เกิดกลไกการมีส่วนร่วมจากฐานคิดที่เห็นว่าสิ่งนั้นสำคัญ ตนเองสำคัญต่อสิ่งนั้น และการเห็นว่าคนอื่นก็มีความสำคัญ ฟังดูแล้วเหมือนง่ายแต่คงไม่ง่ายเท่าไรนักในการปฏิบัติ ด้วยเหตุผู้คนส่วนใหญ่มีความรู้ไม่พอใช้ จึงทำให้ฐานคิดสามประการดังกล่าวข้างต้นมีไม่พอเพียง

                             การจัดการความรู้  เป็นเครื่องมือสำคัญที่นำไปสู่การเรียนรู้ร่วมกันของผู้คน  โดยการให้ความสำคัญต่อความรู้ที่มีอยู่ในตัวคน ผ่านกิจกรรมการแลกเปลี่ยนเรียนรู้สู่ การปฏิบัติงานที่มีเป้าหมายเดียวกัน  ซึ่งถ้ามองภาพของการจัดการความรู้ให้ชัดๆจะเห็นภาพแห่งการเรียนรู้ที่เริ่มจากสิ่งใกล้ตัวและมีเป้าหมายที่การสร้างคุณภาพของสิ่งใกล้ตัว อันได้แก่ อาหาร   เครื่องนุ่งห่ม   ที่อยู่อาศัย   ยารักษาโรค                

               เมื่อการจัดการความรู้มีคนหลายคนเป็นกลไกที่นำไปสู่การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ เราก็จะได้ยินหรือคุ้นชินกับคำว่า  การมีส่วนร่วม   ซึ่งถ้าจะให้นิยามของคำว่า การมีส่วนร่วม    คงจะมีความหลากหลายในความหมายอย่างสูงขึ้นกับบรรยากาศ  สถานการณ์ กิจกรรม  กลุ่มคน ฯลฯ      


                 ท่ามกลางความหลากหลายในความหมาย  คำว่า การมีส่วนร่วม ได้กลายเป็นเงื่อนไขสำคัญแห่งความสำเร็จของการปฏิบัติงานร่วมกันและเป็นภารกิจสำคัญอีกประการหนึ่งของนักบริหารทุกสาขาอาชีพที่จะต้องสร้างหรือวางกลไกให้เกิดการมีส่วนร่วมในหน่วยงาน               


                  การสร้างหรือวางกลไกให้เกิดการมีส่วนร่วมในแนวคิดของผมเห็นว่าต้องใช้ความรู้ในตัวคนที่ผ่านการสร้างสมบ่มเพาะมาพอสมควรซึ่งจะแสดงถึงฝีไม้ลายมือว่าเป็นมือใหม่หัดขับหรือเป็นมือประเภทหลับตาก็ขับได้  แต่อย่างไรก็ตามผมเห็นว่าเงื่อนไขการเกิดกลไกการมีส่วนร่วมจะเกิดจากฐานคิดของผู้คนในเบื้องต้น  3   ประการ   คือ              
                1. การเห็นว่าสิ่งนั้นสำคัญ     เมื่อผู้คนเห็นว่าสิ่งใดๆมีความสำคัญต่อตนเองและหรือต่อผู้อื่น   การมีส่วนร่วมก็พร้อมจะเกิดบนการสร้างหรือวางกลไกที่เหมาะสม              

               2. การเห็นว่าตนเองสำคัญต่อสิ่งนั้น   เมื่อคนเห็นว่าตนเองจะเป็นส่วนหนึ่งแห่งความสำเร็จของภารกิจใดๆ   การมีส่วนร่วมก็พร้อมจะเกิดบนการสร้างหรือวางกลไกที่เหมาะสม               
             

              3. การเห็นว่าคนอื่นก็มีความสำคัญ   เมื่อคนเห็นว่าการทำงานคนเดียวไม่ใช่วิธีการที่ดี   การมีส่วนร่วมก็พร้อมจะเกิดบนการสร้างหรือวางกลไกที่เหมาะสม              

                 เกิดกลไกการมีส่วนร่วมจากฐานคิดที่เห็นว่าสิ่งนั้นสำคัญ   ตนเองสำคัญต่อสิ่งนั้น และการเห็นว่าคนอื่นก็มีความสำคัญ   ฟังดูแล้วเหมือนง่ายแต่คงไม่ง่ายเท่าไรนักในการปฏิบัติ ด้วยเหตุผู้คนส่วนใหญ่มีความรู้ไม่พอใช้ จึงทำให้ฐานคิดสามประการดังกล่าวข้างต้นมีไม่พอเพียง               

                ด้วยเหตุนี้หรือไม่ การมีส่วนร่วมในสังคมไทยต่อเรื่องใดๆในบ้านเมืองเรา   จึงต้องรณรงค์ 
ประชาสัมพันธ์    เชิญชวน  ซ้ำแล้วซ้ำอีก
               
                และสุดท้ายก็…อีกแล้ว