ณ.ห้องเรียนชั้น ป.2ข

ช่วงนี้ไม่รู้ว่าเป็นอะไรจึงพบเจอแต่เรื่องเหม็นๆ(เฮ่อ ! ) เริ่มจากเมื่อวันที่ 15 มกราคม 2550 ตอนบ่ายๆ  ในขณะที่ข้าพเจ้ากำลังแจกนมถุงให้นักเรียนดื่มอยู่ด้านนอกห้องเรียน  ก็มีนักเรียนในห้องวิ่งหน้าตาตื่นมาบอกว่า  ครูครับ..เมฆอ้วกครับ(ขออภัยที่ใช้คำไม่สุภาพ)  ข้าพเจ้าจึงรีบเข้าไปดูด้วยความเป็นห่วงกลัวนักเรียนจะไม่สบาย เพราะช่วงนี้อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อย(เอ๊ะ..เหมือนชื่อของภาพยนตร์เรื่องหนึ่งเลย)  ก็พบว่าหน้าห้องเรียนบริเวณใต้กระดานดำ มีกองเศษอาหาร ผสมนม กระจายเป็นบริเวณกว้าง แถมด้วยกลิ่นอันชวนให้อาหารกลางวันออกมาวิ่งเล่นซะจริงๆ (คำเตือน  หากรับประทานอาหารอยู่ให้ทานได้ไม่เกินครั้งละ 2 คำ โปรดอ่านคำเตือนบนฉลากก่อนทานทุกครั้ง..เกี่ยวกันไหมเนี่ย)  ส่วนนายเมฆวิ่งไปล้างปากอยู่หลังห้องเรียน  และตอนนี้ในห้องเรียนก็โกลาหลเพราะกองอาหาร ผสมนมที่ส่งกลิ่นคละคลุ้ง..เฮ่อ...กลิ่นมาดามหอมชื่นใจ(อ๊วก..ก..ก)

 

ข้าพเจ้าจึงให้นักเรียนคนอื่นๆออกไปอยู่นอกห้องเรียน  ให้นักเรียนคนหนึ่งไปนำไม้กวาดทางมะพร้าวด้ามยาวมา เมื่อสั่งการเรียบร้อยข้าพเจ้าก็กลับเข้าห้องเพื่อจัดการกับความเละเทอะ ก็พบว่านายเมฆคงจะกลัวครูดุจึงนำน้ำไปล้าง   แต่ราดน้ำเปรอะไปซะครึ่งห้องเรียน ข้าพเจ้าจึงถามเมฆว่าเป็นอย่างไรบ้าง  เมฆตอบว่าหายแล้วครับ(เอ๊ะไม่สบายทำไมหายเร็วจัง)  ครูประจำชั้นอย่างข้าพเจ้าจึงแปลงร่างเป็น.....ภารโรงจำเป็น...เพื่อทำความสะอาดห้อง  และนั่นทำให้ข้าพเจ้าพบสาเหตุที่แท้จริงที่ทำให้นายเมฆอ้วกคือ...การทานอาหารโดยไม่ได้เคี้ยวคงจะรีบกลืน  เพราะเมื่อพิจารณากองเศษอาหารแล้วพบว่าเป็นผัดผักกาดดองกับไข่ที่ยังไม่มีการย่อยสลาย คือยังคงเป็นชิ้นผักกาดดองหั่นตามขวางที่ยังสมบูรณ์ไม่มีรอยบดเคี้ยวของฟัน(อะไรจะดูละเอียดขนาดนั้น) เมื่อไต่ถามนายเมฆบอกว่า ทานตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วครับ(พระเจ้าช่วยกล้วยทอด) ข้าพเจ้าจึงก้มหน้าก้มตาทำความสะอาดห้องเรียนด้วยความเหนื่อย และความคับแค้นใจ  และก็ต้องนำเหตุการณ์นี้มาสอนนักเรียนคนอื่นๆ เพื่อให้เป็นบทเรียน  และระวังในเรื่องของการทานอาหาร 

 

ยัง....ความเหนื่อยและความคับแค้นใจ(แต่ทำอะไรไม่ได้....เพราะแววตาอันใสซื่อของนายเมฆ) ยังไม่หมดเพราะเมื่อทำความสะอาดแล้วห้องก็ยังไม่แห้งสนิท  แต่ได้เวลากลับบ้านซะก่อน ประกอบกับข้าพเจ้าต้องไปซ้อมกีฬาจึงต้องรีบปิดห้อง และวันที่ 16 มกราคม เป็นวันครูหยุดเรียน 1 วัน เมื่อเปิดเรียนมา ในห้องเรียนก็ยังมีกลิ่นเหม็นอยู่ข้าพเจ้าจึงต้องแปลงกายเป็นภารโรงลงมือทำความสะอาดห้องอีกครั้ง  เฮ่อ...เหนื่อยจัง    สู้ต่อไป...ทาเคชิ(คนละเรื่องกันเลย)

 

 แล้วพบกันใหม่ตอนที่2...เมื่อเพลงอึ...