แปลกไหม? รู้สึกอย่างนี้เรื่อยมา แถมอายุมากดูจะถี่ขึ้นด้วย หลังรับประทานอาหารมื้ออร่อยหรืออิ่มเป็นพิเศษ มักจะนึกถึงความหิวโหย ทั้งของตนเองและคนอื่น ๆ ที่หาเช้ากินค่ำ อดมื้อกินมื้อ กรำแดดกรำฝนหาเลี้ยงชีพ ผู้สูงวัยที่ยังต้องตะลอนหาเก็บขวดพลาสติกขาย ฯลฯ พร้อมรู้สึกชีวิตตัวเองโชคดีขึ้นมาทันทีที่ยังมีกินไม่ขาดในแต่ละมื้อ
ที่มาที่ไปหรือสาเหตุที่พอเข้าใจได้ เพราะตัวเองมักจะนึกถึงเหตุการณ์หนึ่งในอดีตควบคู่ขึ้นมาเสมอ ซึ่งเคยบันทึกรายละเอียดไว้..
เช้าวันหนึ่งบนหลังคารถบัสคันเก่า ผมกับเพื่อนอีกสองคน นั่งรับลมช่วงก่อนฟ้าจะสางอย่างเพลิดเพลิน ตั้งแต่ออกมาจากมหาวิทยาลัยแล้ว ภารกิจเราวันนี้เป็นปฏิบัติการสำรวจระบบนิเวศสวนป่าแห่งหนึ่งในอำเภอนครไทย เสียงเครื่องยนต์คำรามลั่นมาตลอดทาง เพราะเป็นถนนเส้นขึ้นเขา
จนดวงอาทิตย์อวดโฉมสะพรั่ง รถจึงพาเรามาหยุดที่ตลาดเล็ก ๆ บริเวณทางเข้า ชาวบ้านร้านรวงไม่มาก ผู้ร่วมเดินทาง เพื่อนนิสิตและอาจารย์ทยอยลงจากรถไปหาซื้ออาหารเช้า ควันไฟจากร้านหมูปิ้งใกล้ ๆ คลุ้งอวลขึ้นมาบนหลังคารถที่นั่ง พวกเราหันมาสบตา ทำท่ากลืนน้ำลายพร้อม ๆ กัน ต่างรู้ดีว่าไม่มีคนใดเหลือเงินในกระเป๋าแม้แต่บาทเดียว
ใครก็เคยหิว ชีวิตที่ผ่านมาใช่จะหิวแค่ครั้งนั้น เฝ้าถามตนเองในลักษณะดังกล่าว คำตอบที่น่าจะเป็นไปได้คือความไม่มีเงินซื้ออย่างหมดหนทางแล้วนั่นเอง ที่เป็นเงื่อนไขให้ไม่อาจลืมจนบัดนี้
เหตุการณ์ดังกล่าวตอกย้ำความเข้าใจกับความรู้สึกว่าเป็นคนละเรื่องเดียวกัน กล่าวคือการเรียนรู้จากการอ่านหรือรับฟังมา แม้จะทำให้เข้าใจเรื่องราวดี แต่ก็ไม่อาจรู้สึก..ถ้าไม่เคยโรมรันพันตูหรือสัมผัสกับประสบการณ์นั้นโดยตรง
เราอาจเข้าใจความจนเป็นความขัดสน ต้องใช้ความพยายามอดทนยิ่งกว่าในการดำเนินชีวิต แต่รสชาติจนจริง ๆ อย่างไรเสียก็ไม่อาจจะรู้สึกได้ ตราบชีวิตความเป็นอยู่เรายังมีกินมีใช้ ความรวย ความอะไรต่าง ๆ หรือประสบการณ์อื่น ๆ ก็น่าจะเช่นเดียวกัน ไม่เคยจนจะรู้สึกจนได้อย่างไร? ไม่เคยรวยจะรู้รสชาติรวยได้หรือ?
โดยสรุปถ้าความหิวครั้งนั้นมีเงินในกระเป๋าก็คงเป็นหิวธรรมดา ไม่น่าจะรู้สึกถึงความไม่มีกินมายาวนานเช่นนี้ บทเรียนอันล้ำค่าที่วันนั้นมีโอกาสเรียนรู้จากสถานการณ์จริง หิวจริง เพราะไม่มีเงินจะกินจริง ๆ
