่งผมถามว่า นี่เธอ ปั้นรูปสัตว์อะไรนี่?

เด็กตอบผมว่า...รูปสัตว์ปลาดครับ

ผมเลยให้ B+ ฐานมีความคิดสร้างสรรค์

แล้วเขกหัวไปหนึ่งที