ไม่ว่าจะเป็นอะไร ถ้ารักและศรัทธาในอาชีพ เราก็จะทำงานอย่างมีความสุข

                 

                 วันนี้ได้มีโอกาสได้ดูรายการเก็บตกทางช่อง 3 ซึ่งได้ไปสัมภาษณ์เด็กๆ ว่าโตขึ้นหนูอยากเป็นอะไร  ก็ได้เห็นความใฝ่ฝันของเด็กๆที่แตกต่างกันไป และก็ได้สัมภาษณ์ผู้ใหญ่(ไม่ใช่ผู้ใหญ่บ้านนะคะ) ว่าตอนเด็กเคยฝันจะเป็นอะไร และโตมาเป็นได้ดังที่ฝันไว้ไหม ก็มีได้เป็นบ้าง ไม่ได้เป็นบ้าง แต่ชอบคำตอบของคุณป้าคนหนึ่งที่บอกว่าตอนเด็กๆ อยากเป็นคุณหญิง จะได้นั่งกินนอนกิน(ฮา......) แต่ไม่ได้บอกว่าตกลงได้เป็นหรือเปล่า 

               ก็เลยให้นึกย้อนไปถึงตัวเองว่าตอนเด็กเราอยากเป็นอะไร ก็ให้ตกใจตัวเองเหมือนกันว่าในตอนเด็กเท่าที่จำได้ไม่เคยคิดฝันจะมาเป็นครูเลย อยากเป็นแต่  ประชาสัมพันธ์ เลขานุการ  แอร์โฮสเตส ดีไซด์เนอร์ นักโบราณคดี (ฝันซะเลิศเลอเชียวล่ะ) แต่กลายเป็นว่าโตมาได้มาเป็นครู ซึ่งคนละทางกับความใฝ่ฝันเลย เหตุก็คือเมื่อสมัยจบมัธยมปลายมีโอกาสสอบเอ็นทรานซ์ติดคณะนิเทศศาสตร์ แต่ทางบ้านอยากให้รับราชการก็เลยต้องเบนเข็มมาเรียนครูแทน (แบบว่าเป็นลูกกตัญญู...ที่บ้านน่ะชอบใจ แต่อาจารย์ที่โรงเรียนบ่นซะหูชาไปสามวันเพราะบอกว่า เหมาะจะเรียนนิเทศฯมากกว่า) แรกก็ไม่อยากเรียน แต่เมื่อเรียนไปเรื่อยๆก็ทำให้รู้สึกว่าตัวเองก็มีความเป็นครูอยู่ในตัวโดยที่ตัวเองไม่เคยรู้มาก่อน ประกอบกับเป็นคนรักเด็ก(ดีนะไม่รักสัตว์อีกอย่าง..ไม่งั้นประกวดนางงามไปแล้ว) และเด็กสมัยนี้ก็ช่างมีวาจา คารมที่ทำให้เรายิ้มได้ทุกๆ วัน  มันทำให้เรามีความสุข  รักและศรัทธาในอาชีพครู อาชีพที่ได้ชื่อว่า เป็นแม่พิมพ์ของชาติ  เพราะว่าการที่เราสามารถสอนคนๆหนึ่งให้มีความรู้และสามารถดำรงชีวิตอยู่ในสังคมได้ มันเป็นความภูมิใจอย่างที่สุด ถึงแม้ตอนยังคงเป็นแม่พิมพ์ที่บิดๆเบี้ยวๆก็ตาม

แต่สักวันคงจะเป็นแม่พิมพ์ที่ดีมีคุณภาพกับเขาได้บ้าง 

                ไม่ว่าเราจะประกอบอาชีพอะไร เป็นไปตามที่เคยฝันไว้หรือไม่  แต่ถ้าอาชีพนั้นเป็นอาชีพที่สุจริต และเรามีความรัก ความศรัทธาและทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด เราก็จะมีความสุข

 แล้วคุณล่ะคะ........ตอนเด็กเคยฝันจะเป็นอะไร